Is niet heel het systeem van oorlog in deze tijd van genade niet anders dan nóg een vals systeem? Het is een systeem dat opgezet is tegen vlees en bloed, haar wapens gebruikend voor vleselijke dingen. In de kern van de zaak is het ultieme daad van ongenade. Oorlog voeren is tegengesteld aan alles wat God ons opdraagt te zijn. Het roept ons op de meest onchristelijke daden uit te voeren die maar denkbaar zijn. Oorlog doet hen die al laag van aard zijn nog lager zinken, zoals de recente gevangenis misbruik schandalen in zowel de U.K. als de U.S.A. laten zien.
Bill Petri
War and Grace (2006)

Gevallen mensen neigen er naar hun eigen groep als rechtvaardig te bestempelen en elke andere groep die er tegenin gaat als kwaad. Als zij niet kwaad waren, zo willen we geloven, zou er geen strijd bestaan. Daarom, zo redeneert men, is de enige manier om de strijd te beëindigen “de wereld vrij te maken van dit kwaad,” zoals president George W. Bush zei na de terreuraanvallen op het World Trade Center. De “goeden” (onze stam) moeten het “kwaad” (hun stam) doven, daarbij alle middelen die ter beschikking staan gebruikend, inclusief geweld. Dit is de eeuwen oude mythe van verlossend geweld.
Gregory A. Boyd
The Myth of a Christian Nation (2005), p. 26.

In 2003, aan de vooravond van de tweede Amerikaanse aanval op Irak, stond dominee John Hagee hand in hand met dominee Benny Hinn, biddend voor oorlog, in de naam van Jezus:

Ik bid voor onze president … dat U hem de wijsheid van Salomo zou geven om onze natie in de oorlog zou leiden tegen de vijanden van rechtvaardigheid … Ik bid God dat de vijand vernietigd zal worden en dat de engelen van de hemel voor de Amerikaanse en Britse troepen uit zullen gaan, zo verlossing brengend aan dat deel van de wereld, en, zeer zeker, verlossing aan Israel … in Jezus naam. Amen^*1)

Iedere vrede die door geweld is behaald, is een vrede die blijvend door geweld wordt bedreigd, zo er voor zorgend dat het bloederig spel eindeloos voort zal gaan. Volgelingen van Jezus moeten zich er van bewust zijn – en moeten andere helpen zich er van bewust te worden – dat de hoop van de wereld niet ligt in een bijzondere versie van het koninkrijk van de wereld, die de overhand krijgt in Babylons eindeloze oog-om-oog spel. De hoop van de wereld ligt in een koninkrijk dat niet van deze wereld is, een koninkrijk dat niet deelneemt aan oog-om-oog, een koninkrijk dat werkt met een geheel ander begrip van macht.
Gregory A. Boyd
The Myth of a Christian Nation (2005), p. 27.

Om een oorlog gaande te krijgen – om er voor te zorgen dat mannen andere mannen doden die nooit iets tegen hen hadden en die ze zelfs niet kennen – moet de staat twee dingen doen: (1) mannen er van overtuigen van de staat te houden, en (2) de leden van andere staten haten. Het eerste is altijd gehuld in patriottisme, en leidt tot het aanvaarden van interventionisme. Het tweede is altijd gehuld in nationalisme, en leidt tot de haat ten opzichte van vreemdelingen binnen het eigen land.
Lance M. Vance
Christianity and War (2005), p. 88

“Laat alle bitterheid en woede en toorn en misbaar en lastering van jullie weggenomen worden, samen met alle kwaad, maar wordt vriendelijk tegen elkaar, zacht medelevend, met elkaar genadevol omgaand, zoals ook God in Christus genadevol met jullie omgaat. Wordt dan imitatoren van God, als geliefde kinderen en wandelt in liefde, zoals ook Christus ons liefheeft en Zichzelf overgeeft voor ons, als naderingsgave en slachtoffer aan God, tot een welriekende geur”
(Efeze 4:31-5:2;SW)

Er is een alternatief voor de onophoudelijke, bloedige mallemolen: het is het Koninkrijk van God. Het is het leven van Christus leven door te bedanken voor de oorlogsmachine van het koninkrijk van de wereld en een radicaal andere, mooie, liefdevolle manier van leven tentoon te spreiden. Weigeren te doden om patriottische redenen is laten zien dat “we in feite onze identiteit in Christus serieuzer nemen dan onze identiteit met het rijk, de natie-staat, of de etnische terreurcel van waar we komen,” zoals Lee Camp zegt^*2).

