1

Vergelijk met Markus 3:13-19; Lukas 6:12-16. Zie Lukas 9:1

2

Er is enige variatie in de volgorde van de namen, en ook in de namen zelf, in de lijsten van de twaalf apostelen, maar ze zijn altijd te vinden in drie groepen, aangevoerd door Petrus, Filippus en Jacobus, als volgt:

Mattheüs 10:2 Simon Petrus Andreas Jacobus Zebedeus Johannes Filippus Bartholomeüs Thomas Mattheüs Jacobus Alfeüs Thaddeüs Simon de Kananiet Judas Iscariot

Markus 3:16 Simon Petrus Jacobus Zebedeüs Johannes Andreas Filippus Bartholomeüs Mattheüs Thomas Jacobus Alfeüs Thaddeüs Simon de Kananiet Judas Iscariot

Lukas 6:14 Simon Petrus Andreas Jacobus Johannes Filippus Bartholomeüs Mattheüs Thomas Jacobus Alfeüs Simon de Zeloot Judas Jacobus Judas Iscariot

Handelingen 1:13 Petrus Johannes Jacobus Andreas Filippus Thomas Bartholomeüs Mattheüs Jacobus Alfeüs Simon de Zeloot Judas Jacobus Matthias (Hand. 1:26)

Bartolomeüs wordt gewoonlijk geidentificeerd met Nathaneël (Joh. 1:44-46; 21:2). Judas Jacobus werd, om hem te onderscheiden van Judas Iskariot, Thaddeüs genoemd, en Simon (niet Petrus) werd de Zeloot genoemd, of te Hebreeuwse tegenhanger van de Kananiet (niet Canaäniet) . Natuurlijk nam Matthias de plaats in van Judas Iskariot.

5

Vergelijk met Markus 6:7-15; Lukas 9:1-11.

De Heer had alleen het koninkrijk verkondigd en Hij had de verkondiging bevestigd door tekenen die de nabijheid er van aanduiden. Nu verbindt Hij twaalf van Zijn volgelingen met Zich en zendt hen uit met gezag over ziekte en dood en de demonen, zodat zij de nabijheid er van konden bewijzen door zowel hun woorden als hun werken. Dit is de eerste koninkrijksverkondiging. De tweede wordt pas gegeven na Zijn opstanding (28:16-20). Ze verschillen op vrijwel ieder punt. Deze moest alleen in het land uitgevoerd worden. Zelfs Samaria mocht het niet horen. Het was puur en alleen voor de verloren schapen van Israel’s kudde en omsloot geen anderen. De tweede koninkrijksverkondiging is voor alle natiën, uitgezonderd Israel!

Deze eerste verkondiging van het koninkrijk werd uitgevoerd tot aan de crisis in de bediening van onze Heer, toen het duidelijk werd dat zij niemand zouden vertellen dat Hij, Jezus, de Messias was (16:20). Ook al wordt aan Petrus en Johannes een voorsmaak gegeven van het koninkrijk op de berg van de transformatie, droeg Hij hen niet op te vertellen over het visioen totdat de Zoon van de Mensen zou zijn opgestaan uit de doden (17:9). Van deze tijd tot aan de Pinksterdag was deze verkondiging ononderbroken.

In afwachting van de vernieuwing van de verkondiging er van tijdens Zijn afwezigheid, gaf onze Heer de sleutels aan Petrus, toen hij, in tegenstelling met de afvallige natie, Hem erkende als zijnde de Messias, de Zoon van de levende God(16:19). De deur naar het koninkrijk is gesloten wanneer de proclamatie er van is verboden. Op de Pinksterdag gebruikt Petrus de sleutels en verkondigt opnieuw de nabijheid van het koninkrijk, op voorwaarde van de bekering van de natie. In het begin aanvaardt een klein deel van het volk de boodschap, maar het duurt niet lang totdat de natie, als zodanig, door de moord op Stefanus en de pogingen op Petrus en Paulus, hun verwerping tekent. Aan het einde van Handelingen wordt de natie formeel opzij gezet door Paulus’ publieke verkondiging van hun afvalligheid.

Wanneer God nogmaals Zich richt tot Israel, in de toekomst, zal het opnieuw verkondigd worden en, te midden van grote benauwing, zal de natie, vertegenwoordigd door de honderd vier en veertig duizend ongehuwden (Openb. 7:3-8) en de grote menigte (Openb. 7:9-17), de verkondiging aanvaarden en het koninkrijk binnen gaan. Dan zullen Petrus’ brieven de deur ontsluiten. Dan zal heel Israel gered worden (Rom. 11:26) en de aanwezigheid van het koninkrijk zal de verdere verkondiging er van overbodig maken.

Dit evangelie van het koninkrijk houdt zich niet bezig met zonde of individuele redding. De vergeving van zonden, gebaseerd op het lijden van Christus, staat in de opdracht voor de mensheid in het verslag van Lukas (Luk. 24:46-49). Het was niet beperkt tot Israel. Christus had nog niet geleden toen het evangelie van het koninkrijk voor het eerst werd verkondigd. Het kan naar niets anders verwijzen dan het koninkrijk dat in de Hebreeuwse geschriften aan Israel werd beloofd.

10

Vergelijk met Lukas 10:1-16.

14

Zie Nehemia 5:13; Handelingen 13:51; 18;6

16-22

Vergelijk met Markus 13:9-13; Lukas 21:12-18.

