Het vooropstellen dat gelovigen een soort van geestelijke taak hebben om actief deel te nemen aan de menselijke campagnes en het stemproces vraagt om een nader onderzoek.^*2)

Zijn wij op de een of andere manier verplicht de krachten te bundelen met hen die proberen de slechte jongens er uit te werken en hen te vervangen door leiders die verondersteld worden onze “waarden” te delen? De populaire gedachte dat politiek activisme Gods aangewezen middel is voor het in ons land brengen van “morele” hervorming, heeft zeker z’n vurige pleitbezorgers, maar hun vuur is niet gebaseerd op kennis (Romeinen 10:2).

Voor het grootste deel is zo’n leer bijeen gesprokkeld uit passages uit het Oude Testament die niet op de juiste wijze door het filter van Paulus’ Evangelie zijn gehaald. Wanneer het Oude Testament niet wordt begrepen onder het grotere licht van de onthulling die aan Paulus werd gegeven, kan het een echte mijn van “bewijsteksten” zijn die kennelijke rechtvaardiging geven voor allerlei sociologische, politieke of zelfs militaire handelingen die gericht zijn op het bestrijden van het kwaad.

Waarom zouden we stoppen bij het alleen afzetten van “godloze” leiders? Laten we, het Oude Testament gebruikend als onze nationale “morele” gids, pleiten voor het ter dood stenigen van onze ongehoorzame kinderen, overspeligen, Sabbatbrekers, aanbidders van valse goden, zij die raad zoeken bij demonische geesten en zelfs zij die godslasterlijk de Naam van de Heer ijdel gebruiken. Ook dit zijn “morele” wetten die in de Oud Testamentische canon staan, en hun executie zou zeker invloed hebben op onze samenleving. Het einde van de voorgaande paragraaf mag misschien grappig schijnen, maar het is niet zo’n grote stap van betrokkenheid bij politiek activisme naar deelname aan deze meer extreme maatregelen. Het is een lijn die overschreden wordt door hen die abortusklinieken in de brand steken, of die andere maatschappelijke kwaden met soortgelijke tactieken aanvallen, en dat vaak in de Naam van God. Paulus levert geen goedkeuring voor de soorten politiek activisme en ontregelende protesten waar gelovigen vaak worden aangemoedigd deel te nemen.

In plaats van tegen de beweerde misbruiken van onze leiders op te staan, leert hij ons nederig te bidden voor alle koningen en allen die gezag hebben, opdat wij een vredig en rustig leven zullen hebben (1Timotheüs 2:2).

Loyaliteit en trouw zijn aangrijpende woorden, toch? Ze vertegenwoordigen een concept waaraan de meesten van ons al op een jonge leeftijd werden voorgesteld. Voorafgaand aan zijn bekering was Paulus een man die erg trots was op zijn natie (Filippenzen 3:5).

Als er ooit een natie was om trots op te zijn, zou dat dan niet die zijn welke God had gevestigd, Gods natie? Maar na zijn ontmoeting met de Here Jezus Christus, was Paulus aandacht gevangen en zijn trots en trouw veranderd!

“Maar zeker ook acht ik alles schade te zijn vanwege het superieure van de kennis van Christus Jezus, mijn Heer, door Wie ik het al zuiver, en ik acht het vuilnis, opdat ik Christus zou winnen”
(Filippenzen 3:8;SW)

“Maar moge het niet zo zijn dat ik zou roemen, anders dan in het kruis van onze Heer, Jezus Christus, door Wie de wereld voor mij werd gekruisigd, en ik voor de wereld”
(Galaten 6:14;SW)

Een verpolitiekt geloof vervaagt niet alleen onze prioriteiten, maar het verzwakt ook onze loyaliteiten. De taal van ons geestelijke burgerschap wordt regelmatig verpakt in rood, wit en blauw. In plaats van de handelen als inwonende vreemdelingen van een hemels Koninkrijk, klinken we te vaak als inwonende verdedigers van een Christelijk Amerika.
Tenzij we het valse vertrouwen op de illusie van een Christelijk Amerika verwerpen, zullen we voortgaan met het verdraaien van het evangelie en een echte Bijbelse identiteit dwarsbomen.
John Seel (1953)
The Evangelical Pulpit (1993), p. 106,107

