Het kruis van Jezus Christus werd aan Israël nooit gepresenteerd als goed nieuws. In feite was het iets waarvan Israël zich moest bekeren voor redding:
Laat dan heel het huis van Israël weten dat God Hem én Heer én Christus maakt - deze Jezus Die jullie kruisigen! Dit nu horend werd hun hart doorstoken met berouw. En zij zeiden tot Petrus en de overige apostelen: "Wat moeten wij doen, mannen, broeders?" Petrus zei tegen hen: "Bekeer je en laat je dopen, ieder van jullie, in de naam van Jezus Christus, tot vergeving van jullie zonden en jullie zullen het geschenk van de Heilige Geest ontvangen."
- Handelingen 2:36-38, Concordant Literal New Testament -
Zie ook www.schriftwoord.nl
Bekeren van wat? Bekeren van het kruisigen van de Messias. Zo ging het in Israël met Pinksteren en zo werkt het nog steeds:
"Christus is gekruisigd!"
"O, nee!"
In het lichaam van Christus is het precies tegenovergesteld. Paulus schrijft in Galaten 6:14 - "Maar ik, ik wil me op niets anders laten voorstaan dan het kruis van Jezus Christus, onze Heer, waardoor de wereld voor mij is gekruisigd en ik voor de wereld."
Kun jij je vandaag de dag - of welke dag dan ook - een Israëliet voorstellen die opschept over het kruis van Christus? Wanneer het kruis genoemd wordt kijkt een Israëliet de andere kant op.
Ik zou niets willen afdoen van de dood van Christus, zelfs niet voor Israël. Christus was nog altijd de vervulling van het Paaslam (Exodus 12:21-27), dat moest sterven. (Toen zij in slavernij waren in Egypte, moest elke Israëlische familie een Paaslam slachten om haar huishouding voor de dood te behoeden.) Voor Israël waren de dood en opstanding van Christus het bewijs dat Hij de vervulling was van de Oud Testamentische versie. Het bewees dat zachtmoedigheid en nederigheid, zelfs tot aan de dood, sterker zijn dan fysieke dapperheid. Israël veronderstelde dat zij zich met zwaarden en knuppels het koninkrijk binnen zou kunnen wrikken. God gaf besnijdenis en het Paaslam om dergelijke gedachten uit hun geest te verdrijven.
Israël had de dood van Christus nodig, maar niet het kruis. Het was de wijze waarop Christus stierf - en de gevolgen daarvan voor de mensheid - die Paulus verteerde en zijn pen aanspoorde.
Het kruis van Christus reikte veel dieper in de noden van de mensheid dan slechts één, miezerig volk van een nieuw hart voorzien. Elk jaar werd het Paaslam niet gemarteld; zijn keel werd doorgesneden - en dat was alles. Maar niet bij Christus aan het kruis. De zes uur durende marteling van Jezus Christus raakte een aspect van de toestand van de mensheid, die het barmhartig gedode lam niet kon bereiken. Het Paaslam laat Israël intact - het kruis veegt alles en iedereen aan de kant. Het kruis van Christus zegt:
Het is gedaan met het hele ras. Zie de diepte van het lijden; zie de zes uren aan de Romeinse paal. Hier wordt de mensheid met wortel en al uitgetrokken; zo diep gaat dit. Vergeet Abraham en David; dit gaat helemaal terug tot op Adam. Zo erg is het. Als deze Man opstaat uit het graf dan is er een nieuwe schepping gekomen in het leven van hen die het geloven. Uiteindelijk zullen allen het geloven. (Zoals Paulus duidelijk maakt in 1Timoteüs 4:10 - "Wij vertrouwen op de levende God, Die de Redder is van alle mensen, speciaal van de gelovigen.")
Petrus heeft dit nooit onderwezen; hij was geen nieuwe schepping. De nieuwe schepping elimineert vleselijke verschillen en Petrus moet een Israëliet zijn in het koninkrijk - dat moet gewoon. Jezus vertelde hem dat hij op één van de twaalf tronen zou zitten om de twaalf stammen van Israël te oordelen (Matteüs 19:28).
