1-6

Vergelijk met Markus 7:1-13

1

Onze Heer kwam om de wet te vervullen. Wanneer Hij iets leerde dat anders scheen te zijn dan de inzettingen er van, was dat omdat Hij boven de wet stond. Hij kon die meer doorzoekend maken (5:27-48). Als tempel van God konden Hij en allen in zijn aanwezigheid de sabbat schenden (12:1-8). Nu, echter, heeft Hij de opdracht de mondelinge voorschriften te overtreden die de rabbijnen niet alleen aan de wet hadden toegevoegd, maar in feite boven de wet stelden. Eigenlijk, hoewel zij Zijn suprematie boven Mozes verwierpen, matigden ze het zichzelf aan. Hun keuze voor een test is voor hen zeer ongelukkig. Hoewel ze hypocriet druk bezig waren met de ceremoniële reiniging van hun handen, ontwijdden ze zichzelf met hun monden en allen rond hen met gedachten die God onteerden. De Heer viel hen niet aan op het onderwerp van het wassen voor maaltijden. Hij kan dat een onschuldig ritueel gevonden hebben, waaraan je voldoet of niet, volgens de fijnere dictaten van beleefdheid. Maar Hij valt hen wel aan op de gedachte dat een traditie bindend is, en dat Hij of de Zijnen verplicht waren te handelen naar enig menselijk voorschrift. Dus koos Hij een van hun tradities, die niets minder was dan een poging om aan hun wettelijke verplichtingen te ontsnappen, en legt hun hypocrisie bloot door hun eigen voorschriften te stellen boven de goddelijke verordeningen. Zij noemden het een “heg rond de wet”, maar het was een dolksteek in de onthulde wil van God. Het bewaakte de wet niet, maar verklaarde die weg. Zijn wet was rechtvaardig en goed. Hun verdraaiingen er van waren onrechtvaardig en slecht.

Het vijfde gebod was een zeer weldadige voorziening voor zowel ouders als kinderen. Het is een teken van de degeneratie van onze tijden dat er weinig eer wordt getoond aan vader en moeder. De wet besloot hiermee de ouderlijke controle van tijd of talent. De enige manier om dit te voorkomen was te eisen dat het toegewijd was aan God, de Enige Die vereist had dat het opgedragen werd aan ouders! De “korban” of naderingsgeschenk was een offer dat bedoeld was om de gunst van God te winnen. Ze dachten Hem te kunnen chanteren met de resultaten van hun ongehoorzaamheid aan Zijn woord! Dezelfde principes gelden voor alle tijden. Te gehoorzamen is beter dan te offeren, opletten beter dan het vet van rammen (Jes. 15:22). Laat niemand menen dat Hij een genoegen heeft aan hun offers, of het nu een succes in dienstbetoon is of zelfs lijden ten behoeve van Hem, indien het niet in de meest volkomen overeenstemming is met Zijn wil. Het is een van de meest verraderlijke en misleidende misvattingen te denken dat, aangezien Zijn genade aan zulk kwaad voorbij gaat, en er zegeningen door zendt, het Zijn goedkeuring wegdraagt. Laten we geen voordeel halen uit Zijn genade of al te zeer vertrouwen op Zijn liefde. Dat is niet de leiding van Zijn Geest. Onze Heer stelt niet alleen de offers van ongehoorzame zonen aan de kaak, maar wijst regelrecht de leer af dat besmetting komt door ongewassen handen.

4

Zie Exodus 20:12; 21:17

7-9

Vergelijk met Markus 7:6-8

8

Zie Jesaja 29:13, Septuagint

10-20

Vergelijk met Markus 7:14-23

14

Zie Jesaja 9:16; Maleachi 2:7; Lukas 6:39

21

Vergelijk met Markus 7:24-30.

Het voorval met de Kanaänitische vrouw is voor ons van weergaloos belang, want het toont duidelijk aan wat de status was van de natiën in de bediening van onze Heer. Haar fouten zijn zeer instructief. De natiën hebben geen deel in de Zoon van David. Hij is Israel’s koning. Hoe vaak ze ook de Zoon van David smeekt, Hij antwoordt haar met geen woord. Laat niemand menen dat Zijn hart niet geraakt werd of dat Hij niet genadevol wilde zijn. Ze was door de verkeerde deur gekomen. Toch wil Hij haar niet wegzenden. Tenslotte vertelt Hij haar waarom Hij haar niet kan helpen. De Zoon van David, de persoon die ze benaderde, heeft geen opdracht buiten de natie Israel. Een oosterse koning wordt geacht de vader van zijn volk te zijn. Zij zijn zijn kinderen. De Kanaänitische vrouw had geen recht op Zijn overvloed.

