2-3

Vergelijk met Maleachi 3:1; Jesaja 40:3; Mattheüs 3:3; Lukas 3:4-6; Johannes 1:15-23.

4-8

Vergelijk met Mattheüs 3:1-12; Lukas 3:1-18.

4

Johannes de Doper was de zoon van een priester, zodat hij het recht had het ambt van priester uit te oefenen en alle voorrechten er van te genieten, die hem een leven van gemak en comfort verzekerden. Toch, onder de drang van de heilige Geest, die hem al vulde voordat hij geboren was, gaf hij dit alles op voor een nederig en sober leven van een Nazarener (Num. 6:2-7). Het was hem niet toegestaan iets te eten dat van de wijnstok kwam, het symbool van dat wat het hart van God en mens blij maakt(Richt,. 9:13). Net als Samson liet hij zijn haar lang groeien, een symbool van zwakte en oneer (1Kor. 11:14). In plaats van de linnen efod, droeg hij ruw kamelenhaar. In plaats van te leven van het altaar en het beste van de offers te eten, overleefde hij op sprinkhanen en wilde honing.

Johannes de Doper was een voortdurend contrast met de Heer. Christus was geen Nazarener. Hij dronk wijn, kleedde zich zoals anderen deden, droeg nooit lang haar en verbleef bij zijn ouders tot de tijd voor Zijn bediening was aangebroken. Johannes kwam in de geest van Elia, maar toen de discipelen van de Heer vuur van de hemel wilden laten neerdalen en de Samaritanen vernietigen die hen beledigden, zoals Elia had gedaan met de mensen die tegen hem gezonden waren(2Kon. 1:10-12), berispte Hij hen. Christus kwam in die tijd niet in de geest van Elia. Elia was een sobere verkondiger van rechtvaardigheid. Christus’ boodschap vermengde genade met waarheid. Hij kwam, niet om zondaren te veroordelen, maar om hen te redden. In Hem werd veroordeling gekoppeld aan mededogen.

6

Zie Leviticus 11:22

7

Vergelijk met Johannes 1:15,26,27.

9-11

Vergelijk met Mattheüs 3:13-17; Lukas 3:21-22; Johannes 1:32-34.

10

De duif is een symbool van vrede, van voorbij oordeel (Gen. 8:12) en van offer, Dit is een index van de bediening waarvan het de introductie was. In tegenstelling tot Johannes’ krachtige aanklachten van oordeel, ging Hij rond als een zachtmoedig, gevaarloos, Zich niet verzettend slachtoffer, totdat Hij tenslotte aan God werd geofferd. Het was hierin dat God een genoegen kon vinden. Hij was Zijn Zoon, niet alleen door geboorte, maar door Zijn gelijkenis met Zijn Vader.

12-13

Vergelijk met Mattheüs 4:1-11; Lukas 4:1-13.

12

De beproeving in de wildernis was in het bijzonder bedoeld om Zijn loyaliteit aan God te testen in verband met Zijn claims op David’s troon en als de gehoorzame Mens. Daarom weiden Mattheüs en Lukas er over uit. Aangezien het geen verslag van dienstbetoon aan anderen is, merkt Markus het maar terloops op.

14-15

Vergelijk met Mattheüs 4:12-17.

14

Tot dan had onze Heer wonderen verricht, zoals die bij het huwelijk in Kana in Galilea, en had Hij een schare van volgelingen verzameld, maar Hij wachtte tot Johannes’ bediening was beëindigd door zijn gevangenneming, voordat Zijn eerste evangeliserende rondgang begon.

15

De era van de heerschappij van de natiën over Israel liep tegen het einde, zoals voorzegd door Daniël, de profeet,. Bijna vier honderd en tachtig jaren waren voorbij gegaan sinds Daniël voorzegd had dat vier honderd en negentig jaren “uitgesneden” zouden worden voor de vervulling van zijn visioen (Dan. 9:24). Normaal gesproken zouden niet meer dan tien jaren hen in het koninkrijk brengen, maar dit hing af van de houding van de natie.

Het is waar dat Daniël de era in periodes sneed, en dat er zeer duidelijke enig uitstel was na de negen en zestigste heptade, waarin de Messias afgesneden moest worden. Maar er wordt geen aanduiding gegeven dat dit een aanzienlijke lengte van tijd zou zijn. Daarom mogen we overwegen dat de bediening van onze Heer als geheel, vanuit profetische gezichtspunt, op iets meer dan zeven jaren van het koninkrijk was. Dit is de kracht van de vaak herhaalde uitdrukking die de last was van Zijn verkondiging: “Het koninkrijk van God is nabij gekomen.” De negen en zestigste heptade van Daniël eindigde met Zijn triomfantelijke intrede (11:8). Slechts nog zeven profetische jaren bleven over die beginnen met de bevestiging van het verbond met de komende prins (Dan. 9:27). Dat het niet kwam weerlegt niet in het minst het feit dat het nabij was. Epafroditus is de dood nabij (Filip. 2.30), maar hij stierf niet op dat moment. Dit woord is zeer zorgvuldig gekozen. De Heer voorzegde zeker niet dat het koninkrijk er aan kwam, zodat het binnen korte tijd er zou zijn, maar veeleer dat er een weinig tijd nodig was om het een realiteit te maken.

16-20

Vergelijk met Mattheüs 4:18-22; Lukas 5:1-11.

