1-9

Vergelijk met markus 11:1-10; Lukas 19:28-44

1

De dieren die onze Heer bij Zijn presentatie aan Israel ondersteunden waren representatief voor de vrijgekochten. De eerstelingen moesten vrijgekocht worden met een lam (Exo. 13.13). Zo was het hele toneel een typerend plaatje van geestelijke waarheid. De vrijgekochten waren gebonden geweest, maar Hij had hen losgemaakt en hen overgebracht in Zijn soevereiniteit. Allen bij deze gelegenheid oefent Hij Zijn voorrecht uit als Koning en eist Hij een rijdier voor Zijn Koninklijke intrede. Eens zal Hij komen op een wit paard (Openb. 19:11), met macht en majesteit, en Zijn eisen kracht bij zetten met een bloederig zwaard. Maar niet nu. De minste van de lastdieren dragen Hem. Alleen de Zijnen ondersteunen Hem. Zij bieden Hem de nederige eren en de onaanzienlijke loyaliteit van hun positie. Hun kledingstukken plaveien Zijn pad. Hun bladerrijke offers stofferen de Koninklijke straat. Hun uitroepen proclameren Hem als koning. Maar wat zijn ze met weinig! De burgers van Zijn hoofdstad herkennen hem zelfs niet als hun Soeverein! Zij vragen: “Wie is deze?” En het beste antwoord dat ze kunnen geven is: “Deze is de profeet.” Ze hadden moeten zeggen: “Deze is Christus, de Koning, de Zoon van God!”

Dit is de dag die Daniël voorzegde. Negen en zestig heptaden gingen voorbij en de Schriftgeleerden, die zeker, zouden hebben moeten weten Prins Messias Zich op die dag zou presenteren aan het volk(Dan. 9:25). Maar zij verwachtten hem niet en bereidden zich niet op Hem voor, dus laat Hij ze achter totdat pijnlijke benauwdheid de natie zal leren te zeggen: “Gezegend is Hij Die komt in de naam van de Heer.” Dit is het geheim van Israel’s huidige toestand. Door tuchtiging worden ze voorbreid op hun Messias. Hun meest pijnlijke beproevingen moeten nog komen.

4-5

Vergelijk met Johannes 12.12-19

5

Zie Zacharia 9:9

8

Zie Leviticus 23:40

9

Vergelijk met Psalm 118:25,26.

10

Vergelijk met Markus 11:11

12-17

Vergelijk met Markus 11:15-19; Lukas 19:45-48. Zie Johannes 2: 13-17

12

Zijn eerste daad als Koning was het reinigen van de tempel van afgoderij, want het extreem verlangen naar meer bezit is niets anders dan dat (Kol. 3:5). De tempelbelasting, of dubbele drachem (17:24), moest zelfs door de armsten van het volk betaald worden. Belastinginzamelaars waren er in iedere stad en in het heiligdom. Zij begonnen een paar weken voor het Pascha. De wisselaars wisselden met een winst voor zichzelf. Zij waren in de hof van de natiën, of heidenen, die door Herodes was toegevoegd buiten het eigenlijke heiligdom. Hier konden proselieten van andere natiën naderen met giften en aanbidden en bidden. Het was nooit bedoeld als een koopmanswinkel(Joh. 2.16)., of als wisselkantoor. Het was een plaats om aan God te geven, niet om iemand te beroven.

De twee reinigingen van het heiligdom zijn typerend voor de twee verschijningen van Christus. De eerste (Joh. 2:13-22) was priesterlijk van aard, en is verbonden met Zijj dood en opstanding (Joh. 2:19). Ze is alleen in Johannes’ verslag te vinden. De tweede volgt op Zijn presentatie als Messias.

De knorrige, maar stille onderschikking van deze rovers is een stilzwijgend bewijs van de morele majesteit en macht waarmee Hij Zijn daad uitvoerde. Geweldadige passie van Zijn kant zou met lichamelijke kracht zijn tegengewerkt, en zou Zijn ondergang hebben betekend. Het was de terechte toorn van de Shekinah-heerlijkheid die deze afgodendienaars overweldigde en hen deed vluchten van de sublieme Aanwezigheid.