Maar wat zegt Paulus? "Want wie van u in Christus gedoopt is, heeft zich met Christus bekleed, in Wie geen Jood of Griek is." (Galaten 3:27).
Petrus leerde dit nooit; dat kon hij niet. Hij moet een Jood zijn in het koninkrijk. Petrus was niet en is niet in het lichaam van Christus.
Alleen Paulus bespreekt hoe één mens, Adam, de hele mensheid beïnvloedt. Het is geen toeval dat alleen Paulus zich beroemt op het kruis.
Alleen Christus aan het kruis - niet het Lam dat werd geofferd voor Israël - maakt een einde aan de veroordeling van Adam.
Er is geen andere schrijver die Adam bespreekt. Ze spreken over Abraham, Izaäk, Jacob, David, Daniël. Alleen Paulus gaat in onze hele, geestelijke geschiedenis helemaal terug tot op de mens met wie het allemaal begon. Alleen door Paulus' boodschap wordt het gehele ras nieuw. De Hebreeuwse Schrift verlangde een nieuwe geboorte voor Israël. Als Israël het schoteltje van een theekopje is, dan is Paulus' onderwijs voor hen als het rondje in het midden, net even dieper.
Nu snap ik waarom Paulus altijd Mijnheer Absoluut leek voor mij. Waarom ik altijd aanvoelde dat hij dieper ging. Want hij ging inderdaad dieper. Ik zag toentertijd niet in dat Paulus de enige schrijver was die ons terugbracht naar Adam, die het falen van Adam relateerde aan de manier waarop Christus stierf en de oude mens met wortel en al uitrukte.
Toen ik een kind was, was één van mijn huishoudelijke taken het uittrekken van paardenbloemen. Mijn vader zei altijd: "Pak ze bij de wortel."
Het evangelie van de Besnijdenis pakt de mens niet bij de wortel. Het herschept eerder de mens. Het neemt het ruwe materiaal van de tegenwoordige schepping en modelleert het opnieuw. Dit is wat "wedergeboren" worden betekent. "Wedergeboren" stopt Gods geest in Israëlisch vlees, zodat Israël eindelijk Gods geboden kan uitvoeren. Wedergeboren worden poetst alleen maar de oude mens op; het hervormt hem. Geen wonder dat de andere schrijvers mij altijd voorkwamen als hervormers; ze waren hervormers. Hedendaagse, zogenaamde Godsmensen wilden altijd dat ik wedergeboren zou worden. Dat sprak me nooit aan. Ik had meer nodig. Mijn wortel was fout. Hervorm mij vandaag en binnen een maand ben ik terug om mijn zonden opnieuw te belijden, zoals de Katholieke kerk met me deed. Zij trokken mijn zonde nooit met wortel en al uit. Hun manier van herstellen was een pleister; tien "Onze Vaders" en tien "Weesgegroetjes" en binnen een maand was ik weer terug bij af - als een hamster in een molentje. De wortel bleef waar hij zat. (Protestantse kerken zijn niet veel anders. Protestanten zeggen dat je elke dag je zonden moet belijden want anders ben je "buiten de gemeenschap" met God en dan kan die arme, hulpeloze God jou niet zegenen.)
Zo is het ook met Israël. Bij Israël speelt het vlees nog steeds een rol. Jood en Griek blijven bestaan. Zoals ik al zei, deze moeten blijven bestaan omdat er twaalf tronen zijn in het koninkrijk, die de twaalf stammen van Israël representeren. En de troon van Paulus dan? Er zijn geen dertien tronen. Hier prakkiseerde ik over. Arme Paulus. Hij was de geweldigste, ijverigste apostel van allemaal. Waar was zijn troon? Inmiddels weet ik het: Paulus heeft geen troon op aarde; zijn toekomst is niet aardgebonden. Alleen Paulus kondigde de waarheid aan: "Er is geen Jood, noch Griek." Dit was meer dan radicaal. Petrus heeft het nooit helemaal begrepen. Geen Jood zijn? Hoe kon dat nou? Maar Paulus veracht zijn nationaliteit, in het boek Filippenzen, en gooit hem weg. Dit is óf gevaarlijk en stom - of anders vormt het de kern van de meest bevrijdende boodschap die de mensheid ooit bereikte:
Want de liefde van Christus dringt ons, die tot dit oordeel gekomen zijn: als Eén voor allen gestorven is, dan zijn zij allen gestorven. En Hij is voor allen gestorven, opdat zij die leven, niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor de Ene, Die voor hen gestorven en opgewekt is.
