James Strong geeft ons een paar woorden waarmee we een beter begrip kunnen krijgen van het woord “lijden.”
Tegenspoed, pijn, droefheid, gebrek, problemen, druk, etc.
Webster definieert lijden als “het verdragen van pijn, ongemakken of verlies.” Natuurlijk is de sleutel hier het woord “verdragen.”
Wat leert de Schrift ons over lijden?
Het is Gods geschenk aan de gelovige:
want aan jullie is het genadevol gegeven ten behoeve van Christus, niet alleen in Hem te geloven, maar ook voor Hem te lijden.
(Filippenzen 1:29; SW)
Het is de bestemming van de gelovige:
opdat niemand zou wankelen in deze verdrukkingen van ons, want jullie hebben waargenomen dat wij daartoe zijn bestemd
(1Thess. 3:3;SW)
Het is een geestelijke vrucht:
Maar de vrucht van de geest is liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw
(Gal. 5:22; SW – vergelijk met 1 Kor. 13:47)
Wie moet lijden heeft geduld nodig. De meeste Engelse vertalingen hebben hier “longsuffering”, lang-lijden, wat duidt op het feit dat lijden vaak over een langere periode gaat. Geestelijke vrucht houdt geen “verlossing” in, in tegendeel, het brengt Gods eigenschap van langdurig lijden voort in het leven van de gelovige.
Het is feitelijk Christus’ lijden dat gelovigen worden geroepen te dragen:
Nu verheug ik mij over het lijden voor jullie en ik vul in mijn vlees de tekorten aan van de verdrukkingen van Christus, ten behoeve van Zijn lichaam, dat is de ecclesia
(Kol. 1:24;SW)
want zoals het lijden van Christus in ons overvloeiend is, zo is ook door Christus onze vertroosting overvloeiend
(2Kor. 1:5;SW)
Maar naar mate jullie deelnemen aan het lijden van Christus: verheugt je, opdat jullie ook mogen verheugen, jubelend in de openbaring van Zijn heerlijkheid
(1Petr. 4:13;SW)
3 Gezegend de God en Vader van onze Heer, Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheid en de God van alle vertroosting,
4 die ons bemoedigt in al onze verdrukking, zodat wij in staat zijn te bemoedigen die in alle verdrukking zijn, met de bemoediging waarmee wij zelf bemoedigd worden door God,
5 want zoals het lijden van Christus in ons overvloeiend is, zo is ook door Christus onze vertroosting overvloeiend.
6 Of wij nu verdrukt worden, het is ten behoeve van jullie bemoediging en redding, of dat wij bemoedigd worden, het is ten behoeve van jullie bemoediging, werkend in de volharding van hetzelfde lijden dat ook wij lijden, en onze verwachting is bevestigd over jullie.
7 Waargenomen hebbend dat als jullie deelnemen aan het lijden, dan ook aan de vertroosting
(2Kor. 1:3-7;SW)
Het moet opgemerkt worden dat Gods huidige methode van omgaan met ons lijden, gaat door goddelijk mogelijk gemaakte volharding, niet door “verlossing”. Nogmaals, geduld, NIET verlossing is deel van de vrucht die hand in hand gaat met de genade van onze Vader.
Over Gods genade had Paulus dit te zeggen over zijn eigen “doorn in het vlees:”
8 Voor dit moedig ik drie maal de Heer aan, dat het van mij weggenomen zou worden.
9 En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is voor jou voldoende, want kracht wordt in zwakheid geperfectioneerd. Dan zal ik met veel voldoening roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus zijn tenten opslaat over mij.
10 Daarom zal ik een welbehagen hebben in zwakheden, in schandelijkheden, in gebreken, in vervolgingen, in benauwenissen, alles ten behoeve van Christus, want wanneer ik zwak ben, dan ben ik krachtig
(2Kor. 12:8-10;SW)
Gods huidige methode van omgaan met ons is niet door verlossing van ons lijden, maar door Zijn alvoldoende genade versterkt Hij ons met goddelijke vertroosting en stelt Hij ons op ons gemak, met als gevolg dat Christus’ macht op ons rust. Het is de goddelijke paradox dat, wanneer wij zwak zijn, wij sterk zijn. Het is te midden van onze lichamelijke, emotionele, mentale, financiële en sociale zwakheden, dat wij een overvloed aan geestelijke kracht vinden die voorvloeit uit de Vader.
Paulus begint in 2 Korinthe met deze verbazingwekkende hoeksteen van goddelijk leven (hoofdstuk 1, zie boven). Paulus leerde dit niet alleen, maar hij was de goddelijk gekozen apostel van lijden, om deze waarheid voor te leven – zo dat hij ook in dezelfde brief schreef:
7 Maar wij hebben deze schat in aarden vaten, opdat de overstijging van de kracht van God zou zijn en niet uit ons.
8 In alles verdrukt, maar niet benauwd; niet goed wetend hoe, maar niet wanhopig;
9 vervolgd wordend, maar niet verlaten wordend; neergeworpen, maar niet verloren;
10 altijd het sterven van Jezus in het lichaam meedragend, opdat het leven van Jezus ook in ons lichaam openbaar zou worden.
11 Want wij, die leven, worden in de dood overgeleverd, omwille van Jezus, opdat het leven van Jezus ook openbaar zou worden in ons stervend vlees.
12 Zo werkt dan de dood in ons, maar het leven in jullie. (2Kor. 4:7-12;SW)
De manifestatie van Christus’ leven in ons wordt gevonden in de zwakte en breekbaarheid van onze menselijkheid.
Door naar deel 3.
