1

De Farizeeėn achtten het geven van aalmoezen, gebed en vasten, de drie meest eminente uitingen van godsvrucht, want aalmoezen waren de ideale uiting van hun relatie tot hun naaste, gebed hun omgang met God, en vasten zelf-discipline. Daarm neemt de Heer deze drie beet en ontbloot de hypocrisie die ze openlijk verrichte en het applaus van mensen oproept, en niet zozeer de lof van god.

2

Het woord aalmoezen geeft een begeleiding van mededogen aan. Daarom zijn we niet verbaasd dat het geheel afwezig is van de oproepen aan de natiėn, die geheel op genade zijn gebaseerd. Wij “doen” geen aalmoezen, als een werk van rechtvaardigheid, om zo de goedkeuring van mensen of zelfs de glimlach van God te verkrijgen, maar geven om niet in een dankbaar antwoord op de voordelen die we al door genade ontvingen. Wij werken niet om look, maar bieden onze diensten aan als een dank-offer voor de genadegeschenken die al de onze zijn in Christus, ook al weten we dat Hij hen zal belonen die dienen en lijden ten behoeve van Hem.

5

Deze instructies over gebed komen zeer dicht bij ons, want onze afschuw van hypocrisie zou veel meer uitgesproken moeten zijn dan de hunne. Misschien is een bondige manier van stellen: Zeg nooit je gebeden, bidt ze altijd. Echt gebed is alleen mogelijk onder de drang van de heilige Geest, en vermijdt de mogelijke goedkeuring van mensen, want het is alleen voor God bestemd. (zie Filemon 1:15).

9-13

Vergelijk met Lukas 11:2-4.

9

Dit is niet het gebed van de Heer, maar Zijn model voor de verzoeken van de discipelen. Aangezien Hij zojuist langdradigheid en babbelzucht bij gebed veroordeelde, geeft Hij hen een voorbeeld van hoe veel te zeggen met weinig woorden. Het was verre van Zijn bedoeling dat dit een vorm voor herhaling zou worden, zeker niet in deze dagen van genade, waarin een deel er van zonder betekenis is en tegengesteld aan de huidige waarheid. "In Wie wij de loskoping hebben door Zijn °bloed, de losmaking van de zonden naar de rijkdom van Zijn °genade" (Efe. 1:7;HBN), is ver, ver verwijderd van de mate waarin wij anderen vergeven. Bovendien is onze vergeving in het geheel niet afhankelijk van ons uitdelen van deze gunst aan anderen. Bij hen was het voorwaardelijk en tijdelijk; bij ons het is onherroepelijk en blijvend. De gebeden voor ons nastreven zijn te vinden in Efeziėrs. De tweede helft van het eerste hoofdstuk en het geheel van het derde hoofdstuk van die brief zullen ons leren waarvoor te bidden. Het heeft alles te maken met een latere uitstorting van genade, die een diep geheim was tijdens het bijwonen van onze Heer op Aarde.

Het schitterende gebed is uitgelezen in zijn perfecties. Zijn zeven verzoeken zijn goddelijk verdeeld in drie voor de heerlijkheid van God en vier voor de breekbaarheid van de mens. Zijn Naam, Zijn koninkrijk, Zijn wil. Het is Zijn toekomstige koninkrijk dat zal komen wanneer Zijn wil gedaan is op Aarde. Op dat moment zullen wij ons deel hebben in Zijn hemelse regeringen, zodat onze gebeden veel weidser van bereik zouden zijn dan hier. De mens heeft onderhoud nodig, vrijlating van voorbij falen en toekomstige beproevingen, en, in het bijzonder in verband met het koninkrijk, verlossing van de kracht van die Boze die zijn uiterste best zal doen om het te verderven en vernietigen.

