Er is een methode die de Vader gebruikt bij Zijn zonen. Ze valt te zien bij Zijn omgang met DE Zoon, de Heer, Jezus Christus.
“Die zelfs Zijn eigen Zoon niet spaart, maar voor ons allen overgeeft”
(Rom. 8:32;SW)
De Vader spaarde Zijn Zoon niet. Hij bespaarde Hem niet de gewone levensprocessen. Hij bespaarde hem niet het lange, stille, verborgen leven van voorbereiding. Hij bespaarde Hem niet het groeiproces.
“De kleine Jongen nu groeit op en werd krachtig, gevuld met wijsheid, en genade van God was op Hem”
(Luk. 2:40;SW)
Hij bespaarde hem niet de religieuze tegenstelling van Zijn Zoon zijn; de schande, het belachelijk maken, het verkeerd begrepen worden en de bespotting. Hij bespaarde Zijn Zoon niet de ontkenning, het verraad, de ontrouw en het in de steek gelaten worden door zijn vrienden. Door dit alles perfectioneerde de Vader Zijn Zoon.
“Want het behaagde Hem, om Wie het al en door Wie het al is, vele zonen naar heerlijkheid te leiden, om door lijden de inleider van hun redding te volmaken”
(Hebr. 2.10;SW)
“En zelfs Hij, Zoon zijnde, leerde gehoorzaamheid door wat Hij leed. En volmaakt zijnde werd Hij voor allen die Hem gehoorzamen de oorzaak van aionische redding”
(Hebr. 5:8,9;SW)
Hier is het principe: God spaart Zijn zonen niet; Hij spaarde Jozef niet, Hij spaarde Job niet, Hij spaarde Daniël niet, Hij spaarde ook David niet.
En Hij spaarde Paulus niet. Hij stond in deze vooraan. Ananias kreeg te horen:
“Ik zal hem bekendmaken hoeveel hij moet lijden ten behoeve van Mijn naam”
(Hand. 9:16;SW)
God zal ook ons niet sparen, want ook wij zijn Zijn zonen.
“want vol spanning verwacht de schepping de openbaring van de zonen van God. Want aan de vruchteloosheid was de schepping onderschikt geworden, niet vrijwillig, maar door Hem Die onderschikt, in de verwachting dat ook deze schepping bevrijd zal worden van de slavernij van de vergankelijkheid, tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God. Want wij hebben waargenomen dat de hele schepping, tot nu toe, tezamen kreunt en tezamen zwoegt. En niet alleen dat, maar ook wij, de eerstelingen van de geest hebbend, ook wij zelf kreunen in onszelf, zoonschap verwachtend, de verlossing van ons lichaam”
(Rom. 8:19-23;SW)
De wereld om ons heen kent onze ware identiteit niet. Ze weten niet wie we werkelijk zijn: de zonen van God. Dit is voor hen verborgen. God bespaart ons niet de normale details van het leven; toch ondergaan we ze niet alleen, maar met een liefdevolle Vader – DE Vader – en met het goddelijk leven van Zijn Zoon door ons heen levend.
Het is van belang dat we ons bewust zijn dat we problemen verdragen, niet dat we ze uitlokken. Zeker, ieder van ons kan in niet noodzakelijke problemen terecht komen, als we niet onze grote wijsheid gebruiken. Velen van hen die menen te “lijden voor Christus” plukken gewoon de vruchten van hun dwaasheden. We moeten een niet “laten we eens in de moeilijkheden raken” mentaliteit hebben. Het doel is niet om in de problemen te raken, maar, wanneer ze komen, ze rustig te dragen.
“Wandelt in wijsheid ten opzichte van die buiten staan”
(Kol. 4:5;SW)
“Indien mogelijk en voor zover het uit jullie is: houdt vrede met alle mensen”
(Rom. 12:18;SW)
Soms is ons lijden ook een gevolg van onze eigen zonde. Indien onze levens God onteren, zullen ze leiden tot het plukken van hun eigen vruchten.
“Weest niet misleid! God wordt niet bespot! Want wat een mens ooit zou zaaien, dit zal hij ook oogsten”
(Gal. 6:7;SW)
We kunnen niet een roekeloos leven lijden en verwachten dat ons lijden “voor Christus” is. We moeten er aan denken dat als problemen als rechtstreeks gevolg van onze eigen onverschilligheid of zonde komen , we geen beloning zullen ontvangen voor het dragen van dat lijden; het is, op zich, de juiste beloning voor onze eerdere beslissingen en daden. Dit zaaien en oogsten moet niet gezien worden als de directe hand van God over ons, maar eerder als het gevolg van de natuurwetten van “zaaien en oogsten”. Wanneer we zondigen hoeft God ons niet in te halen om ons te pakken te nemen – onze eigen zonde zal dat wel doen.
Door naar deel 19.
