"Paulus" is afgeleid van de Griekse wortel pau, dat "een pauze" betekent. Paulus' nieuwe naam is dus volmaakt. Bij de roeping van Paulus begint God bij Israël op de "pauzeknop" te drukken. Die knop wordt uitgebreid behandeld in Romeinen 11:8 - "God geeft hen een geest van bedwelming, ogen om niet te zien, oren om niet te horen, tot op de dag van heden." Precies wat er gebeurde bij die arme Dr. Weetal.
    Voordat we te zeer bedroefd raken over de goede doctor, moeten we ons verheugen over het geluk van de volkeren in de persoon van Sergius Paulus, die een gelovige werd, vol enthousiasme over Paulus' getuigenis over de Meester.
    Stel jezelf een boekenkast voor met alle Bijbelboeken op een rij. De uiteinden van deze boekenkast zijn verend. Haal de Bijbelboeken van Paulus er tussenuit - van Romeinen tot Filémon - en je hebt één doorlopende openbaring aan Israël.
    De brieven van Paulus dwarsbomen de voortgang en evenredigheid van goddelijke openbaring aan Israël - totdat men leert hen te scheiden van de rest van de Schrift.
    Neem Paulus' brieven weg, zijn dertien boeken, en het boek Handelingen klikt vast aan het boek Hebreeën en de Bijbel is weer helemaal Joods. Handelingen laat ons het koninkrijk zien, verkondigd door de mond van Petrus, maar de deur gesloten naar Israël in hoofdstuk 28. Dan verschijnt het boek Hebreeën op het toneel, dat de gelovige Israëlieten vertelt geduldig te wachten op de belofte. Hebreeën beschrijft voor de Israëlieten hun helden van het geloof (vooral in hoofdstuk 11), die stierven "zonder de beloften te hebben ontvangen." Paulus schreef Romeinen, hoofdstukken 9-11 om aan de volkeren uit te leggen wat er met de Joden was gebeurd. Hebreeën werd geschreven aan de Joden om aan de Joden uit te leggen wat er met de Joden was gebeurd.
    Heb medelijden met hen, echt: Zij hadden hun koninkrijk voor de deur zien staan en toen - wham! - werd het kleed onder hun voeten vandaan getrokken. Lees het boek Hebreeën en je zult zien wat ik bedoel.
    En dan komt het boek van Jakobus, dat verstrooide Israëlieten vertelt hoe ze zich moeten gedragen, en de boeken van Petrus, geschreven aan Israël, die haar bemoedigen om te volharden in haar lijden, en de boeken van Johannes, die Jezus Christus beschrijven als een Bemiddelaar tussen de Vader en Zijn kinderen. Net als het boek Hebreeën, het is één en al smeekbede - helemaal - aan een volk in afwachting. Judas is een voorspel op apocalyptisch oordeel, met als centraal thema de komst van de Heer in oordeel over de oneerbiedigen. En dan hebben we natuurlijk nog het boek Openbaring, dat eindelijk het langverwachte, aardse, duizendjarige koninkrijk tot politieke werkelijkheid brengt, zij het niet los van de zwaarste beproevingen.
    Paulus past hier niet tussen, helemaal nergens. Theologen vechten en argumenteren al eeuwen over hoe Paulus en Jakobus verzoend zouden kunnen worden. Paulus zegt dat we gered zijn door geloof, zonder werken (Efeziërs 2:8-9); Jakobus zegt dat geloof dood is zonder werken (Jakobus 2:20). Er zijn ontelbare, taalkundige, acrobatische toeren uitgehaald om deze ongelijksoortige verslagen overeen te laten stemmen. Het heeft geen enkel nut. Alle inspanningen zijn betwistbaar. De verslagen kunnen niet overeenstemmen. Ze zijn met opzet verschillend. Paulus' evangelie is dat van de Onbesnijdenis en dat van Jakobus van de Besnijdenis. Paulus is een rond gat; Jakobus is een vierkant paaltje. Iedereen die dat wil samenvoegen lijkt belachelijk en heeft al gauw pijnstillers nodig.
    De aanwezigheid van het lichaam van Christus in de wereld is wat de rest van de Bijbelboeken (Hebreeën tot en met Openbaring) ervan weerhoudt hun weg te vervolgen. Nogmaals, Paulus is de Grote Pauze. Wat maakt daar een einde aan? De wegrukking van het lichaam van Christus (over het algemeen bekend als de "opname"; daar zal ik straks nog wat meer over zeggen), die Gods geheime bediening onder de volkeren voltooit. Paulus zegt het heel duidelijk in Romeinen 11:25 - "Een gedeeltelijke verharding is over Israël gekomen, totdat de volheid der heidenen binnengaat."
    Het enige dat Israël weerhoudt van een hervatting van haar roeping en de uiteindelijke voltooiing daarvan, zijn - wij.
    De wegrukking van het lichaam van Christus zal plaatsvinden als God Zijn vinger verwijdert van deze 2000 jaar oude pauzeknop, ook bekend als "het evangelie van de genade van God" (Handelingen 20:24) en verdergaat met Israël.
    Ik hoor een bekende tegenwerping hier: "God zou het koninkrijk nooit zo dichtbij laten komen en dan het kleed onder hen wegtrekken. God speelt geen tijdspelletjes."
    O nee?

