Na vermeld te hebben dat God de hemelen en de aarde schiep, vergeet de schrijver van Genesis (Mozes) de hemelen direct weer, als hij schrijft: ‘Wat de aarde betreft, zij werd chaos en leegstaand’ (Concordant Literal New Testament, zie ook www.schriftwoord.nl). Vervolgens lezen we praktisch de gehele rest van de Bijbel (behalve dan je-weet-wel-waar) over Gods activiteiten in en over de aarde.
    Wat is er met de hemelen gebeurd? We zullen moeten wachten totdat God Zijn hemelse plannen onthult aan een zekere, goddeloze idioot. Niemand kan een geheim beter bewaren dan God.

Als je de laatste tijd op Internet hebt gesurft, of het nieuws op TV hebt gekeken, zul je bemerken dat de aarde behoorlijk verknipt is. Veel mensen lezen de krant, kijken naar het nieuws en worden steeds weer overvallen door vlagen van wanhoop. Ze vragen zich af waar God is. Ze vragen zich af waarom God niet naar beneden komt om alles in orde te maken – nu. Ze vragen zich zelfs af – in ogenblikken van twijfel – of God wel beseft wat er gaande is. Het lijkt er soms op alsof de Godheid deze ketel op het vuur heeft gezet en daarna in slaap gevallen is. Hallo? Is er daarboven iemand thuis? Sorry hoor, maar het water in deze ketel staat op het punt van overkoken. Hallo?
    Wat de meeste mensen niet beseffen is dat God bezig is om een verbazingwekkend contrast neer te zetten. Mensen kunnen alleen maar gelukkig worden als ze aan het einde van zichzelf komen en God aangrijpen als hun alles. God zou heel eenvoudig tegen de mensen kunnen zeggen: ‘Kom tot het einde van jezelf en grijp Mij aan als jouw alles,’ maar zo werkt het niet. Dat zou alleen maar theorie zijn. Mensen moeten deze les leren door langdurige, moeilijke ervaringen. Dan en alleen maar dan is het echt; dan en alleen maar dan is het wezenlijk en blijvend. Het doel van deze lange eeuwen (‘aionen’ in het Grieks) sinds de schepping van de mensheid is dan ook voor iedereen om een langdurige periode van zinloosheid en mislukking te ervaren. Het moet lang en moeilijk zijn, want slechts zo kan het op de juiste wijze de achtergrond vormen van een rimpelloze, eeuwige toekomst.
    Met andere woorden: God doet ons dit niet aan, Hij doet het voor ons.
    Ik vertel je dit om je zenuwen te kalmeren. Als je denkt dat deze wereld bedoeld is om op Disneyland te lijken, dan zul je voor altijd gefrustreerd zijn over God en over je eigen leven. Zodra je echter beseft dat de wereld bedoeld is om een kokende ketel van menselijke onbekwaamheid te zijn, kun je ontspannen en het loslaten. Je kunt gaan slapen in het besef dat God nog steeds God is en dat Hij feitelijk de onbekwaamheid bestuurt.
    Waarom zou God dat doen?
    Dat heb ik nou net verteld. Hij is bezig om een contrast neer te zetten. God laat de mensheid zijn miezerige torens bouwen, zijn koepels bewonderen, zijn marmeren beeldengalerij (van al die geweldige mannen uit godsdienst en oorlog) en, kort gezegd, zijn bronnen uitputten. Wanneer het allemaal instort zal God zijn regering op aarde brengen en iedereen zal een zucht van verlichting slaken en jubelen van vreugde. Hoe heerlijk zal het voelen om eindelijk onze persoonlijke agenda’s te overhandigen waar we toch alleen maar onrustig van werden.
    Zulke zuchten en uitroepen van verrukking zouden onmogelijk zijn zonder de aionen (eeuwen) van frustratie.
    Nogmaals, hier is Genesis 1:2 uit de Concordant Version of the Old Testament, zie ook www.schriftwoord.nl:

‘Wat de aarde betreft, zij werd chaos en leegstaand…’