Zo kennen wij vanaf nu niemand naar het vlees. En al hebben wij Christus naar het vlees gekend, dan kennen wij Hem nu zo niet meer. Daarom, als iemand in Christus is, is hij een nieuwe schepping: het oude is voorbijgegaan. Zie, alles is nieuw geworden.
- 2Korintiërs 5:14-17, Concordant Literal New Testament - Zie ook www.schriftwoord.nl
Nieuwe schepping neemt de oude mens, duwt hem het graf in met Christus en beschouwt hem als dood. Nieuwe schepping neemt ook de aardse Jezus (inclusief Zijn rode woorden) [In een zogenaamde "rode letter editie" van de Bijbel zijn de woorden van Jezus in rode inkt gedrukt.] en plaatst Hem achter ons, Jezus vervangend door de verheerlijkte Christus. Wij kennen Christus niet langer naar het vlees. Alleen dan kan er worden gezegd: "Er is een nieuwe schepping."
"Als Eén voor allen gestorven is, dan zijn zij allen gestorven."
Een dergelijke, ingrijpende dood elimineert alle fysieke voordelen. Deze boodschap luidt de doodsklok voor Israël; daarom kwam deze boodschap nooit over Petrus' lippen. Bij Israël draait alles om fysiek voordeel. Ja, het vlees moet gerepareerd worden; Israël zal een nieuw hart krijgen, waardoor haar huidige vlees moet worden hervormd naar het beeld van de Messias. Maar dit is niet de boodschap van Paulus. Paulus' boodschap is: Wij zijn begonnen vanaf nul. "Ik leef niet meer," zegt hij "maar Christus leeft in mij" (Galaten 2:20).
Ik leef niet meer? Niemand had ooit zoiets gehoord. Israël hervormt slechts het vlees. Het kruis roeit het uit. Dit was het diepste aspect van het kruis, verborgen voor Petrus met Pinksteren en voor Israël als geheel. Daarom overstijgen de volkeren - in geestelijk opzicht - Israël. Israël worstelt nog altijd met haar zonden, terwijl de volkeren de zonde zo ver verwijderd zien, dat ze in het ene moment afgoden aanbidden en in het volgende Christus staan te prijzen voor goddelijke voltooiing:
En jullie zijn gecompleteerd geworden in Hem Die het hoofd is van iedere soevereiniteit en autoriteit, in Wie ook jullie besneden werden met een besnijdenis, niet gedaan door handen, in het afstropen van het lichaam van het vlees in de besnijdenis van Christus samen met Hem begraven zijnde in de doop. In wie ook jullie samen werden opgewekt door het geloof van de werking van God, Die Hem opwekte uit doden.
Ook jullie, dood zijnde in de overtredingen en van de onbesnedenheid van jullie vlees, maakt Hij samen levend, samen met Hem genadevol handelend met al onze overtredingen, het handschrift uitwissend van de inzettingen tegen ons, wat vijandig tegen ons was, en het werd weggenomen uit ons midden, het aan het kruis nagelend, afstropend de soevereiniteiten en de autoriteiten, stelt Hij ze aan de kaak, daarin in stoutmoedigheid over hen triomferend.
- Kolossenzen 2:10-15, Concordant Literal New Testament
Zie ook www.schriftwoord.nl
Hoe zou voltooiing zo snel kunnen plaatsvinden? Voor een Jood zou dit jaren duren van training en toewijding en festivals... jaren van met je lam naar Jeruzalem gaan, jezelf laten dopen, huilen op je gebedskleedje. Maar voor iemand uit de volkeren verdwijnt het vleesprobleem met één enkele verklaring door Paulus:
Zodat wij, vanaf nu, niemand kennen naar het vlees. Zelfs indien wij Christus naar het vlees gekend hebben, dan kennen wij Hem nu niet meer zo. Daarom, indien iemand in Christus is, dan is er een nieuwe schepping: het oude ging voorbij. Zie! Het nieuwe is gekomen.