Dus hoewel ik de oprechtheid en moed respecteer van Christenen die het met mij oneens zullen zijn en het hun taak voelen hun land met geweld te verdedigen, zie ik eerlijk gezegd geen weg om de beslissing te gedogen van een Christen om namens welk land dan ook te doden of voor welke andere reden dan ook.
Gregory A. Boyd
The Myth of a Christian Nation (2005), p. 1973

Er is geen twijfel over dat vele van de soldaten verantwoordelijk zijn voor de recente dood en verwoesting in Fallujah Christenen zijn. En er is geen twijfel over dat veel Amerikanen die om meer dood en verwoesting in Irak en elders roepen, ook Christenen zijn.

Christelijke doders.

Deze zinsnede zou een tegenstelling in termen moeten zijn. Indien iemand naar Christenen zou verwijzen als overspeligen, dan zouden de meeste Christenen een buitengewoon verbaasde uitdrukking op hun gezicht krijgen. Maar wanneer Christenen in het leger voortdurend doden voor de staat, en Christenen die niet in het leger zijn roepen om meer doden in de naam van de staat, dan trekken veel Christenen niet eens een van hun wenkbrauwen op.
Laurence M. Vance
Christianity and War (2005), p. 24

De vroege Christenen waren totaal tegen oorlog voeren en geweld. Ze waren zeker geen lafaards; hoewel ze weigerden dienst te doen in het Romeinse leger, deinsden ze niet terug voor de leeuwen in de arena of voor onthoofding, liever dan een mede-mens te doden.
Bill Petri
War and Grace (2006)

Christenen die Bush’s oorlog tegen het terrorisme steunen of er stil over blijven, zijn vreselijk inconsequent. Indien de staat zou zeggen: “Hier Christen, trek dit uniform aan, neem dit geweer, ga naar je geboorteplaats en dood je vader,” dan zouden Christenen in afschuw terugdeinzen en weigeren de staat te gehoorzamen. Maar indien de staat zou zeggen: “Hier Christen, trek dit uniform aan, neem dit geweer, ga naar Irak en dood de vader van iemand anders,” dan ben ik bang dat veel Christenen zouden antwoorden: “Wanneer vertrekt mijn vliegtuig?”
Waarom is het dat dezelfde Christen, die het eerste niet zou doen, geen enkel probleem heeft met het doen van het laatste?
Laurence M. Vance
Christianity and War (2005), p. 27

De huidige oorlog waar de Verenigde Staten zich in betrokken vindt, heeft de activiteit van het terrorisme niet doen verminderen, maar heeft het eerder zien toenemen tot de hoogste niveaus die we ooit gezien hebben. Bloedvergieten schept meer bloedvergieten, wat op zich weer meer haat schept, wat weer meer geweld en haat verzekert. Dit is wat het voeren van oorlog voortbrengt. Het einde er van is nooit goed en het brengt nooit een vrede die blijvend is. De Verenigde Staten schakelt het terrorisme niet uit, maar met iedere daad van geweld schept men meer terroristen, die Amerika nog meer haten dan die aan hen vooraf gingen. Het hele wereldsysteem is versterkt tegen Christus, en de volken van de Aarde zijn in de tijdspanne van 6000 jaren in weinig anders betrokken geweest dan het opbouwen en versterken van zulke burchten. De leer van genade gaat uit tegen alle gecombineerde en geconcentreerde machten van weerstand van de hele wereld. En de oorlog moet gevoerd worden tegen iedere versterkte plaats van vergissing en zonde in het geestelijk gebied. Deze sterke burchten van vergissing en van zonde moeten neergehaald worden en in puin neergelegd worden door onze geestelijke wapens van kennis, lankmoedigheid, vriendelijkheid, liefde en de Heilige Geest, zoals we al gezien hebben.
Bill Petri
War and Grace (2006)

