Ik heb een steeds terugkerende droom. Ik zit in een groot passagiersvliegtuig en de vlucht is klaar om te vertrekken. Het vliegtuig taxiet naar de startbaan. En taxiet. En taxiet. En taxiet. Waar is de startbaan?
Daar is ie. Maar in plaats van te stoppen en te draaien om te starten, blijven we maar rollen en rollen en rollen. Tot onze verbazing zijn we nu niet meer op het vliegveld - we staan stil bij een stoplicht!
Dan krijgen we het door: Allemensen, we houden ons aan verkeerswetten, we zijn op de weg!

We rijden van Cleveland naar Sacramento, in een Boeing 737.

Als u wel eens gevlogen hebt in een lijnvliegtuig, dan weet u hoe onelegant deze mastodonten rommelen en kraken en hobbelen en krassen op weg naar de startbaan. Dat komt omdat ze vliegtuigen zijn, geen rijmachines. De taxibaan is niet hun terrein; ze zijn uit hun element; ze zijn als een vis uit het water. Maar zodra ze de opstijgsnelheid bereiken en het asfalt wegzakt onder de wielen, dan doen deze vliegtuigen op een schitterende wijze waarvoor hun scheppers ze gemaakt hebben om te doen: vliegen.

Het gaat precies zo met ons. Als leden van het Lichaam van Christus zijn we hier op Aarde uit ons element. Wij zijn hier onaangepast; we passen hier niet; we voelen ons miserabel en niet op onze plaats onder hen die van deze wereld houden.
Mensen begrijpen ons niet. We vertellen ze van de heerlijkheden van God en ze staren naar ons alsof we net uit een afgesloten mijn komen. Ik weet waarom dit zo is:

"Want ons burgerschap behoort in de hemelen, waaruit ook wij de Redder verwachten, de Heer, Jezus Christus, Die het lichaam van onze vernedering zal omvormen gelijkvormig aan het lichaam van Zijn heerlijkheid, naar de werking van Die Hem in staat stelt zelfs het al aan Zich te onderschikken
(Filip. 3:20,21;SW)

Wij zijn gemaakt om te vliegen, niet om te rijden. We zijn bedoeld om te midden van de hemelingen te zijn. Wij zijn uit ons element als we aardse lucht inademen.

Maar, O!, wacht maar tot onze "wielen" het asfalt van deze stervende wereld verlaten, om binnen te gaan in dat gebied waarvoor we geschapen zijn: het hemelse. Dan zal er geen stoten en krassen meer zijn, niemand zal meer om ons lachen.

Wij zijn geen aardse mensen die aardse ervaringen hebben. Nee, wij zijn hemelse mensen die aardse ervaringen hebben. En we staan op het punt ons thuisland weer te veroveren.