- 2Korintiërs 5:16-17, Concordant Literal New Testament
Zie ook www.schriftwoord.nl
Lijken kunnen niet worden hervormd. "Als Eén voor allen gestorven is, dan zijn zij allen gestorven" (2Korintiërs 5:14). En dus zijn de begunstigden van Paulus' evangelie bevrijd van het ooit nog bezorgd hoeven zijn over het vlees of de reparatie daarvan. Hun persoonlijkheid is nu gebonden aan die van Christus. Zijn besnijdenis is hun besnijdenis; Zijn dood is de hunne; Zijn graf is hun graf; en omdat Hij opstond uit de doden, mogen zij zich nu beschouwen als opgewekt met Hem (zie mijn boek "Roken Zonder Zonde").
Paulus had Christus nooit naar het vlees gekend. Er is geen registratie dat de Farizeeër Paulus ooit de aardse Jezus in de ogen heeft gekeken. Dat is een goed ding. Daardoor was het makkelijker voor Paulus om de grotere diepte van het kruis te beseffen, tot stand gebracht door de Verheerlijkte, Die gezeten is aan de rechterhand van God.
En toch had Paulus nog bagage. Zoals alle Joden. Dit concept van "Ik ben gestorven met Christus" komt niet zo makkelijk binnen bij iemand die zich zijn hele leven lang gewijd heeft aan de uitroeiing van het vlees. Hoe kan vlees in één dag verdwenen zijn? In één flits van inspiratie? In één openbaring?
Joden waren belast met bagage. De volkeren hadden nooit bagage. Daarom konden de volkeren makkelijker een boodschap van zuivere genade ontvangen en geloven; ze hadden nooit iets anders gehoord. In zekere zin is de diepte en hopeloosheid van zonde dan ook een goede voorbereiding op Gods rijkelijk overstromende emmer van onverdiende gunst. Je bent zover heen dat je beseft dat niets je kan repareren of hervormen. Je enige hoop is een nieuwe schepping, het oude volledig wegvegen. God zij dank dat dit door een Ander gedaan is, helemaal zonder jou, omdat je in het diepst van je hart weet dat je onbekwaam bent voor die taak.
Daarom kon Jezus makkelijker praten met tollenaars, prostituees en caféhouders. Zij kenden hun nood. Maar ze waren nog altijd Israëlieten. Ze hadden nog altijd bagage. Ze waren nog altijd op zoek naar een Messias Die hen kon helpen waardig te zijn.
Waardig? Vergelijk waardigheid eens met het volgende, uit de brief van Paulus aan de Romeinen:
Wij dan werden samen met Hem begraven door de doop in de dood, zodat, zoals Christus werd opgewekt tussen de doden uit door de heerlijkheid van de Vader, ook wij in nieuwheid van leven zouden wandelen.
Want indien wij samen geplant zijn geworden in de gelijkenis van Zijn dood, zullen wij desondanks ook van de opstanding zijn, dit wetend, dat onze oude mens samen met Hem gekruisigd is, opdat het lichaam van de zonde teniet gedaan zou worden en wij niet langer slaven van de zonde zouden zijn, want wie sterft is gerechtvaardigd geworden van de zonde.
- Romeinen 6:4-7, Concordant Literal New Testament
Zie ook www.schriftwoord.nl
Zonde was altijd het probleem. Een Israëliet moest in ieder geval proberen om niet te zondigen. Voor de zonde gaf God de wet. De wet deed echter niet meer dan de paardenbloem nog beter laten uitkomen. God moest de mens eerst de zinloosheid van het verfraaien van de buitenkant tonen. Toch heeft Hij Zich eeuwenlang met die buitenkant beziggehouden. Hij vaardigde een programma uit (de wet) om te verfraaien van buitenaf. Zelfs toen het nieuwe verbond was aangekondigd, zoals ik eerder zei, gaf het aan hetzelfde lichaam (het Israël lichaam) een nieuw hart. Er werd nog steeds tegen zonde gevochten, maar er werd gevochten met een hogere, innerlijke kracht.