Het extreme rechts van de evangelische beweging in de Verenigde Staten heeft een strak georganiseerde campagne om Bijbelse wetgeving op te leggen aan ieder aspect van de Amerikaanse samenleving. Er is een groeiende nadruk op het prediken dat het tijd is om Amerika te redden – niet ziel na ziel, maar door verkiezing na verkiezing. Maar tegelijk, met de voortgaande georganiseerde protesten, vurige prediking vanaf de preekstoel, en politieke debatten, worden Christenen gezien als agressieve, intolerante, met haat gevulde, hypocriete, zelf gerechtvaardigde herrieschoppers.

Ik vind het zeer interessant dat Jezus maar weinig te zeggen had over de politieke macht van Zijn tijd, Rome. De schrijvers van het Nieuwe Testament lanceerden geen vrijmoedige aanval op de politiek van Rome. “Wetgevende moraliteit” was geen platform voor Jezus of de apostelen in hun bediening van het goede nieuws van Christus. Paulus, een apostel en auteur van half het Nieuwe Testament, probeerde niet culturele kwaden te ontmantelen, waarvan de slavernij een belangrijk voorbeeld was. Zijn commentaren zouden geïnterpreteerd kunnen worden alsof hij de gedachte dat een mens zijn broeder in eigendom had goedkeurde. Maar hij moedigde slaven alleen maar aan om Christenen te zijn, vredig, en om goed te doen aan hun meesters. Dit type van gedrag is in de geest van wat Jezus leerde toen Hij zei: “Heb je vijanden lief.”
Paul Vieira
Jesus has left the building, p. 264-265

De era van de heidenen heeft een doel dat tegengesteld is aan het Koninkrijk van God. Dan zal God tentoonspreiden wat Hij kan doen door Zijn Eigen Gezalfde. Nu, echter, is het nodig de nutteloosheid en het onvermogen bloot te leggen en het falen van menselijk regeren, buiten de rechtstreekse supervisie van de Godheid om. Zelfs mensen met de meest nobele motieven, met buitengewone capaciteiten en in het bezit van een briljant stel hersenen, worden gehinderd en raken gefrustreerd in hun pogingen om het volk de overdaad en de vrede te geven waar deze mensen naar streven, want hun inspanningen vallen buiten het seizoen.

Zo groot als het lijden is en de rampen zijn die over de bewoners van de Aarde komen vanwege de tekortkomingen van de menselijke heerschappij over de mensheid, zou het een oneindig grotere ramp zijn als de mens er in zou slagen perfect te regeren buiten God om. Dat zou hen onafhankelijk, op zichzelf gericht, verwaand maken, zodat God niets voor hen zou worden in plaats van hun Alles. Net zoals het voor een zondaar nodig is dat hij zich bewust wordt van zijn behoefte aan een persoonlijke Redder, zo is het essentieel dat de natiën hun behoefte leren aan een politiek Redder.
A.E. Knoch (1874-1965)
Concordant Studies in the Book of Daniël

“Jezus antwoordde: "Mijn koninkrijk is niet van deze wereld. Indien Mijn koninkrijk van deze wereld was, streden Mijn afgevaardigden voor Mij, zodat Ik nooit overgedragen zou worden aan de Joden. Maar nu is Mijn koninkrijk niet van hier."
(Johannes 18:36;SW)

Het Koninkrijk van de Heer was toen niet van deze wereld, en dat is het ook nu niet. Toen Petrus het zwaard opnam in Gethsemanee, berispte Jezus hem. Jezus zou iedereen berispt hebben die gevochten zou hebben om Hem te redden. Zulke vechters zouden jammer genoeg dit huidige wereldsysteem gezien hebben als het veld van Zijn heerschappij. Ondanks overweldigend Schriftuurlijk getuigenis, denken velen vandaag nog steeds dat Zijn Koninkrijk van deze wereld is. In plaats van Hem te redden van de Joden, proberen zij Hem te redden van verkeerde politieke krachten. Ze jagen er naar om zeker te maken dat Hij een schoon wereldsysteem heeft waarin Hij Zijn regering kan vestigen. Maar Hij gaat dit wereldsysteem niet gebruiken om Zijn regering te vestigen. Nogmaals: Zijn regering is niet van deze wereld.