19

Vergelijk met Lukas 12:11,12. Zie Exodus 4:12; Jeremia 1:7

23

De wijs van het werkwoord is hier zeer belangrijk. De Heer zegt niet wat er zou zijn, maar wat er zou gebeuren. Zijn apostelen waren breekbare stervelingen, gemakkelijk ontmoedigd, en daarom geeft Hij niet meer dan een hint over een mogelijk falen van hun missie. De gebruikelijke versie, door het voorbijgaan aan de aanvoegende wijs van de werkwoorden, heeft aanleiding gegeven aan veel verwardheid en speculatie. De verkondiging bracht het koninkrijk zeer nabij, zodat de komst van de Heer in heerlijkheid en kracht niet veel langer meer uitgesteld hoefde te worden. Dat Hij in die tijd niet kwam is geen bewijs dat Hij Zich vergiste, maar veeleer van Zijn voorkennis, want Hij was voorzichtig met het uitdrukken van het vooruitzicht om zo te voorzien in deze gebeurtenis.

24

Zie Lukas 6:40; Johannes 15:20.

25

Onze Heer noemt Beëzebul een huiseigenaar, wat waarschijnlijk de betekenis is van de naam (zie noot bij 12:24). De discipelen zouden geen betere behandeling moeten verwachten dat hun Heer had ontvangen, maar toch spoort Hij hen aan niet bang te zijn, want zelfs de ongezien krachten zullen openbaar worden.

26

Zie Markus 4.22; Lukas 8:17, 12:2,3.

28

De ziel is de zetel van het gevoel, maar wordt algemeen verwisseld met de geest. Een ziels mens is iemand die door zijn gevoel wordt heen en weer gezwaaid. Hij kan zelfs sensueel zijn, want dat is de gebruikelijke weergave van Jac. 3.15. Zij van de apostelen die later gedood werden zullen in het koninkrijk niets verliezen. Hun zielen zullen in die dag overladen worden met blijdschap. Hun dood zal alleen maar toevoegen aan de vreugde van hun ziel in de opstanding. Zij echter die onder God’s oordeel komen in het koninkrijk, zullen niet alleen hun lichamen vernietigd zien in de vallei van Hinnom, net onder Jeruzalem, waar het afval van de stad werd verbrand, maar zij zullen alle blijdschap missen waar hun zielen naar verlangen in het millennium. De martelaren die ten behoeve van het koninkrijk sterven, hebben niets te vrezen. Voor zover het hun zielen betreft geeft de dood hen een onmiddellijke intrede in de geneugten van dat aardse paradijs, ook al was dat bij hun martelaarschap duizenden jaren in de toekomst.

29

De grootheid van God is net zo duidelijk in de kleinste details van Zijn schepping als in de enorme uitgebreidheden van de stellaire ruimte. Zijn microscopische zorg voorziet in de behoeften van Zijn schepselen, en bereikt hun harten. Niet is te triviaal Voor Hem Wiens aanwezigheid het universum doordringt. Het kleine elektron is net zo goed Zijn voorzienigheid als de kosmos in het geheel.

32

Zie Lukas 12:8,9; Openbaring 3:5.

33

Zie Markus 8:38; 2Tim. 2:12.

34-36

Vergelijk met Lukas 12:39-53: Zie Micah 7:6.

34

De natuurlijke gevolgtrekking die oprijst uit de verkondiging van het koninkrijk zou zijn dat, indien Israel geloofde, de era van het millennium onmiddellijk zou beginnen. Maar het is nooit verstandig te redeneren over God’s kennelijke procedure. Hij kan diepere plannen hebben die niet aan de oppervlakte verschijnen. De verkondiging van het koninkrijk werd in alle vertrouwen gedaan, maar toch weten we nu, zoals God altijd al had geweten, dat het niet de bedoeling was om het koninkrijk in die tijd te introduceren. Bovendien had Hij ook onthuld dat, voordat het zou komen, er een tijd zou zijn van grote spanning, waarin Zijn trouwe volgelingen een verdrukking zouden ondergaan zoals er nooit tevoren op Aarde gekend was. Aangezien het koninkrijk gevestigd moet worden door kracht, werpt Hij Zijn zwaard er in, opdat vrede zal volgen.

37

Zie Lukas 14,26,27.

38

Zie 16:24; Markus 8:34,35; Lukas 9:23,24.

39

Dit heeft een speciale verwijzing in zich naar de tijd van Jacob’s benauwdheid, in de eindtijd, wanneer velen zullen lijden en sterven, door niet het beeld van het wilde beest te aanbidden(Openb. 13:15). Zij die lijden willen vermijden of hun ziel redden, lopen het risico van God’s verontwaardiging en het verlies van de geneugten van het koninkrijk. Zij die de benauwdheid verdragen voor het koninkrijk zullen de gelukzaligheid genieten van het koninkrijk. Zij vernietigen hun zielen om ze te vinden. Zij die lijden willen ontlopen door toe te geven aan de druk van de tegenstander, zullen geen deel hebben in het koninkrijk. Zij vinden hun zielen voor een korte periode, alleen maar om ze te verliezen voor de duizend jaren.

40

Wanneer de Zoon van de Mensen komt in Zijn heerlijkheid om te zitten op Zijn troon, zal oordeel uitgaan, niet op de basis van persoonlijke zondigheid, maar op de behandeling van Zijn discipelen gedurende de tijd van hun nood. Dit principe past nauw aan bij Zijn instructies voor het verkondigen van het koninkrijk. Het laat zien dat zij niet de opdracht kregen om het evangelie van God te preken, dat voor ons is, vandaag.

41

Zie 1Kon. 17:10; 18:4; 2Kon. 4:8; Hebr. 13:2.