Historisch waren de Kruistochten van 1096-1291 n. Chr. de meest prominente door de kerk goedgekeurde “rechtvaardige oorlogen”. De Rooms Katholieke Kerk heeft nooit enige verontschuldiging gegeven of uitdrukking van berouw getoond voor de Kruistochten; ze worden nog steeds als rechtvaardige oorlogen beschouwd. Het hedendaags gebruik van “kruistocht” bewoordingen laat een totale geringschatting zien voor de verschrikkingen die tijdens de Kruistochten werden begaan en een gebrek aan verstaan van de minachting van Moslims voor “Christelijke” natiën, die ingekerfd werd door deze verschrikkingen. Veel historici nemen zelfs de positie in dat de Kruistochten in feite de Moslims hielpen om een levensvatbare religie te worden in het Midden-Oosten, door de Moslims te verenigen tegen een gezamenlijke vijand.

Hoofden van staten met een grote Christelijke bevolking hebben de retoriek van rechtvaardige oorlog gebruikt sinds de term voor het eerst werd gebruik om gunst te verwerven voor militaire operaties. Is eenmaal een oorlog “rechtvaardig” verklaard, dan verdwijnen schijnbaar alle morele verplichtingen en kunnen Christenen steun verlenen en zelfs strijders voor het doel worden.
Bill Petri
War and Grace (2006)

Veel van de diepgaande wrok die Islamitische terroristen voelen tegen “satan” Amerika, is gevoed door een culturele herinnering van wat Christenen de Moslims aandeden tijdens de Kruistochten. Gelovend dat Amerika een Christelijke natie is, richten zij hun collectieve, historisch verkregen haat er tegen.

De Christelijke versie van het koninkrijk van de wereld was in feite de ergste versie die de wereld ooit heeft gezien. Want dit was de versie van het koninkrijk van de wereld die de grootste schade heeft aangericht tegen het Koninkrijk van God. Niet alleen martelde en doodde het, zoals versies van het koninkrijk van de wereld vaak doen – het deed het onder de vlag van Christus. Als geweld en onderdrukking al demonisch zijn, geweld en onderdrukking “in de naam van Jezus” is dat nog veel meer. De kerk van het Christendom bracht daarbij oneer toe aan de naam van Christus, Zijn Koninkrijk verbindend met de verschrikkingen die ze eeuwenlang uitvoerde. De weerstand die de meeste Islamitische landen vandaag tegen het Christendom hebben, is, in feite, gedeeltelijk te verklaren door het boosaardige gedrag van Christenen ten opzichte van de Moslims doorheen de geschiedenis.
Gregory A. Boyd
The Myth of a Christian Nation (2005), pp. 25,81

Ver van het samen laten lopen van enige versie van het koninkrijk van de wereld met het koninkrijk van God, zouden Koninkrijk-van-God deelnemers een gezonde portie achterdocht moeten hebben ten opzichte van iedere versie van het koninkrijk van de wereld – in het bijzonder die van hen zelf (want hier is ze het meest verleidend om overspelig te worden). Op gezag van het Woord van God weten we dat hoe goed ook een bepaalde regering naar wereldmaatstaven kan zijn, ze is toch in sterke mate beïnvloed door gevallen machten en krachten.

In feite zou de Koninkrijk-van-God burger moeten weten dat, verre van het hebben van het ultieme antwoord op de problemen van de wereld, zelfs de beste versies van het koninkrijk van de wereld deel uitmaken van het probleem van de wereld.