Bij Paulus, aan de andere kant, werd er niet langer tegen zonde gevochten. De zonde was weggedaan. De oude mens - degene die zondigde - wordt beschouwd als gekruisigd met Christus. Het diepste aspect van Christus' lijden is de dood van de oude mens.
Deze waarheid is nog altijd volledig onbekend bij Israël, net als bij de meeste hedendaagse Christenen. Wij, niet Israël, zijn "samen geplant geworden in de gelijkenis van Zijn dood." Alles wat er met Christus is gebeurd, is met ons gebeurd.
Het resultaat is verbluffend: "Want wie sterft is gerechtvaardigd geworden van de zonde" (Romeinen 6:7).
Rechtvaardiging van zonde gaat zoveel dieper dan vergeving, het enige wat voor de Israëlieten beschikbaar was, door de wet. Vergeving zegt: "Je hebt het verkeerd gedaan, maar we zullen de straf door de vingers zien." Rechtvaardiging zegt: "Je hebt niet eens iets verkeerds gedaan. Je hebt het in feite goed gedaan."
Hoe kan dat? Er is maar één manier: God kijkt naar een nieuwe schepping. Hij kan de oude schepping niet rechtvaardigen, nooit. God moet iets met de mensheid doen dat Hem in staat stelt om er met nieuwe ogen naar te kijken. En dat deed Hij dan ook: Hij doodde de oude mensheid - helemaal - samen met Zijn Zoon. In Gods gedachten stierf de hele mensheid toen Zijn Zoon stierf. Dus als God nu naar ons kijkt, dan ziet Hij Zijn Zoon.
Deze waarheid blijft onbekend bij Israël - en zal dat blijven, zelfs in het duizendjarig koninkrijk. In het koninkrijk zal Israëls vlees "slechts" hervormd zijn door een van buiten naar binnen wonder. Zij zullen geen identiteit hebben met Christus. Israël zal de bruid blijven, niet het lichaam. Je denkt dat de bruid dicht bij Christus staat, totdat je hoort over een volk dat het lichaam van Christus genoemd wordt.
Voor de meeste mensen is het te moeilijk om te geloven. De meeste mensen zijn te trots om zichzelf als dood met Christus te beschouwen. Ze willen zichzelf overeind houden. O, welk een vreugde van openbaring dat het bij ons niet gaat om het overeind houden van het vlees, maar om de historische vernietiging van het vlees op Golgotha, een vernietiging die God nu in staat stelt om naar ons te kijken en te zeggen: "Jullie zijn volmaakt!"
Hoe weinig mensen beseffen dat het kruis het hele universum moet verzoenen met God omdat het anders gefaald heeft. We kennen allemaal het strijdgewoel op aarde, maar weinigen zijn op de hoogte van de beroering in de hemel. Niet alleen mensen, maar ook kwade, hemelse wezens - engelen - hebben het reddende werk van Golgotha nodig. En niet alleen maar wezens boven en op de aarde, maar ook onder de aarde:
Daarom verhoogt God Hem ook bovenmate en geeft Hem genadevol de Naam boven alle naam, opdat in de Naam van Jezus zich zou buigen elke knie van hen die in de hemel, en die op de aarde, en die onder de aarde zijn, en elke tong zou belijden dat Jezus Christus Heer is, tot heerlijkheid van God de Vader.
- Filippenzen 2:9-11, Concordant Literal New Testament - Zie ook www.schriftwoord.nl
Voor Israël was Jezus de vervulling van het oudtestamentische Paaslam. Geen wonder dat ze de zweepslagen, het spugen, de naaktheid, de doornenkroon en de zes uur durende marteling niet begrepen. Jezus was veel meer dan een offerlam. Het kruis was zo diep en zo veelomvattend dat de eerste onthulling daarover - Pinksteren - niet anders kon dan erbarmelijk te kort schieten in de uitleg. De volledige openbaring van wat het kruis betekende voor het menselijke ras, voor de hemelingen en voor de zonde zelf, zou gegeven worden aan de meest onwaardige persoon op aarde - want alleen dan zou zichtbaar worden hoe onwaardig het vlees was. Petrus had nooit Romeinen 5:20 kunnen schrijven - "Waar zonde toeneemt, overstijgt de genade."