19

Voordat een net wordt gebruikt is het van belang dat het niet erg in de war zit. Het werk van deze vissers is een beeldend commentaar op de uitdrukking “in orde brengen,” dat weergegeven wordt met woorden als maken, perfect, passend, perfect passend, herstellen, voorbereiden [in de oude Engelse vertalingen – vert.]. Wij hebben “in orde brengen”, “aanpassen” en “regelen” gebruikt.

21-23

Vergelijk met Mattheüs 4:13-16; Lukas 4:31,32.

23-28

Vergelijk met Lukas 4:33-37.

24

Het wordt gewoonlijk verondersteld dat boze geesten de laatsten zouden zijn om de Heer te erkennen, of Hem bekend te maken en dat wij alle tussenpersonen zouden moeten verwelkomen als zij maar getuigen van de waarheid. Maar onze Heer wilde niet het getuigenis van demonen hebben en gebiedt ze stil te zijn. Het is geen test van een kwade geest als die Hem kent en erkent. Een weinig later (vers34) wordt ons verteld dat Hij de demonen niet liet spreken vanwege hun onwetendheid over Hem, maar omdat zij zich bewust waren dat Hij de Christus is.

Het is verbazingwekkend hoeveel demonenbezetenheid er in de tijd van de Heer in het land was. We worden verleid te veronderstellen dat er een ongebruikelijke activiteit was in de ongeziene wereld vanwege Zijn aanwezigheid en de nabijheid van het koninkrijk. Een speciale uitbarsting van demonen is te verwachten in de laatste dagen en in ongetwijfeld nu al bij ons aanwezig. Hun tactieken zijn dezelfde. Zij ontkennen Christus niet, maar proberen zich veeleer met Hem te verbinden. Daarom hebben ze duidelijke inbreuken gedaan in de huishouding van het geloof, onder de vermomming van de heilige Geest van God. Laten we oppassen voor iedere onthulling of leiding die het woord van God vervangt of in de minste graad uit harmonie is met Zijn geschreven onthulling.

27

Het gezag van de Heer over onreine geesten, zelfs nog meer dan Zijn controle over ziekte, was het wonder van het volk en het middel van het verspreiden van Zijn faam doorheen Galilea. Geen van hun leraren had iets gelijksoortigs gedaan.

29-34

Vergelijk met Mattheüs 8:14-17; Lukas 4:38-41.

32

De intense hitte van de oosterse dag was snel voorbij zodra de zon onder was gegaan. Dan komt de stad tot leven, de vrouwen gaan uit naar de bron voor water en de mannen komen terug van het werk. Bij deze gelegenheid wachtten ze mogelijk tot de sabbat voorbij was bij de zonsondergang, voordat zij de zieke bij Hem brachten.

35-39

Vergelijk met Lukas 4:42-44

38

Mogelijk trok nieuwsgierigheid velen aan om Hem te zien op de ochtend nadat Hij zoveel wonderlijke daden deed. Toch kwam onze Heer niet om aangestaard te worden, maar om te dienen. Daarom misleidt Hij hen. Terwijl het nog nacht is verlaat Hij de stad voor privé omgang met God in voorbereiding op de taken van de dag. En Hij keert ook niet daarheen terug om toejuichingen van de menigte in ontvangst te nemen. Hij gaat verder naar nieuwe werkgebieden.

40-45

Vergelijk met Mattheüs 8:2-4; Lukas 5:12-16.

40

Het zou normaal zijn te veronderstellen dat de eerste inspanningen van de Heer om het koninkrijk te verkondigen, onder de priesters in Jeruzalem zouden zijn. Zij waren de religieuze leiders en waren ook van grote politieke invloed. Met hun verkregen steun mocht Hij hopen om de kleinere lichten te bereiken en het gewone volk. Dat zou de weg van de mens zijn. Maar onze Heer begon met het volk. Hij scheen de priesters bijna te negeren. Maar dit voorval toont de manier waarop Hij tot hen getuigde. Vele melaatsen werden door Hem en Zijn discipelen genezen. Ze zouden allen verslag uitbrengen bij de priesters en het verhaal vertellen van hun genezing.

Aangezien melaatsheid een type van zonde is, en de priesters voortdurend bezig waren met de (typische) bedekking van zonden, zou het van hen maar een weinig geestelijk inzicht vereisen om Degene te herkennen Die de melaatsen genas als het ware Offer Dat de zonde totaal zou uitschakelen. De Heer liet de priesters in het geheel niet achter zonder een getuige, ook al verrichtte Hij persoonlijk niet veel wonderen in Jeruzalem.

44

Zie Leviticus 14:1-32

We kunnen er niets aan doen dat we sympathiseren met het vuur van de genezen melaatse. Hij kende Christus als Zijn Redder, maar nauwelijks als zijn Heer. Hij heeft veel volgelingen die vurig zijn, maar zonder kennis. Ze zeggen: “Wat kunnen we er aan doen in het buitenland te vertellen wat voor ons zo kostbaar is? De Heer zal toch zeker niet ontstemd zijn, ook al heeft Hij het verboden!” Wat was het gevolg? De Heer kon de steden niet binnen gaan zoals Hij gepland had, maar moest buiten blijven, voor hun ongemak en Zijn verdriet. Ach, dat wij Hem zo dom dienen als dank voor Zijn genade!