Het politieke Christendom is dubbel onwetend. Niet alleen is ze als de huisvrouw die haast maakt met het schoonmaken van het huis voordat de hulp komt (waarom denkt ze dat de hulp komt?), maar het maakt het verkeerde huis schoon!
Martin Zender
Clanging Gong News (Jaargang 1, #10)
“Cleaning the Wrong House.”

Wij kunnen de zaak van Christus niet beschermen of uitbreiden door menselijk politiek en sociaal activisme, hoe groot en oprecht de inspanningen ook mogen zijn. De onze is een geestelijke strijd die wordt gevoerd tegen werelds ideologieën en dogma’s, opgesteld tegen God, en we verkrijgen de overwinning over hen alleen met het wapen van de Schrift. De apostel Paulus schrijft:

“Want wandelend in het vlees, strijden wij niet naar het vlees. Want de wapenen van onze oorlog zijn niet vleselijk, maar krachtig voor God voor het afbreken van bolwerken, redeneringen afbrekend en al het hoog verhoogde tegen de kennis van God, en alle denken gevangen nemend, in de gehoorzaamheid van Christus”
(2 Korinthe 10:3-5;SW)

God roept ons niet op een culturele oorlog voeren die er op uit is onze landen om te vormen naar “Christelijke naties.” Al, of de meeste van, onze tijd, energie, geld en strategie te wijden aan het oprichten van een façade van moraliteit op de wereld of over onze regerings- en politieke instituten, is het zeer verkeerd verstaan van onze rollen als Christenen in een geestelijk verloren wereld.

Een standpunt dat politiek activisme en sociaal moraliseren benadrukt, verlegt altijd energie en bronnen…. Zo’n tegengestelde positie ten opzichte van de gevestigde wereldse cultuur leidt gelovigen er altijd toe zich vijandig te voelen, niet alleen tegenover de ongeredde regeringsleiders met wie zij een verschil van mening hebben, maar ook tegengesteld aan de ongeredde inwoners van die cultuur – buren en medeburgers die zij zouden moeten liefhebben, voor bidden, met wie zij het evangelie zouden moeten delen. Voor mij is het ondenkbaar dat wij vijanden worden van juist die mensen die we voor Christus willen winnen.
John MacArthur
Pulpit Magazine (Oktober 2008)

In de herfst van 2000 was ik campagnemedewerker voor de George W. Bush campagne. Op dat moment in mijn leven was mijn hart ver van de Heer en had ik iets nodig om de leegte te vullen. Ik kan me herinneren dat ik telefoontjes pleegde en mensen vertelde dat gouverneur Bush het antwoord was op de problemen van Amerika. Ik vertelde hen dat Bush de integriteit zou terugbrengen in het Witte Huis en hard zou werken om onze belastingen naar beneden te brengen en het vertrouwen in onze militairen zou herstellen. Vier jaar later realiseerde ik me dat mijn zogenaamde “nobele” verlangen naar lagere belastingen, minder regering, en een krachtiger strijdmacht niets meer was dan mijn eigen zelfzuchtige verlangen naar het vullen van mijn eigen zakken, de regering uit mijn zaken te houden, en me te helpen elke dag veilig te voelen. Met andere woorden: mijn doel was mijn eigen vlees te bevredigen en ik vertrouwde meer op de voorzieningen van de regering dan op mijn eigen God.