Met de wet van Mozes zette zonde aan tot toorn. In deze nieuwe boodschap zet zonde aan tot meer zegen. Weinigen durven dit vandaag de dag te geloven. De tegenwoordige kerk vermengt nog altijd wet en genade. Waarom? Christenen verwarren het lam met het kruis. Ze denken dat zij een stel Israëlieten zijn. Ze verzinnen absurde termen, zoals "de Christelijke Sabbat." Ze houden ervan om zichzelf overeind te houden, hun paardenbloemen te verfraaien en anderen te veroordelen. Als iedereen in hetzelfde schuitje zit, waar is dan hun voordeel?
Als er één stierf voor allen en daarom allen stierven, dan is "Niemand rechtvaardig, nee, niet één" (Romeinen 3:10) en kunnen de Christenen niet langer hun waardigheid bewijzen voor God. Israël houdt er zoveel van om zichzelf te bewijzen voor God. Neem dat weg en ze zijn net als alle anderen.
Het ergste en meest afschuwelijke wat je tegen een Jood en een Christen kunt zeggen is: "Je bent net als alle anderen." Vertel ze dit en ze zullen je vervolgen. Als ze de gelegenheid krijgen om je te stenigen, dan zullen ze dat doen. Maar het evangelie van Paulus tilt iedereen op hetzelfde niveau, het zet iedereen in hetzelfde schuitje.
Dat was het dan voor wat de werken betreft. In minder tijd dan iemand nodig heeft om te zeggen: "Ik aanvaard wat Christus zegt: Ik ben voltooid. God beschouwt mij nu net zo rechtvaardig als Zijn Zoon. Mijn zonden kunnen me niet meer veroordelen"; is hij of zij gerechtvaardigd voor God en loopt fluitend weg.
Geen wonder dat Joden en Christenen hierom schuimbekken. Zij haten ieder geluk dat niet verkregen is door zweet en tranen die samen gaan met zwaarbevochten gerechtigheid - het soort rechtvaardigheid waarvoor zij strijden.
In de kern van deze Christelijke verwarring ligt het niet onderscheiden van het evangelie van Paulus van dat van de Besnijdenis. Het vermengen van de twee boodschappen is wat de hedendaagse, "evangelische" boodschap veroordeelt. Deze brigade doet precies wat Paulus zei dat ze niet moesten doen in Galaten, hoofdstuk 1. Daar zei Paulus:
Ik verbaas mij erover dat jullie zo snel zijn overgeheveld van dat wat jullie roept in de genade van Christus, naar een andersoortig evangelie, dat geen ander is, tenzij er sommigen zijn die jullie willen verwarren en het evangelie van Christus willen verdraaien.
- Galaten 1:6-7, Concordant Literal New Testament - Zie ook www.schriftwoord.nl
De hedendaagse Christelijke boodschap is een vervalsing van het evangelie van Christus. Het is "een andersoortig evangelie, dat geen ander is."
Paulus wist dat er een gelijktijdig, legitiem evangelie was dat verschilde van het zijne: het evangelie van de Besnijdenis. Maar hij wist ook dat er een andersoortig evangelie was, "dat geen ander is." Dit andersoortige evangelie was niet het evangelie van Petrus (want dat van Petrus was een legitiem evangelie) en dus was het geen ander evangelie. Het andersoortige evangelie was een pseudo-evangelie, een "evangelie" dat het ware evangelie van Christus vervalste. Dit pseudo-evangelie nam zuivere genade en verdunde dat met de wet, zodat genade niet langer zuivere genade was. Het verhief de wet en degradeerde de genade. En daarom was het helemaal geen boodschap, een veroordelende boodschap, een boodschap van verwarring. Paulus zei erover: "Maar ook, indien wij, of een boodschapper uit de hemel, jullie een evangelie zouden verkondigen naast dat wat wij jullie verkondigen, laat hem vervloekt zijn!" (Galaten 1:8).
