3

De armzalige wegen in het oosten werden zelden gerepareerd, tenzij als voorbereiding voor de een of andere Koninklijke bezoeker. Als men de boeren bezig zag met het verwijderen van de stenen en het recht maken van de weg en het gelijk maken van ruwe plaatsen, dan was dat een zeker teken dat de een of andere hooggeplaatste werd verwacht. Johannes de Doper was de aankondiger van de Koning, die Zijn onderdanen opriep het pad voor Hem klaar te maken (Jes. 40:3)

4

Er is geen reden waarom we dit niet letterlijk zouden nemen. De Arabieren van die regionen voeden zich nog steeds met sprinkhanen. De Amerikaanse Indianen van de westelijke woestijnen staan er om bekend dat ze weken lang alleen van sprinkhanen leefden. Het insect behoorde onder die welke de Jood wettelijk was toegestaan om te eten (Lev. 11:22). De monniken van de donkere middeleeuwen vonden dit ondenkbaar, en daarom plantten ze sprinkhanenbomen bij de grot in de woestijn waar men dacht dat Johannes’ huis was. De Carob is ook in deze regio te vinden en pelgrims hebben hem de naam “Johannesbroodboom” gegeven, om hem zo te beschermen tegen de stelling dat hij insecten at.

6

De doop, of ceremoniële wassing, was een erkende rite in het Joodse ritueel. Het werd gewoonlijk door de persoon zelf voltrokken. Aangezien Mozes Aäron en diens zonen inwijdde (Exo. 29:4) deed niemand het voor een ander. De priesters wasten zichzelf bij het wasvat (Exo. 40:31). Bevuilde kleding moest door de man zelf gewassen worden (Lev. 11:40). Naäm onderdompelde zichzelf in de Jordaan (2Kon. 5:14). Maar omdat Johannes het dopen deed, werd hij “De Doper” genoemd.

7

Johannes kwam in de geest en kracht van Elia (Matt. 11:14; Luc. 1:17). De oppervlakkige ceremonie, zonder de bijhorende toestand van het hart, was een belediging tegen zijn geest. Hij walgde van hypocrisie. Daarom weigerde hij de religieuze zeloten te dopen van wie de levens niet in overeenstemming waren met hun beroep. Alleen echt berouw kon er voor zorgen dat zij voorbereid werden voor de Komende. Water kon slechts de innerlijke reiniging symboliseren. Het was er geen vervanging voor.

9

Vergelijk Johannes 8:33-39

11

Zie Hand 11:16; 19:1-4

Er zijn hier drie dopen: water, geest en vuur. Johannes gebruikte alleen water. Deze methode werd voortgezet tijdens de bediening van onze Heer. Maar na Zijn opstanding vertelde Hij hen: Johannes doopt wel met water, maar jullie zullen heilig gedoopt worden in geest, niet na vele van deze dagen (Hand. 1:5). Vanaf Pinksteren worden er twee dopen benut. In het begin ontvingen zij die gedoopt werden in water ook de doop van de geest. Cornelius ontving de geest al voordat hij in water werd gedoopt (Hand. 10:44-48). Nu is er slechts één doop (Efe. 4:5). We worden allen in één geest gedoopt in één lichaam (1Kor. 12:13). Het is voor reiniging, niet voor kracht.

12

De doop met vuur is het verbranden van het kaf. Dat was de enige doop die de Farizeeën en de Sadduceeën verdienden. Hen die Hij niet doopt in heilige geest, zal Hij dopen in vuur, in oordeel. Dit alles is aionisch, en bepaalt niet hun uiteindelijke bestemming, nadat de aionen voorbij zijn gegaan.

13

Vergelijk Marcus 1:9-11; Lucas 3:21-22.

De Heer had geen reiniging nodig, want Hij had geen zonde. Maar het was nodig dat Hij Zich identificeerde met hen die gereinigd werden. Het was een vooruitblik op Zijn doop op Golgotha, toen Hij zonde werd ten behoeve van de Zijnen.

16-17

Vergelijk Johannes 1:32-34.

16

Aangezien God’s Geest geen materiële vorm heeft, wordt deze voor ons op verschillende manier uitgebeeld, die de kracht en het belang er van laten zien. Het wordt gewoonlijk gepresenteerd als een stoot lucht, want dit is de primaire betekenis van het woord “pneuma” of geest (Joh. 3:8; Hand. 2.2; Hebr. 1:7). Andere geesten worden voorgesteld als toortsen (Openb. 4:5) en als hoornen of ogen (Openb. 5:6), om hun krachten en waarnemingsvermogen aan te duiden. Onreine geesten worden uitgebeeld als kikkers (Openb. 16:13). Het uitgelezen voorbeeld dat aan de geestelijke Israeliet wordt gepresenteerd door de neerdalende duif, gat voor ons grotendeels verloren. Onze Heer Zelf prees hun ongekunsteldheid aan ter nastreving door Zijn discipelen. Maar er lag ongetwijfeld een diepere gedachte in het algemene gebruik als offer, speciaal door de armen. Toen Hij aan de Heer werd voorgesteld, offerden zij twee paar duiven (Luc. 2.24). De Geest van God bekrachtigt Hem met kracht voor de verkondiging van het koninkrijk, niet door Hem te presenteren met een zwaard en een scepter, niet door Hem op een wit paard te zetten of Hem te kronen met een diadeem, maar door aan Hem de veel meer goddelijke krachten te geven van zachtmoedigheid, ongekunsteldheid en offer.