Ik was, net als veel andere Christenen, gevallen voor de leugen dat Christendom en Republicanisme (of conservatisme als u dat liever heeft) onderling uitwisselbaar waren – en zelfs ideologisch gelijkwaardig! Maar niets kon verder van de waarheid zijn. We zijn misleid geworden in een denken dat God op de een of andere manier de Republikeinse partij gaat gebruiken om Zijn Koninkrijk tot stand te brengen. Is het echt Gods politiek dat de Christen het verlagen van de belastingen ondersteunt, zodat “Amerikanen hun eigen geld kunnen behouden?” Wil God echt dat Christenen de gedachte najagen dat we minder regering moeten hebben om zo “meer macht te geven aan het volk?” Is het Gods doelstelling voor de kerk om een sterkere strijdmacht te steunen en het uitgeven van miljarden dollars aan wapenprogramma’s aan te moedigen, terwijl er over heel de wereld mensen zijn die zonder huis zitten of honger hebben? Zij dit de dingen waar wij onze mee bezig moeten houden? Zijn dit Christelijke principes? Wel, het zijn in ieder geval de principes van de Republikeinse partij, maar ik zie nergens in de Schrift dat God wil dat wij dingen moeten najagen. God wil dat wij die dingen najagen die “eerwaardig, … rechtvaardig, … zuiver, … aangenaam” zijn (Filippenzen 4:8). Hij wil dat wij doortrokken worden met het leven van het evangelie van Christus, niet de externe hervorming van een cultuur.

Ik moet er aan toevoegen dat God ook geen Democraat is, noch is Hij een Libertarian, een Constituationalist, of lid van de Groenen.
Ken Eckerty
God is Not a Republican

God houdt van Amerikanen, maar Hij houdt ook van Irakezen, Palestijnen, Russen en Chinezen. Ik ben me er van bewust dat de meeste Christenen dit begrijpen; maar ik weet niet zeker of we naar dit principe leven. We moeten stoppen met deze promotie van Amerika. Het is niet Amerika, maar Jezus Christus Die we zouden moeten promoten. Hij is de bron van ons leven en het brandpunt van ons zien!
Ken Eckerty
God is Not a Republican

Kort na de Golfoorlog in 1992 bezocht ik een July Fourth^*4) aanbiddingsdienst in een bepaalde megakerk. Midden in de zaal stond een groot kruis naast een even grote Amerikaanse vlag. De gemeente zong lofliederen, vermengd met patriottische liederen als “God Bless America.” Het hoogtepunt van de dienst draaide om een video van een bekende Christelijke generaal die een patriottische toespraak hield over hoe God Amerika en haar militaire troepen had gezegend, met als bewijs de snelle en vrijwel “slachtoffer vrije” overwinning die “Hij ons gaf” in de Golfoorlog (Irakese doden werden kennelijke niet gerekend als “slachtoffers” die het waard waren opgemerkt te worden). Terwijl hij sprak speelde er op de achtergrond triomfantelijke militaire muziek.

De video sloot af met een scene van een silhouet van drie kruisen op een heuvel met een Amerikaanse vlag wapperend op de achtergrond. Majestueuze, patriottische muziek donderde nu uit de luidsprekers. Plotseling verschenen er vier gevechtsvliegtuigen aan de horizon, vlogen over de kruisen en gingen dan uit elkaar. Terwijl ze over de camera raasden, verschenen de woorden “God bless America” op het scherm voor de kruisen.

De gemeente reageerde met een geweldig applaus, een staande ovatie. Ik zag verscheidene mensen tranen uit hun ogen wrijven. Jazeker, terwijl ik als bevroren in mijn stoel was blijven zitten, ook ik kreeg tranen in mijn ogen, maar om een heel andere reden. Ik was geslagen met een verschrikkelijk verdriet.

Gedachten raceten door mijn hoofd: Hoe kon het kruis en het zwaard zo grondig met elkaar verweven zijn geraakt, zonder dat iemand het in de gaten had gekregen? Hoe kon Jezus’ zelf-offerende dood verbonden zijn met vliegende doodsmachines? Hoe kon Golgotha verbonden zijn met bommen en raketten? Hoe kon Jezus’ volk applaudisseren voor tragisch geweld, ongeacht waarom het gebeurde en ongeacht hoe zij voordeel zouden kunnen hebben van de uitkomst? Hoe kon het Koninkrijk van God terug gebracht zijn tot dit soort gewelddadig, nationalistisch stammengedoe? Heeft de kerk sinds de Kruistochten dan helemaal geen vooruitgang geboekt?

