Zoals velen van u weten, staarde ik veel naar het kruis dat hing boven het altaar in Rooms-katholieke kerk waarin ik opgroeide. Ik heb me vaak verwonderd over de verschrikkelijke dood van Christus. Waarom moest die zo vreselijk zijn? Ja, ik begrijp de noodzaak van Christus' sterven voor de zonden van de wereld, maar had Hij niet gewoon rustig kunnen wegzakken in Zijn slaap? Laten dan, op z'n ergst, de ongelovige Joden Hem stenigen; dat was de Hebreeuwse manier van de doodstraf. Zou dat niet een voldoende offer zijn geweest om ons te verlossen van onze overtredingen?

Wel, O.K., ik hou er niet van, maar laten we zeggen dat Christus moest sterven door de handen van de natiën. Laten we zeggen - tegen al mijn protesten in - dat Hij de ergst denkbare dood moest lijden: kruisiging. Doe hem dan gewoon aan het kruis en laat het daar bij. Maar nee. Er zijn de inleidingen. Hij moet eerst geslagen worden tot Hij bijna dood is, voor de ogen van een onverschillig publiek. Maar voor deze inleiding zijn zelfs nog weer andere! Hij moest geblinddoekt worden, rondgedraaid, in het gezicht geslagen, gevraagd te zeggen wie Hem sloeg, gekleed in een purperen kleed, "gescepterd" met een simpele stok, men knielde in verachtelijke spotternij, "gekroond" met doornen, bespuwd, met de hand ontbaard, gebonden met een touw, en dan door de achterbuurten van Jeruzalem gevoerd worden.

Waarom, O God, waarom?

Ik denk dat ik het weet. Het is te vinden in de zinsnede "het kruis van Christus" en "het woord van het kruis".

"17 want Christus zendt mij niet om te dopen, maar om te evangeliseren, niet in wijsheid van woorden, opdat niet het kruis van Christus leeg gemaakt wordt.
18 Want het woord van het kruis is zeker dwaasheid voor hen die verloren gaan, maar voor ons, de gered wordenden, is het kracht van God"
(1Kor. 1:17,18;HBN)

"Het kruis van Christus" en "het woord van het kruis" is een doelbewuste nadruk op de wijze van Christus' dood. De wijze waarop het gebeurde is van het grootste belang.

Let er op hoe Paulus onderscheid maakt tussen dopen en het brengen van het evangelie van het kruis. Hij brengt dopen naar voren in tegenstelling tot het kruis. Dopen is mensenwerk. Daaraan tegengesteld houdt aan het kruis alle menselijk werk op. Waarom? Omdat ieder Godvrezend mens die naar het lijden van Christus kijkt, aan de grond genageld staat en niet meer kan bewegen! Hij kan niet wegrennen om gedoopt te worden, omdat zijn benen het niet doen. Hij bedenkt geen werken omdat zijn denken verlamd is. De vernederingen en pijn die aan Christus worden toebedeeld zijn zo schokkend dat de Godvrezende mens zich niet eens kan herinneren wat zijn eigen voorbije verdiensten wel mogen zijn geweest. Als de spijkers door de polsbeenderen van de Zoon van God heen gaan, krimpen de eigen handen van de getuige ineen en worden gevoelloos. Wanneer de voeten van God's Zoon met kracht gerangschikt worden, de een bovenop de ander, en tegelijkertijd doorboord worden met drie krachtige hamerslagen, falen de eigen voeten van de getuige en doen ze hem op z'n knieën vallen.

Wanneer de Zoon van God zegt: "Het is volbracht!", is ook de getuige aan zijn einde. Dan, wanneer de bebaarde kin van de Gekruisigde op Zijn borst zakt, is alles bevestigd.

Dit is wat het betekent in Christus' dood gedoopt te zijn (Rom. 6:3).

Toen Christus drie dagen roerloos op de steen lag, kwam Zijn borst niet één maal omhoog. Hij was dood. Tijdens deze periode lagen ook onze lichamen roerloos - figuurlijk gesproken, want wij stierven met Christus (2Kor. 5:14). Dode mensen kunnen tijdens die drie dagen niet rennen en werken voor God.

Maar na die drie dagen deed God Christus opstaan uit de doden. Toen Christus Zijn ogen opende en de gezichtslap op Zijn wenkbrauwen voelde, kwam het allemaal weer bij Hem boven. Hij voelde toen zo'n opluchting. Niet alleen ademde Hij weer, maar na al die millennia van wachten, had Hij tenslotte het kruis volbracht. Hij lag daar nog even, om na te denken over die gedachte. Nu het ergste over was, was alles wat overbleef heerlijkheid op heerlijkheid. En, natuurlijk, Hij ging Zijn Vader weer zien.!

Toen Jezus Christus Zijn benen over de rand van de steen draaide, Zichzelf bevrijdde van de windselen, opstond en wegwandelde in de nieuwe wereld, deden wij hetzelfde. Wij wandelden met hem naar buiten in de nieuwheid van leven (Rom. 6:4). Nieuwheid van leven betekent niet: werken voor redding. Als dat zo zou zijn, dan zou Christus Zelf opnieuw aan het werk zijn voor redding, iets dat Hij niet op het punt staat te doen; het was de eerste keer te moeilijk.

Nieuwheid van leven betekent: schitteren in een nieuwe wereld waar totaal en ten volle voor is geofferd.

Nieuwheid van leven betekent: God danken dat het schokkende offer voorbij is, en dat het nooit meer herhaald hoeft te worden.

Nieuwheid van leven betekent: het goede doen wat je hand vindt om te doen, want dat is God's geschenk voor ons, aangezien voor elk menselijk falen als is gestorven.