1-2

Vergelijk met Markus 10:1; Johannes 10:40-42

3-12

Vergelijk met Markus 10:2-12

4

Vergelijk met Genesis 1:27. Zie Maleachi 2.15.

De mens was van origine hermafrodiet. Adam had zowel de mannelijke als de vrouwelijk functies (Gen. 1:27). Voordat de vrouw uit Adam werd genomen, waren de seksen feitelijk één vlees. Het huwelijk brengt dat weer terug. De vrouw werd niet uit een “rib” gevormd. Het Hebreeuwse woord wordt nergens anders zo weergegeven. Het wordt gebruikt voor de kamers in het tempelgebouw (1Kon. 6:5), en geeft een hoekige ruimte weer. Daarom is de vrouw het complement van de man en vormen zij samen de menselijke eenheid. De een is onvolledig zonder de ander. Bovendien is de lichamelijke vereniging niet slechts een wettelijke overeenkomst, maar een feitelijke eenheid van vlees, waarin elk samengevoegd is met de ander. Het is niet slechts het werk van de mens, maar van God. Het is tegengesteld aan de natuur en de God van de natuur om deze eenheid te vernietigen. Oorspronkelijk werd scheiding niet overwogen. Het is een toegeven aan de hardheid van hun harten. Alleen de schending en vernietiging van de lichamelijke eenheid door eenwording met een ander wordt door onze Heer gegeven als een terechte oorzaak van scheiding (9), want in dat geval is de eenheid al buiten reparatie geschonden, in de overtredende partij. Het is in de meest volkomen harmonie met de huidige genade, waarin lichamelijke eenheid geen aanzien heeft, dat zelfs de oorzaak die door onze Heer werd toegestaan geen valide basis heeft voor scheiding. Dit komt overeen met de overvloeiende genade waarin wij zijn ondergedompeld. De enige reden die nu is gegeven is waar de ongelovige echtgenoot of echtgenote een scheiding krijgt. Dan is de gelovige vrij(1Kor. 7:16). De gelovige van vandaag dient te handelen in perfecte genade, zelfs bij de erkenning van een verkeerde scheiding.

5

Zie Genesis 2:24; 1Korinthe 6:16; Efeze 5:31.

7

Zie 5:31,32; Deuteronomium 24:1

9

Vergelijk met Lukas 16:18; 1Korinthe 7:10,11.

12

Aangezien we geen aanzien hebben in het vlees, vallen zulke zaken niet binnen ons gebied. Ze tasten onze plaats in Christus niet aan. Dat is niet het geval bij het koninkrijk. Wij lezen van een mannelijke zoon die de natiën zal hoeden in die dag (Openb. 12:5) en van de honderd en vier en veertig duizend die ongehuwden zijn (Openb. 14:4), uit de twaalf stammen(Openb. 7:3). Het is meer dan aannemelijk dat zij het zijn aan wie het bijzondere gezegde werd gegeven waarvan Hij sprak.

13-15

Vergelijk met Markus 10:13-16; Lukas 18:15-17.

14

Zie 18:3

16-22

Vergelijk met Markus 10:17-22; Lukas 18:18-23.

16

Zie Lukas 10:27

Toen Israel het land binnen ging, ontving een ieder een lotdeel dat voldoende was om van te leven. Dit kon niet zomaar verkocht worden. Het kon alleen verpand worden tot aan het volgende Jubeljaar. Met enkele uitzonderingen kon niemand veel land verwerven zonder inbreuk te doen op de lotdelen van anderen. Daarom was het voor een rijk man zo moeilijk om binnen te gaan in het koninkrijk. Hij moet noodzakelijkerwijs zijn rijkdommen kwijt raken en arm binnen gaan. Dat is de positie van de rijke jongeling. Hij had grote verworvenheden. Dat was land dat God toebedeeld had aan anderen voor hun onderhoud, maar dat zij door armoede hadden verloren. Zijn overvloedige weelde betekende voor hen benauwdheid. Hij zei de wet te houden en zonder enige twijfel had hij nooit iemand vermoord of beroofd, want hij had geen reden voor flagrante overtredingen. Hij hield zelfs vol dat hij zijn naasten liefhad als zichzelf! De Heer vraagt hem simpelweg dat hij handelt in overeenstemming met zijn beroep. Hij vroeg hem niet zijn eigen middelen van bestaan op te geven. Hij kon niet van hem verwachten zijn eigen lotdeel los te laten, want dat was hem door God gegeven. Al wat Hij vroeg was dat hij aan de anderen hun lotdeel zou teruggeven. Dit is wat God’s wet deed in het Jubeljaar. Dat zal ook gebeuren wanneer het koninkrijk gevestigd zal worden. De gelovige apostelen in de Pinkstertijd , de onmogelijkheid erkennend van het meenemen van bezittingen en verworvenheden, meer dan en boven hun geërfde lotdelen, in het koninkrijk, verkochten al zulk eigendom en deden de opbrengsten er van in de gezamenlijke middelen (Hand. 2.45). Geen van deze daden heeft enige invloed op ons huidig gedrag, want ons lotdeel is te midden van de hemelingen. De Israeliet kan mogelijk zijn lotdeel meenemen in het koninkrijk, maar wij kunnen niets van deze Aarde meenemen naar de hoge gebieden. De meest slimme heilige is die welke zijn aardse onroerend goed omruilt voor hemels geld, voordat het allemaal van hem wordt afgenomen. Hij weet dat zijn bezittingen op Aarde allemaal verspeeld worden en negatief zullen uitwerken op zijn balans in de hemelse bank.

18

Vergelijk met Exodus 20:12-16.

19

Zie Leviticus 19:18

21-22

Zie 6:19-21; Handelingen 2:45; 1Timotheus 6:17-19.

23-26

Vergelijk met Markus 10:23-27; Lukas 18:24-27.

23

Zie 13:22.

Aangezien de politieke grondwet van de Joodse gemeenschap het praktisch onmogelijk maakte om grote bezittingen te verwerven zonder anderen te verdrukken, waren rijkdommen een hindernis en gingen grotendeels verloren in de aanpassingen van die dag. Geen rijke man, zal als zodanig binnen gaan.

26

Zie Jeremia 32:17; Lukas 1:37.

27-30

Vergelijk met Markus 10:28-31; Lukas 18:28-30.

27

Zie 4.18; Lukas 5.11.

Aan de andere kant: die zonen van dat koninkrijk die alles verliezen, zelfs het genot van hun eigen lotdeel voor die tijd, zullen een overvloeiende compensatie vinden in het koninkrijk, niet alleen voor de korte periode van hun sterfelijk leven, maar voor het geheel van de komende aion. De apostelen, die het meest leden, zullen het meest winnen. De regering van de natie zal in hun handen zijn. Dit verklaart waarom er slechts twaalf apostelen moesten zijn, één voor elke stam. De andere natiën zullen onder de rechtsgang komen van de mannelijke zoon (Openb. 12:5), een gezelschap uit Israel dat anders is dan de twaalf. Het zal opvallen dat Paulus geen plaats heeft in de regering van dat koninkrijk. Hij en zij die met zijn bediening verbonden zijn, hebben een hemelse bestemming en zullen boodschappers oordelen (Efe. 1:3; 1Kor. 6:3)

28

Zie20:21; Lukas 22:28-30.

30

Zie 20:16; Lukas 13.30.