Terug in de dagen van Mozes bevond Israël zich bij de deur van het Beloofde Land. Weet je nog wel? Zij kampeerden bij de grens met Kanaän en lonkten verleidelijk naar datgene waar zij spoedig hun intrek zouden nemen. Ze stuurden spionnen het land in - Jozua en Caleb - die terugkwamen om te getuigen: "De oorspronkelijke bewoners zijn reusachtig en ze stinken, maar God zal hen ter wille van ons overwinnen."
    Het resultaat? Israël ging dwarsliggen. Vanwege ongeloof weigerden de Israëlieten naar binnen te gaan. En wat deed God? Hij liet hen veertig jaar lang ronddolen in de wildernis.
    Het Beloofde Land (een voorafschaduwing van het koninkrijk) was dichtbij geweest in de woestijn. Israël stond aan de deur - tien kilometer er vandaan, slechts één middag wandelen - en toch dwaalden ze veertig jaar lang door de wildernis, totdat de ongelovige lafaards gestorven waren en een nieuwe generatie het stokje overnam.
    Denk je dat het toeval is dat het tijdsbestek in het boek Handelingen - vanaf hoofdstuk 1, toen Israël aan de deur van het koninkrijk stond, tot hoofdstuk 28, toen Paulus de deur in hun gezicht dichtsmeet (vers 28) - ongeveer veertig jaar beslaat?
    Zei je nu dat God niet aan tijdspelletjes doet?

In Lukas, hoofdstuk 4, beginnend bij vers 17, liep Jezus de synagoge in en stond op om voor te lezen:

En Hem werd de rol van de profeet Jesaja overhandigd en de rol openend, vond Hij de plaats waar het geschreven stond:
"De geest van de Heer is op Mij,
daarom zalft Hij Mij om het evangelie te brengen aan de armen.
Hij heeft Mij opgedragen om het gebroken hart te genezen,
loslating te verkondigen aan gevangenen,
en aan blinden het zicht te geven;
om onderdrukten hun vrijheid te geven,
om uit te roepen het aangename jaar van de Heer..."
En de boekrol oprollend, geeft Hij hem terug aan de dienaar en gaat Hij zitten.
- Concordant Literal New Testament - Zie ook www.schriftwoord.nl

Waarom stopte Jezus midden in een zin? Ten eerste, ja, Hij stopte inderdaad in het midden van een zin. Hij pauzeerde en gaf toen de boekrol terug aan de dienaar en ging zitten. Hij las uit Jesaja 61, vers 1 en 2. Waarom ging Hij niet gewoon verder met de zin, met de rest van vers 2? Maar Hij deed het niet. Jezus stopte in het midden van een zin, God nog an toe.
    Waarom ging Hij niet verder? Hij kon niet verder gaan. De daaropvolgende woorden verwijzen naar het einde van dit huidige "tijdperk van de volkeren" en de grote oordelen van het boek Openbaring die Israël, eindelijk, zullen binnenleiden in het duizendjarig koninkrijk. Als onze Heer verder gelezen had in Jesaja 61, vers 1 en 2 (Hij las vers 1 helemaal, maar gaf de boekrol terug en ging zitten in het midden van vers 2), dan was de volgende zin geweest: "en de dag van wraak van onze God."
    Dit deel van de profetie moest nog niet in vervulling gaan - niet in die tijd.
    Nadat Hij was gaan zitten zei Jezus tegen de aanwezigen: "Vandaag werd dit Schriftgedeelte in jullie oren vervuld." Dit was waar tot zover Hij had gelezen. Hij bracht het evangelie aan de armen; Hij genas het gebroken hart; Hij verkondigde loslating aan gevangenen; Hij verkondigde het aangename jaar van de Heer. Maar Hij had niet kunnen zeggen: "Vandaag werd dit Schriftgedeelte vervuld," als Hij doorgegaan was met lezen.
    Want alleen Hij wist hoe ver weg de vervulling van de volgende zin was: "en de dag van wraak van onze God."
    Dit is wat ik je wil laten zien. In de King James Version en in de meeste andere [Engelse] vertalingen staat er slechts een komma tussen de twee zinnen. Er daar ging Jezus zitten. Hij ging zitten tussen de zinnen:

"Om uit te roepen het aangename jaar van de Heer..."

en

"en de dag van wraak van onze God."