Onze Heer zou niet willen dat ze zouden bidden voor dat wat God niet wil geven, Ieder verzoek er in zal vervuld worden, maar pas wanneer het koninkrijk is gekomen. Dan, en niet eerder, zullen zij veilig zijn voor de Boze, want hij zal gebonden zijn in de onderliggende chaos. Pas dan zullen hun beproevingen voorbij zijn, hun schulden vergeven, hun dagelijks onderhoud zeker; pas dan zal Zijn wil op Aarde gedaan worden, of Zijn Naam geheiligd worden door een heilige natie. We mogen er zeker van zijn dat ieder gebed, opgeschreven door Zijn Geest, ter gelegener tijd vervuld zal worden. Het enige onzekere element is tijd, en die is bij God heel goed bekend.

14-15

Vergelijk met Markus 11:25,26.

14

Vergeving nu is naar de rijkdommen van Zijn genade(Efe. 1:7), niet naar onze vergeving van anderen. De gelovigen in Israel faalden op dit punt. Hun vergeving werd terug getrokken omdat zij hetzelfde mededogen weigerden aan de andere natiėn. Maar de gelovigen van de natiėn werden nooit op deze voorwaardelijke wijze vergeven.

19-21

Vergelijk met Lukas 12:33,34.

19

Schatten werden vaak verborgen in verhulde putten in de grond, waar dieven zouden moeten graven om ze te vinden. Maar op Aarde is niets veilig. Alleen dat wat we geven in van ons buiten de mogelijkheid van verlies.

22-23

Vergelijk met Lukas 11:33-36. Zie Spreuken 28:22; Markus 7:22.

22

De Farizeeėrs probeerden het beste te maken van twee werelden. Zij wilden een schat op Aarde en ook een in de hemel. Hun ogen waren besmet met dubbel zicht, iets wat erger is dan blindheid. Zij wilden zowel God als mammon eren.

24

Vergelijk Lukas 16:13. Zie Jacobus 4:4, 1 Johannes 2.15.

25-34

Vergelijk met Lukas 12:22-31.

25

Er is een gezegende vooruitgang in de ervaring van God’s heiligen naar mate de doelstelling van Zijn genade meer ten volle bekend raakt. De Psalmist kon zingen:

"Werp uw zorg op den HEERE,
en Hij zal u onderhouden;
Hij zal in eeuwigheid niet toelaten,
dat de rechtvaardige wankele."
(Psalm 55:22;SV)

Petrus laat een hogere snaar klinken wanneer hij aan de verstrooiing schrijft: "al jullie zorg op Hem werpend*, want Hij zorgt voor jullie."(1Petr, 5:7). Maar hoeveel verheven is de positie van Paulus, waar hij ons oproept: "6 Weest in niets bezorgd, maar laat in alle dingen door het gebed en het verzoek met dankzegging jullie wensen bekend gemaakt worden bij God, 7 en de vrede van God, die superieur is boven alle denken, zal jullie harten en begrip bewaken in Christus Jezus." (PilipØ. 4:6,7). De Psalmist worstelde onder een last met de hulp van God, Petrus deed het gewicht weg, maar Paulus voorkomt en verwisselt het met vrede en dankzegging.

29

Wij kunnen niet zeker zijn van de exacte bloem die door onze Heer werd bedoeld uit de ietwat algemen term die wordt gebruikt, maar de schitterende paarse anemoon, die in overvloed bloeit in alle delen van Palestina, schijnt de enige te zijn die volledig beantwoordt aan alle voorwaarden. De grote overvloed en rijke schoonheid doen hem perfect passen bij de illustratie die door onze Heer werd gebruikt. Het beeld is vol van geestelijke verfrissing. Kleding is waar het oog op valt en komt overeen met het karakter van de drager. Salomo’s mantels waren tekenen van zijn Koninklijke positie. Van de Farizeeische rechtvaardigheid toonde Hij aan dat ze hypocriet voorwendsel was. De anemonen doen denken dat God Zijn heiligen kan voorzien van een goddelijk voorkomen dat schoner is dan dat van Salomo. In één woord: Hij kan zie niet alleen kleden in een schitterende stijl, maar Hij kan hen koningen maken om de natiėn van de Aarde te regeren.

30

1Timotheüs 4:8