13

Zie Jesaja 56:7; Jeremia 7:11.

14

Nadat Hij de heilige gebieden had gereinigd, brengt Hij ze tot hun juiste gebruik door blinde ogen het licht terug te geven en lamme benen te genezen, zodat zij de heiligheid van God kunnen zien en in Zijn wegen wandelen.

15

De hogepriesters en de Schriftgeleerden, echter, worden niet genezen. Zij zijn te blind om Hem te zien en te lam om niet te struikelen. De kleine kinderen stelden hen tot schande.

16

Vergelijk met Psalm 8:2 – Septuagint. Zie Johannes 12:17-19.

18

Vergelijk met Markus 11:12-14

19

De vijg, de olijf en de wijnrank presenteren verschillende uitzichten op het koninkrijk. Misschien zouden we ook de braamstruik moeten toevoegen, zoals Jotam deed in zijn gelijkenis (Richt. 9:8-15). De braamstruik heeft die valse flair van gezag dat uitgeoefend wordt door het grote Babylon, dat een koninkrijk heeft over de koningen van de Aarde (Openb. 17:18). De wijnrank spreekt van dat wat het hart van God en de mens blij maakt. Dan zal er blijdschap zijn. De olijf spreekt van licht. De vijg brengt ons haar goedheid en zoetheid voor ogen. Het is nationaal van bereik, en staat in tegenstelling tot Rome, weergegeven door de wilde vijgenboom (Luk. 17:6).

Israel’s doem ligt vast. Ze is als een vijgenboom met bladeren, maar zonder vrucht. De vijgenboom vormt een deel van haar vrucht voordat de bladeren komen, tenzij ze onvruchtbaar is. Deze vijgenboom verwachtte duidelijk het seizoen, en bracht al vroeg bladeren voort. Zo waren ook Israel’s pretenties. De eerste van komst van de Heer was voortijdig. Zijn maakten een mooie show van nationale rechtvaardigheid, maar er was geen ware echtheid voor hun claims. De doem van de vijgenboom is de doem van de natie. Ze was verdord. Maar vandaag is haar tak zacht en probeert ze bladeren voort te brengen. In het koninkrijk zal ze een overvloed aan sappige vruchten dragen.

20-21

Vergelijk met Matkus 11:20-26

21

Zie 17:20; Lukas 16:6; Jacobus 1:6; 1Korinthe 13:2.

Geloof is niet: vertrouwen op de vervulling van onze gebeden, maar van God’s woord. Hij had beloofd dat de berg van heidense suprematie weggenomen zou worden uit het midden van Israel. Hadden ze Hem geloofd, dan zou het zijn gebeurd. Geloof kan geen bergen verzetten die God niet heeft beloofd te verzetten. Het is Zijn genoegen veel grotere zaken te bereiken met het geloof van Zijn heiligen.

22

Zie 7.7; Jacobus 5.16; 1Johannes 3:22; 5.14.

23-27

Vergelijk met Markus 11:27-33; Lukas 20:1-8

23

De hogepriesters en oudsten dachten dat zij het hoogste geestelijk gezag waren in Israel. Ze hadden dat ook moeten zijn. Toen zij Hem uitdaagden om Zijn geloofsbrieven te geven, onthulde Hij hen door hen een eenvoudige vraag te stellen. Was hun gezag van boven geweest dan zouden zij Johannes de Doper hebben geloofd. Dat het van beneden was wordt duidelijk uit hun vleierij aan de voeten van de bevolking. De hogepriester zou de oudste moeten zijn uit de lijn van Aäron, zo zijn priesterlijke voorrechten terugleidend naar de wet. In plaats daarvan was hij benoemd door politieke partijen en Romeinse procurators.

26

Zie 14:5; Markus 6:20.

28

Deze gelijkenis was voor de priesters en de oudsten. Zij maakten de grootste betuigingen van het gehoorzamen van de wil van God, maar ze deden het niet. De zondaren die geen belijdenis deden, die zij verachtten, gehoorzaamden in feit God’s voorschrift. Door Zijn gelijkenis deed Hij de leiders hun eigen veroordeling maken.