Ja, ik vroeg me af hoe deze triballistische, militaristische, religieuze viering ook maar enigszins verschilde van die welke ik kort ervoor had gezien op de televisie, uitgevoerd door de Taliban Moslims, die hun geweren omhoog hielden terwijl zij vreugdevol Allah prezen voor de overwinningen die zijn geloofden dat “hij hen had gegeven” in Afghanistan?

Dit is de manier waarop alle versies van het koninkrijk van de wereld werken.
Gregory A. Boyd
The Myth of a Christian Nation, p. 87-89

Er wordt in de wereld van vandaag gestreden voor vele “goede doelen” en die dienen vaak als afleidingen voor de Christen, omdat zij onze aandacht wegtrekken van onze ware roeping. In de meeste gevallen is er geen reden om te twijfelen dat ze goed en rechtvaardig zijn, maar ze houden zich alleen bezig met de symptomen – ze laten de ziekte onaangestast. Eeuwen lang heeft de kerk de wereld pleisters aangeboden voor een diepe, dodelijke wond.
Rick Joyner
There Were Two Trees in the Garden (1986).

Zelfs de meest nobele politieke doelen kunnen een vorm van verderf zijn wanneer zij onze aandacht en inspanning afleiden van het werk van Jezus in de wereld. Voor gelovigen is dit visioen van wereldmacht niet een roeping, maar een afleiding – een ander voorbeeld van het goede dat de vijand is van het beste. Het is een verleiding die Jezus afwees – niet omdat het gevaarlijk was, maar omdat het triviaal was vergeleken met Zijn grotere opdracht.
Carl Thomas
Blinded by Might: Can the Religious Right Save America? (1999), p. 94

Constantijn legaliseerde het Christendom in 313 na Christus en vanwege deze associatie met hem, ontplofte de religie onmiddellijk in populariteit. Binnen zeventig jaren werd ze uitgeroepen tot de officiële religie van het Romeinse Rijk – het een misdaad makend als men geen Christen was. De eerste opgetekende keer dat Christenen heidenen doodden gebeurde al kort daarna. In de kortst mogelijke tijd breidde de militante kerk haar macht uit door in heel Europa landen en volken te veroveren, hen dwingend tot Christen gedoopt te worden of anders te sterven. Zoals Karel de Grote zijn Christelijke troepen opdroeg in hun verovering van de Saksen:

“indien er iemand van de Saksen onder hen ongedoopt schuil gaat, en indien hij veracht naar de doop te komen … en heiden blijft, laat hem dan sterven.”

De kerk was “de kerk militant en overwinnend” geworden.

Wat volgde was een lange en vreselijke geschiedenis van mensen die het zwaard gebruikten “in de Naam van Jezus voor de heerlijkheid van God”. Hoewel er, uiteraard, vele heerlijke voorbeelden zijn van Christ-achtige mensen en bewegingen doorheen de kerkgeschiedenis, handelde de heersende kerk als geheel – het “Christendom” – ongeveer net zo slechts als de meeste versies van de koninkrijken van de wereld.

Augustinus was de eerste theoloog die de kerk op een officiële wijze op één lijn bracht met het gebruik van het zwaard, en het was ook nog tegen een mede-Christelijke groep, de Donatisten. De Donatisten geloofden onder andere dat de alliantie tussen kerk en staat, die sinds Constantijn was opgelegd, de zuiverheid en integriteit van de kerk ondermijnde, en wilden de kerk zuiver houden.