Dit is de sleutel tot Christus’ aardse missie. Hij was een Dienaar van de Besnijdenis, niet van de Onbesnedenheid (Rom. 15:8). Tijdens Zijn bediening hadden de natiën zelfs niet de plaats die zij ontvingen in de Pinkstertijd, toen, na veel voorbereiding, de apostelen geleerd werd dat proselieten, zoals Cornelius, een beetje konden delen in Israel’s geestelijke zegeningen (Hand. 10). Later, in Antiochë in Pisidië, werd door Paulus de deur geopend voor enkelen die geen proselieten waren (Hand. 13:46,47). Maar het duurde tot het einde van de Handelingentijd dat de redding van God rechtstreeks gezonden wordt naar de natiën (Hand. 28:29). De tweede helft van het tweede hoofdstuk van Efeze (2:11-22) is een uitgebreide verklaring die laat zien dat, in de huidige bedeling van God’s genade, de natiën niet langer de mindere plaats innemen die hen in Paulus’ vroegere bediening was toegewezen.

Christus is Heer van allen (Hand. 10:36). Onder deze titel viel zelfs de Kanaänitische vrouw onder Zijn rechtsbevoegdheid. Ze aanbidt en ze roept om hulp. Maar zelfs zo is ze in het geheel niet op gelijke voet met de begunstigde natie. Voor haar zijn er alleen de restjes. Als ze de positie van een hond wil innemen, kan ze een beetje van het overschot krijgen. Dit is de plaats die wij, heidenen, hebben in de bediening van Christus. Onze positie werd verbeterd in de daarop volgende Pinkstertijd. Maar het was tot Paulus’ gevangenneming dat we nabij gebracht werden en de familie van God binnen gingen (Efe. 2: 18-19). Tot dan waren we nog steeds gasten aan Israel’s tafel, misschien wel puppies er onder.

29-31

Vergelijk met Markus 7:21-27

32-39

Vergelijk met Markus 8:1-10

32

Het voeden van de vier duizend bij deze gelegenheid is het complement van Zijn eerdere wonder, toen vijfduizend verzadigd werden (14:16). Er zijn twee grote lessen uit te leren, die alleen onderscheiden kunnen worden door zorgvuldig de twee te vergelijken. Als een teken maken de zeven broden, toegevoegd aan de vijf, twaalf, war overeenkomt met de geestelijke voorziening voor Israel gedurende hun verblijf in de wildernis of voordat ze het koninkrijk binnen gaan. De vijf broden zijn voor Israel in het verleden, zijnde de eerste drie verslagen van het leven van onze Heer, Handelingen en Hebreeën. Johannes’ verslag werd waarschijnlijk later geschreven en is voor het koninkrijk zelf. De pauze tussen de twee wonderen geeft de periode aan van Israel’s verstrooiing. De zeven broden zijn de zeven brieven die geleverd werden voor hun voeding aan het einde van deze aion. Jacobus 1 en 2 Petrus, de drie brieven van Johannes, en Judas zullen hun manna zijn in de tijd van het einde.

De nood was bij deze gelegenheid veel grote, want de menigte was al drie dagen zonder voedsel. Ze waren zwak en in gevaar van instorting. Deze omstandigheden zullen in Israel herhaald worden in de komende tijd. Dan zullen de gelovigen blij zijn de brieven van de Besnijdenis ten nutte te kunnen maken, die voldoen aan hun behoeften en hun verlangens bedienen.

Het is voor ons pure roverij om deze voorziening van God’s verbondsvolk weg te nemen. Zouden we hun geestelijke voorziening kapen, dan zal het zeker niet hun voorraad doen afnemen, maar het zal onze eigen vreugde over de allesoverstijgende afdoendheid die ons in Paulus’ brieven geleverd wordt doen afnemen, want we kunnen niet onze eigen rijkdommen op prijs stellen, terwijl we die van hen gappen.