Laat dit tot je doordringen en je zult Gods modus operandi doorzien. God schiep de hemelen en de aarde volmaakt, maar toen: ‘Wat de aarde betreft, zij werd chaos en leegstaand.’ Ziedaar, de modus en de operandi: God schept iets en maakt het dan met opzet kapot om de mensheid de oefening te geven het probleem te proberen op te lossen zonder Hem. (Dit is nog steeds aan de gang, voor het geval je het journaal hebt gemist. En de mensheid faalt nog steeds – zodat je dat weet).
    Totdat je beseft dat God ons uiteindelijke welbevinden in gedachten heeft, lijkt dit wreed en eigenaardig. Nadat de mensheid zichzelf echter tot in de vergetelheid heeft gefrustreerd, zal God Zijn bekwaamheid over de woest demonstreren. Terwijl we Hem vanaf de zijkant gadeslaan, zullen we Hem steeds meer gaan vertrouwen. Ons onvermogen zal ons dan verheugen (‘Godzijdank dat we gefaald hebben!’) in plaats van frustreren.
    Gods procedures moeten niet verward worden met Zijn doelen.

Ga in dit leven eens naar een bouwterrein toe voordat het gebouw af is. Je zult er ogenschijnlijke woest tegenkomen. Hef je handen op en zeg: ‘Wat een rotzooi! Jullie zijn knettergek!’ Zeg het zo hard dat de bouwers het kunnen horen. Als je dit allemaal doet zullen de bouwers denken dat jij de gek bent. En dat zou je ook zijn. De rotzooi is niet het gebouw; het gebouw komt voort uit de rotzooi. Het gebouw blijft nog lang nadat de rotzooi weg gebuldozerd is. De rotzooi is het middel, het gebouw het doel.
    God weet dat de aarde verwoest is. Hij zei niet: ‘O, nee!’ toen het gebeurde. Hij klimt en klautert niet rond om de woest bij te houden (zoals de meeste religies – inclusief het Christendom – je willen doen geloven). God weet dat de aarde gerund wordt door onbekwame sukkels omdat Hijzelf de sukkels daartoe bevoegd heeft (niet mij geloven; lees Romeinen 13:1 – ‘Er is geen gezag dan van God: De gezagsdragers die er zijn, zijn door God ingesteld’).
    Alles ligt op schema en verloopt volgens plan (niet mij geloven; lees Efeziërs 1:11 – ‘God werkt alle dingen uit overeenkomstig de raad van Zijn wil’). God weet dat Hij op een dag een volmaakte regering op deze aarde zal aanstellen en het zal dezelfde harten sneller doen kloppen die gebroken werden tijdens deze tijdperken van menselijk wanbestuur. Ik weet het, het duurt lang om het contrast neer te zetten. Het moet lang duren om de ervaring onvergetelijk te maken. De ellende zal ophouden op het moment waarop God dat bepaalt – en geen minuut eerder.
    God houdt ons in onwetendheid over die bepaalde minuut. Maar Hijzelf kijkt er naar uit en Hij kan de lofprijzingen en jubelkreten van vreugde bij de openingsceremonie al horen. Hij kan nu al het eerbetoon horen over wat een genie Hij is en dat nu iedereen snapt waarom Hij er zo lang over deed en – oh! – dat het wel moest gaan zoals het ging. Ondertussen verdraagt Hij ons onophoudelijke geklaag. Hij is heel geduldig en Goddelijk, omdat Hij voorziet in veel Schriftteksten, die wij gewoonlijk negeren, die ons nu verzekeren van zowel Zijn soevereine controle als onze gezegende toekomst:

Efeziërs 1:11 – ‘God werkt alle dingen uit overeenkomstig de raad van Zijn wil.’
2Korintiërs 5:18 – ‘Alles is uit God’.
Kolossenzen 1:20 – ‘Door Christus zal God alles met Zichzelf verzoenen (vrede makend door het bloed van Zijn kruis), door Hem, zowel diegenen op de aarde als diegenen in de hemelen.’
Efeziërs 1:9-10 – ‘God maakt ons het geheimenis van Zijn wil bekend… in de bedeling van de volheid van de tijden, om alles weer in Christus bijeen te brengen, zowel wat in de hemelen is als wat op de aarde is.’
1Korintiërs 15:22 – ‘Want zoals allen in Adam sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden.’