Augustinus rechtvaardigde het gebruik van kracht door te beweren dat het toebrengen van tijdelijke pijn om iemand te helpen eeuwige pijn te ontlopen, gerechtvaardigd was.
Omdat God de kerk de macht van het zwaard had gegeven, zo redeneerde Augustinus, had ze de verantwoordelijkheid Gods doelen in de wereld te bevorderen, net zoals een strenge vader de verantwoordelijkheid heeft zijn kind voor zijn eigen bestwil te slaan. Aangezien God soms vrees gebruikt voor de bestwil van de mens, mogen wij, die Gods vertegenwoordigers op aarde zijn – de kerk – vrees gebruiken ten behoeve van het evangelie. Als het doel het rechtvaardigt, dan is het gebruik van geweld als middel voor dat doel gerechtvaardigd. (Dit is in de kern van Augustinus’ “rechtvaardige oorlog” politiek.) Augustinus beriep zich daarbij op een recent edict van de keizer Theodosius om de “ketterij” van het Donatisme te criminaliseren en te pogen het tot uitroeiing toe te vervolgen. Dit veroorzaakte een tragisch precedent voor het hanteren van leerstellige verschillen van mening voor de volgende dertien honderd jaren.

Doorheen de Middeleeuwen en tot in de Renaissance werden miljoenen op de brandstapel verbrand, opgehangen, onthoofd en op andere wijzen omgebracht vanwege het weerstaan van een of ander aspect van de leer van de kerk of vanwege het er niet in slagen onder het gezag er van te opereren. Duizenden na duizenden werden op onvoorstelbare wijzen gemarteld in een poging een belijdenis van geloof in de Redder en de kerk uit te lokken; enkele van de macabere martelwerktuigen hadden zelfs de inscriptie “Heerlijkheid alleen aan God”. Christengroepen als de Pauliciërs, Katharen, Albigenzen en Waldensen werden stadsgewijs afgeslacht – vaak inclusief vrouwen en kinderen – en Christenen in zowel West als Oost slachtten elkaar af in de Naam van Jezus, net zoals zij Moslims afslachtten. Vreselijke misdaden werden tegen de Joden uitgevoerd, in het bijzonder toen de Kruistochten gefinancierd moesten worden, en menigten vrouwen (schattingen variëren van tussen de zestigduizend en meerdere miljoenen) verbrand of opgehangen werden omdat men beweerde dat ze heks waren – van wie de meesten de aanklacht ontkenden. De kerk van inwonende vreemdelingen was een horde wrede oorlogsheren geworden. De militante Constantijnse manier van denken liep door tot in de Prostestantse Reformatie. Zolang ze een vervolgde minderheid bleven, wezen de Hervormers over het algemeen het gebruik van geweld voor religieuze doelen af. Maar zodra ze de macht van het zwaard kregen, gebruikten de meesten het net zo meedogenloos als het voordien tegen hen was gebruikt.

Ja, met uitzondering van de Wederdopers, vergoot iedere splintergroep van de Reformatie in de zestiende- en zeventiende eeuw bloed. Lutheranen, Calvinisten, Anglikanen en andere Protestantse groepen bevochten elkaar, bevochten de Katholieken en martelden Wederdopers en andere “ketters” bij de honderden. Het was pas toen het bloedvergieten economisch ondragelijk en in de “Dertig jarige oorlog” ondoenlijk was geworden, dat een bestand (de vrede van Westfalen) werd uitgeroepen en Christenen, in ieder geval in theorie, het geweld beëindigden.

Maar terwijl het Christelijk gebruik van het zwaard in Europa terzijde werd gelegd, ging het in de Nieuwe Wereld voort. Zoals God Kanaän aan Jozua gaf, zo beweerden velen, zo gaf God andere landen over aan de blanke Europese Christenen. In het denken van velen was de “kerk militant en overwinnend” op weg om de wereld voor Christus te veroveren, en allen die dit tegenstonden werden gezien als tegenstanders van God Zelf en verdienden de dood. Christenen die naar het lang onbewoonde land Amerika kwamen namen deel in de slachting van miljoenen autochtonen Amerikanen, alsook aan de slavernij van en moord op miljoenen Afrikanen als middel voor het veroveren voor en vestigen van dit nieuwe land voor Jezus. Dat, zo stelde men, was de “bekend gemaakte bestemming” van Europeanen, en het waren niet slechts soldaten die door de zwaarden van Christenen stierven. Zoals gebruikelijk bij koninkrijk-van-de-wereld veroveringen, waren verkrachtingen, martelen als tijdverdrijf, roven en verbreken van een verdrag wijdverspreid.