    Onze Heer stopte met lezen en ging zitten bij een komma, God nog an toe.
    Het tweede deel van deze zin moet nog gebeuren. Op dit moment zijn er meer dan 2000 jaar verlopen, waarvoor deze simpele komma dienst doet. Bijvoorbeeld:

Wat een verbazingwekkende komma, zeg. Wat een verbazingwekkende plaats voor onze Heer om de boekrol op te rollen en te stoppen met lezen. Wat een door God gegeven vooruitziende blik had Jezus van een onvoorzegd, geheim, toekomstig tijdperk.
    Nu begrijp je de betekenis van het antwoord van onze Heer aan de discipelen toen zij, op de Olijfberg - luttele seconden voordat Hij opstond uit hun midden om Zijn hemelse heerlijkheid aan te nemen en voorbereidingen te treffen voor de roeping van Saulus - aan Hem vroegen: "Herstelt U in deze tijd het koninkrijk voor Israël?" (Handelingen 1:6).
    Wie kan hen die vraag kwalijk nemen? Het onderwerp van hun diepste hoop en verlangens was het binnengaan in die gezegende, duizendjarige belevenis. Wat was Zijn antwoord?
    "En Hij zei tot hen: "Het is niet uw zaak de tijden of gelegenheden te weten, waarover de Vader de beschikking aan Zich gehouden heeft" (Handelingen 1:7).
    Ik hou van The Message vertaling hier: "Jullie krijgen die tijd niet te weten. Timing is Vaders zaak" (Handelingen 1:7).
    En zo is dat. Terug naar Johannes 3:12. Weet je het nog? (Niet dat ik je dat ooit zou laten vergeten.) "Als Ik u aardse dingen heb verteld en u niet gelooft, hoe zult u geloven als Ik u hemelse dingen vertel?" (Johannes 3:12).
    De hemelse dingen behoorden niet aan Israël toe, maar aan de volkeren. Toen Hij Jesaja las wist Jezus Christus dat Israël Hem zou verwerpen. Jezus wist dat er een ongekend, geheim tijdperk gezeten was aan de vooravond van de tijd. De discipelen verlangden ernaar om de tijden te kennen, maar hoe zou Hij het hen kunnen vertellen? Hoe zou Jezus hen kunnen vertellen dat hun geliefde koninkrijk voor onbepaalde tijd zou worden uitgesteld, terwijl God ("Timing is Vaders zaak" - Handelingen 1:7) iets nieuws deed, dat zij zich in hun wildste dromen niet hadden kunnen voorstellen? Jezus hield hun in onwetendheid. Waarom?
    God had een enthousiast getuigenis nodig op de Pinksterdag. Israël moest door de ervaring en gebeurtenissen heen van nogmaals Hem verwerpen. Het moest gebeuren, niet slechts als een getuigenis tegen hen, maar als een middel om hen in de toekomst te vernederen, zodat zij uiteindelijk haar roeping en plaats, als instrument van zegening in plaats van jaloezie, zou kunnen vervullen.
    Als Jezus hen verteld had over de komende, nationale mislukking, die de weg vrij zou maken voor niet-Joden om hen te overstijgen in ongekende heerlijkheid, dan twijfel ik of zij uit de bovenkamer zouden zijn gerend, roepende dat de dagen van herstel, waarover de profeet Joël sprak, in aantocht waren.
    Zij waren in aantocht, maar toen ineens niet meer. In het lot van Israël zou een goddelijke pauze komen, wat niemand toen verwacht had.
    Zijn naam was Paulus.

---

---

B     Het Koninkrijk op aarde verkondigd door Christus en verworpen.
E
S      Matteüs
N      Markus
IJ      Lukas
D      Johannes
E
N    Het aardse Koninkrijk opnieuw verkondigd door 12 discipelen en verworpen.
I
S      Handelingen

      Het aardse Koninkrijk tijdelijk in de wacht gezet.

---

---

B     Het aardse Koninkrijk opnieuw bevestigd.
R
I       Hebreeën
E       Jakobus
V       1 en 2 Petrus
E       1, 2 en 3 Johannes
N       Judas

    Het aardse Koninkrijk gerealiseerd.

    Openbaring

---

U kunt meer van Martin Zender vinden, op deze website:
Martin Zender
the world's most unorthodox Bible Scholar