1-9

Vergelijk met Lukas 14:15-24

1

Deze gelijkenis zou nooit gebruikt mogen worden om het evangelie voor vandaag te illustreren. In de eerste plaats wordt geen van de natiën in deze bedeling naar de bruiloft geroepen. Die zal plaatsvinden in het koninkrijk, waarvoor we niet uitgenodigd zijn. Ook wordt er niemand vandaag in het evangelie uitgenodigd en vervolgens verworpen vanwege onwaardigheid. Dat is wel waar voor Israel als natie, tot wie onze Heer spreekt De gelijkenis verwijst naar de verschillende proclamaties van het koninkrijk. De eerste werd gemaakt door de apostelen terwijl Hij nog bij hen was. Het was verworpen geworden toen onze Heer sprak. De tweede werd gedaan in de Pinkstertijd, nadat alle voorbereidingen waren gemaakt door het offer van Christus. Ook dat wordt verworpen en vraagt om de vernietiging van Jeruzalem. De laatste verkondiging is nog toekomst, wanneer de Heer zal handelen in oordeel en ze zal dringen binnen te komen. De kleding op zulke bruiloften werd geleverd door de gastheer. God zal in die dag Zijn volk voorzien van rechtvaardigheid. Niemand kan in zijn eigen rechtvaardigheid blijven.

Er dient opgemerkt te worden dat dit een heel andere figuur is dan die van de bruid. Zij die hier de uitnodiging aanvaarden zijn gasten. De bruid verschijnt niet in beeld en zou in de interpretatie geheel uit beeld moeten blijven. Dezelfde heiligen die elders gezien worden onder het beeld van de bruid, worden hier gezien onder het beeld van gasten, omdat de waarheid hier oordeel is en niet liefde, en kon niet ontwikkeld worden in de nauwere relatie. Het belangrijkste punt is dat zij die uitgenodigd zijn, of geroepen, niet noodzakelijk uitverkorenen zijn. In de verkondiging van het koninkrijk in de dag van onze Heer en in de Pinkstertijd waren velen uitgenodigd, maar weinig uitverkoren. In die dag kwamen sommigen eerst en werden later verworpen omdat zij afvielen. De laatste uitnodiging gaat zeer zeker niet uit naar de heidenen. Ze gaat uit in dezelfde stad. De gelijkenis van de maagden (25:1) neemt de relatie ter hand van de andere natiën met Israel in het koninkrijk.

14

Zie 20:16

15-22

Vergelijk met markus 12:13-17; Lukas 20:20-26

15

Overdreven vleierij heeft de ondergang van menig mens bewezen, en faalt maar zelden om hen niet op hun hoede te doen zijn. De man van God zou er voor moeten oppassen, want het is veel gevaarlijker dan lastering. Maar het misleidde onze Heer niet. Was Hij echt? Was Hij onbevreesd om de weg van God in waarheid te onderwijzen? Werd Hij niet bewogen door mensen? Waren hun listen voor Hem te doorzichtig? Als dat zo was, en het was zo, dan geloofden zij het niet. Maar Hij toonde al snel aan dat hun vleierij een feit was. Hij doorzag hun valstrik en beantwoordde niet alleen hun vraag, maar veroordeelde hen voor een van de misdaden die zij hoopten aan Hem te kunnen binden.

Hij heeft hen laten zien hoe weinig gezag ze hebben. Zij kennen hun hulpeloosheid. Ze moeten Hem in conflict zien te krijgen met het volk of met de regering. Dan zouden ze Zijn vernietiging kunnen bewerkstelligen. Ze formuleren een vraag waarbij ze Hem het antwoord in de mond leggen. Indien Hij “Ja” zou zeggen, zouden de Farizeeën het volk op de hoogte brengen en zou Hij Zijn populariteit verspelen. Indien Hij “Nee” zou zeggen, zouden de Herodianen Hem aanklagen voor de regering en zou Hij berecht worden voor opruiïng. Daarom ontloopt Hij de val in de vraag. Zolang zij de Romeinse munt aanvaardden, waren zij verplicht Rome’s overheersing te aanvaarden en belasting te betalen.

Het gebruik van de Romeinse munteenheid gaf hun onderschikking aan Rome aan. Zolang ze onderschikt waren, moesten ze betalen. Het gebruik van de tempelmunteenheid toonde hun onderschikking aan God aan. Ook aan Hem zouden ze het Zijne moeten geven.

23-33

Vergelijk met Markus 12:18-27; Lukas 20:27-40; Zie Handelingen 23:8.

23

Nu de Farizeeën en de Herodianen het zwijgen was opgelegd, probeerden de Sadduceeën hun beste argument uit op Hem. Zoals veel andere theologische gevolgtrekkingen was het gebaseerd op twee fouten: onwetendheid van de Schrift en van de kracht van God. Toch probeerden ze er een grondslag voor te vinden in de wet. De hoofdfout die gewicht leek te geven aan hun redeneren is nog steeds wijdverspreid. Het is een gebrek aan de juiste verdeling van waarheid. Wat Mozes zei voor hun leiding in dit leven, is overgezet in het leven dat nog komen zal. Mozes gaf geen wetten voor de opstanding, zeker niet met betrekking tot zaken die niet herverschijnen in het leven dat zal zijn.