God zal een koninkrijk op aarde brengen dat 1000 jaar zal duren. Daarna zal Hij veel dingen doen – heerlijker dingen en meer langduriger dingen – maar laten we ons nu concentreren op dit koninkrijk dat onze huidige woonplaats zal herstellen en verzoenen. God weet precies hoe het koninkrijk zal komen. Hij weet ook Wie het zal inluiden: Hij zal Zijn eigen Zoon inzetten, gezonden uit de hemel. Maar hier is het onwaarschijnlijke gedeelte: Hij zal ook een speciale groep mensen inzetten die nu gebukt door het leven gaat op dezelfde aarde die Hij van plan is te herstellen. En nog vreemder, de meeste van de andere mensen op aarde zullen deze speciale groep gaan haten, ook bekend als ‘Gods uitverkoren geslacht.’ Dit geslacht zal, voor het merendeel, falen om zijn eigen Redder zelfs maar te erkennen tot op het allerlaatste ogenblik. (Had ik al gezegd dat zij Hem doodden bij Zijn eerste komst? Dat had ik moeten doen.)
    Ik heb het natuurlijk over Israël. Voordat je je afvraagt waarom dit alles zo absurd klinkt – houd alsjeblieft in gedachten dat dit Gods plan is, niet het mijne. Ik werd geboren eind 1959 en God bedacht Zijn plan al ver daarvoor. Ik had niets met dat plan te maken, ik vertel je er alleen maar over. Nogmaals, het spijt me. Ik zou een groot leger van geweldige, super Jezus-mensen hebben gekozen om eens over de aarde te regeren. Ik zou zeker mensen hebben gekozen die werkelijk in mij geloofden. En ik zou het allemaal vóór de Tweede Wereldoorlog hebben gedaan.
    Maar, zonder gekheid, hoe kwam het zover dat God één volk uitkoos om daarmee onze arme planeet bewoonbaar te maken?

Voor de zondvloed bestonden er geen naties. Er waren toen slechts losse familiebijeenkomsten en waarschijnlijk heel veel picknicks. Na de zondvloed vervaardigde een man, genaamd Nimrod, blauwdrukken voor een toren bij Babel (de beroemde Toren van Babel, beschreven in Genesis, hoofdstuk 11). Nimrod droomde ervan om de wereld te verenigen en zichzelf tot president en bestuursvoorzitter ervan te benoemen. Hij ging tamelijk goed van start. Maar het doel van deze lange eeuwen is mensen te vernederen, dus God deed de Nimrodse onderneming in duigen vallen. Hij deed het op een praktische en – voor mij – onderhoudende manier.
    Bij de toren van Babel verwarde God de taal. In die tijd was er maar één taal op aarde. Zou dat niet handig zijn geweest voor een één-wereldregering? Maar, let op wat er gebeurt:
    Op een zonnige ochtend zijn er mannen aan het werk bij de toren, als, rond een uur of 11.00, voor de eerste keer een bouwer de man naast zich niet kan verstaan. De man naast hem wil een emmer met modder en zegt tot zijn collega: ‘Breng me een emmer modder, en vlug.’ Maar bij de andere bouwer komt het binnen als: ‘Selfs uf galocap, uduo.’ Dus de andere bouwer zegt: ‘Huh?’ Maar het ‘huh’ klinkt in de oren van de eerste bouwer als: ‘Sphh?’ Dus denkt de eerste bouwer dat de tweede bouwer de spot met hem drijft en hij slaat hem met een steen voor zijn kop.
    En zo kwam er een einde aan de illustere Toren van Babel.
    Daarna vormden de mensen groepen volgens het systeem wie spreekt wat. Zij die een bekende taal spraken vormden naties, die slechts bestonden uit grote groepen gescheiden families. Naties lijken op families, maar meer geregeld en georganiseerd, met hun eigen vlag, volkslied en wapentuig.
    God werd in die tijd politiek incorrect. Voor die tijd had Hij geen gelegenheid voor zoiets. Na Babel verkoos Hij één van deze georganiseerde familiegroepen (naties) en negeerde praktisch de rest. God stond op het punt om één volk te bezoeken, genaamd de Hebreeën (nakomelingen van Noachs zoon Sem). Meer specifiek stond Hij op het punt om één man te bezoeken uit deze beroemde volkstam.
    Voor de allereerste keer ging God Zijn duurzame oplossing voor de verwoeste aarde onthullen. Denk je eens in, Hij ging dit onthullen aan een man, die midden in de nacht voor zijn tent stond en die nog nooit van de Verenigde Naties had gehoord.


Terug naar de indexpagina van "De eerste idioot in de hemel"

---

U kunt meer van Martin Zender vinden, op deze website:
Martin Zender
the world's most unorthodox Bible Scholar