Hoewel de gewelddadige uitwerking van de manier van denken van Constantijn nu grotendeels verboden is, is de manier van denken zelf ook vandaag nog zeer in zwang. Zeker, in sommige delen van de wereld houden Christenen zich nog steeds bezig met geweld tegen andere Christenen, Moslims, Hindoes en andere groepen. Maar zelfs binnen de grenzen van Amerika is deze manier van denken springlevend. Als Jerry Falwell, een wijdverspreid gevoel onder conservatieve Christenen weerspiegelend, zegt dat Amerika terroristen op moest jagen en ze “in de Naam van de Heer allemaal op moet blazen”, gebruikt hij de manier van denken van Constantijn. Toen Pat Robertson verklaarde dat de Verenigde Staten President Chavez van Venezuela zou moeten vermoorden, maakte ook hij gebruik van de manier van denken van Constantijn. En wanneer Christenen door middel van wet proberen hun heilige wil op te dringen aan een select groepje zondaren, dan zijn ze in de kern van de zaak bezig met hetzelfde te doen, ook al staan de gewelddadige middelen voor het opleggen hen niet langer ten dienst.
Gregory A. Boyd.
The Myth of a Christian Nation (2005), p. 24.

Het is niet moeilijk om in de passies getrokken te worden die het geweld van het koninkrijk van de wereld van brandstof voorzien. Ja, de demonische stammenpassie die “ons” tegenover “hen” plaatst, schijnt ons volkomen natuurlijk toe. Als jij mij slaat, dan is het mijn natuurlijk instinct om jou terug te slaan – niet om de andere wang toe te keren!
Oog-om-oog, tand-om-tand – dat is wat het bloederige koninkrijk van de wereld doet draaien.
Gregory A. Boyd.
The Myth of a Christian Nation (2005), p. 24

“Theocratie” is de ergste van alle regeringsvormen. Als we toch een tiran moeten hebben, dan is een roverbaron veel beter dan iemand van de inquisitie. De wreedheid van de baron kan soms slapen … maar de inquisiteur ziet (ten onrechte) zijn eigen wreedheid en lust naar macht en vrees aan voor de stem uit de hemel, en zal ons oneindig kwellen, omdat hij ons kwelt met de goedkeuring van zijn eigen geweten, en zijn betere impulsen schijnen hem als verleidingen. En omdat de theocratie de ergste is, zal, hoe dichter een regering de theocratie nadert, deze steeds slechter zijn.

Van alle tirannieën zal een tirannie die oprecht uitgeoefend wordt voor het goede van zijn slachtoffers de meest onderdrukkende zijn. Het kan beter zijn te leven onder roverbaronnen dan onder almachtige morele betweters.
C.S. Lewis (1898-1963)
Of Other Worlds (p. 81)
The Humanitarian Theory of Punishment (Juni 1953)

Ons gebied van overwinning is niet in een aardse blik te vinden,

“niet het van ons waarneembare ziende, maar het niet-waarneembare; want het waarneembare is niet blijvend, maar het niet-waarneembare is aionisch”
(2Korinthe 4:18;SW)

Of in een vleselijke strijd,

“want aan ons is niet de worsteling tegen bloed en vlees, maar tegen de soevereiniteiten, tegen de autoriteiten, tegen de wereldmachten van deze duisternis, tegen de geestelijke machten van de boosheid onder de hemelingen”
(Efeze 6:12;SW)

Of door vleselijke middelen,

“want wij zijn de besnijdenis, degenen die, in geest van God, goddelijk dienstbetoon bieden en roemen in Christus Jezus en niet in vlees vertrouwd hebben”
(Filippenzen 3:3;SW)

Nee, ons gebied van overwinning is in het geestelijke terrein, en is geheel te vinden in de Persoon van onze Heer, Jezus Christus! Hij is onze overwinning en triomf!