31

Zie Lukas 7:29,30

32

Zie 3:1; Lukas 3.12.

De Heer gaat nu verder hen Zijn gezag te laten zien en hun misbruik van de aan hen verleende voorrechten aan te tonen. Zij waren slechts huurders van God’s wijngaard. Hij was de Zoon van de Eigenaar. Hun voorgangers hadden zoveel gezag opgeëist als zij maar zichzelf konden toe-eigenen. Daarom werden de profeten vervolgd. Deze mannen, en vrijwel alle heersers in Israel, of het nu koningen of priesters, leiders of Schriftgeleerden waren, probeerden de natie te gebruiken voro hun eigen gewin en niet voor de heerlijkheid van God. Waren zijn trouw geweest, dan zouden er geen profeten naar hen zijn gezonden. Zij zouden aan de Eigenaar van de wijngaard de vreugde en blijdschap hebben overgeleverd die Hem rechtens toekwamen. Omdat zij dit niet deden, omdat het priesterschap afvallig was en de heersers rebellerend, stelde Hij mannen van God aan om hen te herinneren aan hun verplichtingen tegenover Hem. Israel roemde over Elia en alle profeten, die het waarmerk van hun schande waren. Bovendien bevestigde hun behandeling van de profeten hun afvallige toestand, want geen van hen ontsnapte aan de vervolging door hun handen.

Maar het verreweg meest memorabele deel van de gelijkenis is de voorzegging van de verwerping van Zijn gezag en Zijn daarop volgende moord door hun handen. Dat het voor hen mogelijk voort te gaan met hun programma van Hem ter dood te brengen nadat Hij hen deze vooruitblik van hun afschuwelijke misdaad had gegeven, bewijst de totale verdorvenheid van het priesterschap, de hopeloze immoraliteit van de religie toen het licht er van duisternis was geworden en het leven er van de dood bracht.

33-41

Vergelijk met Markus 12:1-9: Lukas 20:9-16. Zie Psalm 80:8-16; Hooglied 8:11,12; Jesaja 5:1-7.

35

Zie 5.12: 23:37; 2Kronieken 24:18-21; 36:15-17; Nehemia 9:26; Handelingen 7:52; 1Thessalonicenzen 2:15.

39

Zie 26:50; Handelingen 2:23.

41

Zie Lukas 21.24.

Als tevoren spreken ze hun eigen doem uit. In het koninkrijk zal hun heerschappij ingenomen worden door de macht van de twaalf apostelen onder de Priester-Koning, Wiens gezag zij durfden te betwijfelen. Dan zal de Heer van de vrucht van Zijn wijngaard genieten.

42-46

Vergelijk met Markus 12:10-12; Lukas 20:17-19. Zie Psalm 118:22-23; Handelingen 4.11; 1Petrus 2:6.

42

Niet lang hierna vragen dezelfde hogepriester en die met hem zijn naar het gezag van Petrus. Hij bevestigt het hier door de Heer gesproken woord: “Indien wij vandaag onderzocht worden over de weldaad aan de zieke man, waardoor hij gered werd, laat het bekend zijn aan jullie allen en aan heel het volk van Israel, dat in de Naam van Jezus Christus, de Nazarener, die jullie kruisigen, Die God opwekt uit de doden, in Deze Naam, deze man gezond voor jullie staat. Dit is de Steen, de door jullie, de bouwers, verachte, de tot hoofd van de hoek gewordene.” (Hand. 4:9-11-HBN). Toch slaagt zelfs dit dubbele getuigenis er niet in hun harde harten tot bekering te bewegen.

44

Zie Jesaja 8:14,15; Romeinen 9:33; 1Petrus 2:8; Daniël 2:34,35; 44,45.

45

Zolang de hogepriesters God niet vreesden, vreesde de menigte hen niet en hadden ze weinig respect voor hun gezag. Wie God niet vreest, vreest de mens. De priesters bevonden zich in een onmogelijke situatie. Tussen Pilatus en het volk verdween hun gepochte gezag vrijwel geheel. Al wat zij konden doen was een beroep doen op Pilatus en het volk overtuigen.