Paulus sprak een vloek uit over de boodschap die wet en genade vermengde, dezelfde boodschap die tegenwoordig in de hedendaagse Christelijke kerk regeert. Deze vermengde boodschap verwart en verstoort, kweekt angst, valse schuld en schaamte. Veel mensen die deze boodschap horen vragen zich af of zij wel echt gered zijn. Zij die waarheid hopen te vinden op Christelijk terrein zien enig licht in de brieven van Paulus, maar dan lezen ze Jakobus en de wanhoop is nabij. Iets in Romeinen doet hen opveren, zoals: "Er is geen veroordeling meer in Christus Jezus" (Romeinen 8:1), maar dan komt Petrus. Of dan komt Jakobus. Of Judas. Of Hebreeën. Of dan komen zelfs de rode woorden van Christus [In een zogenaamde "rode letter editie" van de Bijbel zijn de woorden van Jezus in rode inkt gedrukt].
Wat deze lieden niet beseffen (niemand heeft het hen ooit verteld) is dat de rode woorden van Christus, hoewel geïnspireerd, niet de laatste woorden van Christus zijn.
"Als Ik u aardse dingen heb verteld en u niet gelooft, hoe zult u geloven als Ik u hemelse dingen vertel?"
(Johannes 3:12).
Als mensen de twee evangeliën vermengen, dan volgen daaruit de schuld en veroordeling van religie; het is een pseudo-genade in Israëlische kledij die een poging doet om "volle genade" te koppelen aan een doe-dit-want-anders mentaliteit. Hoe weinig mensen lezen het adres op Schriftuurlijke enveloppen; hoe weinig mensen maken onderscheid tussen wat van hen is en wat aan Israël toebehoort.
Zij openen andermans post en proberen andermans rekeningen te betalen.
Aan de ene kant zal de Christelijke religie zeggen dat je een nieuwe schepping bent in Christus en dat al je zonden gerechtvaardigd zijn.
Aan de andere kant (de kant waartegen ze jou slaan) zullen ze zeggen dat je maar beter je zonden kunt belijden en tenminste een poging moet doen om jezelf te hervormen voordat Christus wederkeert en jou verslapt aantreft. Want, hoe kun je anders weten of je überhaupt gered bent?
Nogmaals, de bron van deze verwarring is het onvermogen om onderscheid te maken tussen het evangelie van de Besnijdenis en dat van de Onbesnijdenis. Geen onderscheid kunnen maken tussen het Lam van Israël (Die om een beetje droevig berouw vraagt) en de Man Die stierf aan het kruis (Die de oude mensheid meenam en ons nu ziet als een nieuwe schepping - geen berouw noodzakelijk).
De remedie? Ga niet langer naar de plaats waar je het vermengde evangelie hoort (zie mijn boek "How to Quit Church Without Quitting God", vertaald: "Hoe je de Kerk kunt verlaten zonder God te verlaten"). [Niet beschikbaar in een Nederlandse vertaling, in het Engels te bestellen via www.martinzender.com].
Alleen diegene, die zichzelf gekruisigd en begraven heeft zien worden met Christus kan de waarheid van de nieuwe schepping geloven. Alleen diegene die zichzelf helemaal opgegeven heeft kan geloven wat God zegt met betrekking tot het vlees.
We kunnen óf dag in, dag uit, onze zonden belijden, óf we kunnen geloven dat zonde ons niet langer veroordeelt. Deze "geen veroordeling meer" boodschap is het diepe herstel dat ons plaatst op de laagste, meest gezegende plaats die maar mogelijk is: omhoog kijkend naar de schitterende prestatie van Golgotha.
Omhels het evangelie van Paulus: het is het enige evangelie voor iedereen.
U kunt meer van Martin Zender vinden, op deze website:
Martin Zender
the world's most unorthodox Bible Scholar