“God zij dank, Die ons altijd overwinning geeft in Christus en de geur van de kennis van Hem die door ons bekend gemaakt wordt in elke plaats”
(2Korinthe 2:14;SW)

“Maar dankbaarheid aan God, aan Die ons de overwinning geeft door onze Heer, Jezus Christus.”
(1Korinthe 15:57;SW)

Aangezien dit alles waar is, kunnen we onszelf niet verlagen tot de aardse, lichamelijke, vleselijke middelen van het politieke oorlogssysteem van de loop van deze boze aion.

Ja, wij zijn wonderlijk verlost van zo’n een benarde toestand en geroepen tot een veel hoger gebied!

Theodore Austin-Sparks (1888-1971) heeft heel goed geschreven:

“Naar mate we betrokken raken bij de zaken van de koninkrijken van deze wereld, verliezen we onze magnetische roeping, en zullen we ons bezig houden met de chaos van waaruit heel wat nodig is om ons te bevrijden".^*5)

Dit is de historische tragedie geweest van het Christendom: het is op verschillende wijzen verbonden geworden met de koninkrijken en belangen van deze wereld, en dat is het geheim van haar geestelijk onvermogen. De kerk, die Christus’ Lichaam is, is iets hemels, omdat Christus, haar Hoofd, opgevaren is; en alles wat in en door Zijn Lichaam naar beneden komt is hemels in bron en aard. Dit is volkomen verschillend van de zaken op Aarde.

Bovendien is de kerk niet hier om het Koninkrijk van de Hemelen op de Aarde te vestigen of uit te breiden. Ze is hier om te getuigen van de Here, Jezus Christus, om een getuigenis te brengen onder de natiën en om voor zichzelf leden te verwerven. Het Koninkrijk van de Hemelen is voor een latere dag.^*6)

Hoewel sympathie hebbend voor de analyse van de revolutionairen van wat verkeerd was met de samenleving, en Zelf verkeerd ingeschat als revolutionair door de politieke gezaghebbers van Zijn tijd, bepleitte Jezus toch niet een politiek regime dat door kracht, door revolutionaire actie, aan de macht gebracht moest worden. Hij riep op onze vijanden lief te hebben, niet om hun vernietiging; Hij riep op voor bereidheid om te lijden, in plaats van kracht te gebruiken; Hij riep op voor vergeving, in plaats van haat en wraak. Men zou zelfs kunnen zeggen dat Jezus meer revolutionair was dan de revolutionairen, of op een totaal andere wijze revolutionair. De revolutie die Hij in gedachten had was een radicale verandering van hart aan de kant van de mensheid, een omvorming die inhoudt weg te trekken van zelfzucht en naar de gewillige dienst aan God en aan mensen in het algemeen.
Clark H. Pinnock
Reason Enough (1980).


Noten:

1. Deze sectie, “Politiek activisme”, is genomen uit Bible Students Notebook #223, aangepast uit de geschriften van Jon Zens en Cliff Bjork, God and Country: The Dangers of Contemporary Christian Americanism.
2. Zie Appendix 3.
3. En ook geen Nederlander [toegevoegd door de vertaler].
4. July Fourth – de 4e juli, de Amerikaanse nationale feestdag
5. Sommige gelovigen, zelfs “Christelijke dienaren” verliezen het zicht op hun hemelse doelstelling en richten zich op aardse dingen. Één kerk, bijvoorbeeld, publiceert een maandelijks magazine dat in mijn postbus terecht komt. Het wordt niet verzonden door een politieke organisatie, maar is duidelijk gekenmerkt: “Uitgegeven door --------- Kerk.” De laatste uitgave die ik op mijn bureau heb kan dienen als voorbeeld van hun gericht zijn. Er zijn vier en dertig (34) artikelen in deze kerk-publicatie; vijf en twintig (25) daarvan zijn politiek van aard. Dat betekent dat vijf en zeventig procent (75%) van de inhoud gewijd is aan dit soort zaken.
6. T.Austin-Sparks, A Witness and a Testimony, juli 1927.