Laten we alstublieft hun methoden vermijden. Ook al denken we dat we bepaalde passages uit de Schrift kunnen betrekken door een manier van redeneren of vraagstellen, bewijst het niets anders dan ons gebrek aan onderscheidingsvermogen en ons vermogen om zaken te verwarren die helder zijn wanneer men ze op hun eigen plaats laat.

Mozes maakte een voorziening dat de naam van een man niet door de dood uitgewist zou worden uit Israel (Deut. 25:5,6). Welke mogelijke plaats zou dit hebben in de opstanding, waar geen dood meer is? Waarom een voorziening treffen voor iets dat niet meer kan gebeuren? Trouwens, welke grond is er voor de gedachte dat de huwelijkse staat hervat wordt in de opstanding? Toch was er een krachtige sekte gebouwd op zulk dun ijs!

32

Onze Here bewijst de noodzaak voor opstanding. Abraham en Izaäk en Jacob zijn dood. God is de God van de doden, indien zij niet opgewekt zullen worden. Maar Hij is NIET de God van de doden. De doden prijzen de Heer niet(Psalm 115: 17). Zij weten van niets(Pred. 9:5). In de dood is geen herinnering aan Hem (Psalm 6:5). Zonder de opstanding zijn Zijn heiligen verloren, is ons geloof ijdel, zijn we nog steeds in onze zonden (1Kor. 15:16-19). De doden hebben geen God. Hij is de God van de levenden. Er MOET een opstanding zijn – en dat moest bewezen worden (Exo. 3.6).

34-36

Vergelijk met Markus 12.28; Lukas 10:25-28.

34

Uit hun verdere koers (hand. 23:8) wordt duidelijk dat de Sadduceeën niet overtuigd waren. Hun probleem lag dieper. Het zat in hun hart. Hoewel ze geen antwoord hadden, konden ze weigeren te geloven.

35

De Farizeeën waren er niet in geslaagd een politieke misdaad op Hem te spelden. Nu proberen zij Hem te betrekken in een theologische ketterij, die, voor de Joden, even erg was. Dat Hij claimde dat Hij de Messias was was al erg, maar nog niet zo godslasterlijk als dat Hij Zichzelf Zoon van God noemde. De verklaarder van de wet hoopte dat Hij Zichzelf zou veroordelen door het eerste van de tien geboden te citeren, in het bijzonder : "Jullie zullen geen andere goden voor Mijn aangezicht hebben"(Exo. 20:3). Of tenminste de grote regel: "Hoor, Israel, Jahweh, onze Elohim, is Één."(Deut. 6:4). Hij vraagt niet naar de tweede grootste. De Heer laat dit geheel achterwege en geeft hem de volgende inzetting: "En jij houdt van Jahweh, jouw Elohim, met heel jouw hart en met heel jouw ziel en met heel jouw uiterste."(Deut. 6:5). Zij waren voorbereid dit op hun eigen wijze te doen door Hem te haten en te doden. Maar Hij loopt op hun gevolgtrekking vooruit door een andere passage te citeren die hun argument totaal onderuit haalde.

37-40

Vergelijk met Markus 12:29-34; Deuteronomium 6:5

39

Zie Leviticus 19:18

41-46

Vergelijk met Markus 12:35-37; Lukas 20:39-44

42

Hij weerlegt nu het fanatieke element in hun monotheïsme door hen te laten die dat zij niet eens wisten Wiens Zoon Christus is! Hadden zij het geweten, dan zouden zij Hem niet beschuldigd hebben van godslastering toen Hij claimde de Zoon van God te zijn. David, wiens zoon de Messias zou zijn, wist beter dan zij, want hij noemde hem zijn Adon, of Heer. Indien Christus slechts David’s zoon zou zijn, dan had hij Hem zeker nooit met zo’n titel aangeroepen. Wie kon er zijn die zo ver boven David stond, maar toch gezeten was aan de rechterhand van Jahweh? Er was in hun theologie voor Hem geen plaats. Maar Hij stond in hun Schrift! De Farizeeën waren ook gemuilkorfd. Zij wisten zelfs niet dat de God van hun Schriften niet de onzichtbare Godheid was, maar Zijn beeld (Kol. 1:15), niet de Ene Wiens stem onhoorbaar is voor het menselijk oor, maar Zijn Woord (Joh. 1.1), of Uitdrukking. Hun Messias was de Elohim Die zij vreesden, de Jahweh Die zij vereerden, de Adonai Die zij zeiden te dienen.

44

Vergelijk met Psalm 110:1.