Iedere versie van het koninkrijk van deze wereld verdedigt zichzelf en bevordert haar zaak door de eigenbelangen van haar burgers samen te ballen in één collectieve, tribale kracht, die iedere burger gewillig maakt om te doden en gedood te worden “ter wille van de samenleving.” Ze overleeft en gaat zo door met het verenigen en motiveren van haar onderdanen rond hun onderscheiden, collectieve identiteit, idealen, eigenbelangen en verlangen naar veiligheid – dat alles tegenover alle individuen en regeringen van wie de eigen tribale idealen, eigenbelangen en verlangen naar veiligheid botsen met de hunne of die bedreigen. Met dit doel demoniseert iedere versie van het koninkrijk van de wereld haar vijanden wanneer het nodig is de motivatie aan te wakkeren om oorlog te voeren en hen te overtuigen die bloed moeten verspillen dat hun zaak rechtvaardig is.
Gregory A. Boyd
The Myth of a Christian Nation (2005), pp. 55-56

Wat nu van ons die het “recht snijden” kennen? Wat zou ons antwoord moeten zijn op militaire dienst en het voeren van oorlog? Om een antwoord op deze vraag te krijgen moeten we gaan naar de pen van de apostel Paulus.

“Want wandelend in het vlees, strijden wij niet naar het vlees. Want de wapenen van onze oorlog zijn niet vleselijk, maar krachtig voor God voor het afbreken van bolwerken”
(2Korinthe 10:3,4;SW)

Paulus stelt heel duidelijk dat de wapens van onze oorlogsvoering niet vleselijk zijn, dat wil zeggen: niet fysiek. Ik kan niet anders dan me, iedere maal als ik het nieuws zie, afvragen of het lichaam van Christus werkelijk deze belangrijke waarheid begrijpt. Ik zie de wereld met fysieke wapens oorlog voeren tegen de terreur, pogend een dodelijke slag toe te brengen aan vijanden die onze manier van leven zouden willen vernietigen. Onze wapens zijn niet lichamelijk; ze zijn niet die van het vlees, niet zoals de volken van de wereld ze gebruiken. Ze zijn niet als die welke door de veroveraars van de wereld gebruikt werden; noch zijn ze als die waarop de volken over het algemeen vertrouwen om hun zaak vooruit te helpen. Wij zijn niet afhankelijk van welsprekendheid, of van talent, of van leren, of weelde, of schoonheid, of van enige andere hulpen waarop de volken van deze wereld vertrouwen. Ze zijn niet als die welke voordeel willen verkrijgen van enige macht die onlosmakelijk met hen verbonden is, of de wapens die massaal geproduceerd kunnen worden. Kun kracht wordt alleen van God afgeleid. Want zij zijn machtig door God. Zij worden machtig of krachtig gemaakt door middel van God. Zij zijn van Hem afhankelijk voor hun werkzaamheid. Paulus heeft hier niet de wapens gespecificeerd waarop hij vertrouwde; maar hij had ze eerder gespecificeerd, zodat er geen vergissing mogelijk was. De volgende verzen laten zien wat deze wapens zijn:

“in reinheid, in kennis, in geduld, in goedheid, in heilige geest, in ongeveinsde liefde, in het woord van waarheid, in kracht van God, door de gereedschappen van de gerechtigheid van de rechterhand en linkerhand”
(2 Korinthe 6:6,7;SW)

Christus zegt: “Hou van je vijanden.”
Oorlog zegt: “Haat ze!”

Christus zegt: “Zegen hen die jou vervloeken.”
Oorlog zegt: “Vervloek hen die jou vervloeken.”

Christus zegt: “Doe hen het goede.”
Oorlog zeg: “Maak ze kapot.”

Christus zegt: “Bid voor hen.”
Oorlog zegt: “Dood ze.”

Christus zegt: “Ik ben niet gekomen om de levens van mensen te vernietigen, maar om hen te redden.”
Oorlog zegt: “Ik ben gekomen om levens van mensen te vernietigen.”

Paulus zegt: “Overwin het kwade met het goede.”
Oorlog zegt: “Overwin het kwade door het kwade.”

Paulus zegt: “Indien jouw vijand honger heeft, geef hem te eten.”
Oorlog zegt: “Honger ze uit!”

Paulus zegt: “Als hij dorst heeft, geen hem te drinken.”
Oorlog zegt: “Wij worstelen niet tegen vlees en bloed.”