Psychologie in religie
door William B. Screws
? - 1961

The Pilgrim's Messenger

"Have a pattern of sound words which you hear from me, in faith and love
which are in Christ Jesus."--11 Timothy 1:13
Published Monthly By W. B. SCREWS, Glennville, Georgia
Twenty-five Cents a Year

Volume XII

May, 1933

Number 10.

Entered at the postoffice at Glennville, Ga., as second-class matter.

Het Griekse woord PSUCHE, waar ons woord psychologie vandaan komt, betekent ZIEL. Het is het gevoel dat voortkomt uit de combinatie van een organisch lichaam met de adem van geest. De ziel wordt in de Schrift verklaart als de ziel van het vlees en is in het bloed. Zie Lev. 17:14, waar het woord "leven" wordt gebruikt in de King James Vertaling, waar het origineel "ziel" heeft.

De ziel is niet de geest. Ze is niet het vlees. Maar het is de ziel VAN het vlees, en is in het bloed, dat in het vlees is. Het manifesteert zich in lichamelijk en mentaal genot of lijden. Het is veel nauwer verbonden met het vlees dan met de geest, en daarom wordt naar de hele persoon soms verwezen als een ziel.

Psychologie is een wetenschap die verbonden is met de ziel. Terwijl veel in de psychologische propaganda maar "geklets" is, jammer dat het zo is, wordt ze vaak aangezien voor geestelijkheid.

Dat de ziel zich manifesteert in aangename gevoelens, wordt bewezen in de passage in Lucas 12:18,19, waar ons wordt verteld over de succesvolle boer die tot zijn ziel zei: "Dit zal ik doen! Ik zal mijn opslagplaatsen neerhalen en ik zal grotere bouwen en ik zal daar al mijn graan en mijn goede dingen verzamelen, en ik zal tot mijn ziel uitspreken: 'Ziel, jij hebt vele goede dingen liggen voor vele jaren; rust, eet, drink en wees vrolijk!" Mentaal welstand genieten en eten, drinken en rusten, is ziele-blijdschap. Dat mentaal en lichamelijk lijden ziele-lijden is, wordt bewezen in MattheŁs 26:38, waar Christus zei: "Mijn ziel is diep bedroefd, tot de dood. Blijft hier en waakt met Mij." Christus had een ziel, net zo goed als wij die hebben. Dat de ziel de zetel van de gevoelens van lichamelijke en mentale vreugde is, wordt bewezen door de woorden van Christus in MattheŁs 6:25 "Weest toch niet bezorgd over jullie ziel, wat jullie zullen eten of wat jullie zullen drinken, ook niet over jullie lichaam, wat jullie zouden aantrekken. Is de ziel niet meer dan het voedsel en het lichaam dan het kledingstuk?"

"Wie zijn ziel vindt zal haar verliezen en Wie zijn ziel verliest wegens Mij, zal haar vinden" (Matt. 10:39). Dit werd tot Joden gezegd met het oog op het komende koninkrijk, wat een koninkrijk van ziele-genot zal zijn, en niet zozeer een spiritueel genoegen. De Jood die weigerde ten behoeve van Christus te lijden, vond zijn ziel en hem werd verteld dat hij die zou verliezen, niet toegestaan worden binnen te gaan in het toekomstige koninkrijk. Hij die zijn ziel verloor ten behoeve van Christus zou die vinden en binnen gaan in het koninkrijk wanneer dat wordt opgericht. Maar dit wordt niet tot ons gezegd.

Het is interessant te weten wat Paulus, de apostel voor de heidenen, over de ziel zei. Prisca en Aquilla hadden hun nek uitgestoken ten behoeve van Paulus' ziel (Rom. 16:4). Voor zijn lichamelijk en mentale comfort hadden zij gevaar gelopen. Slaven werd verteld vanuit de ziel te dienen en op te zien naar de Heer om hen te belonen (Efe. 6:5-8). Omdat ze slaven waren moesten zij lijden. Ze moesten het lijden verdragen (dit is dienen vanuit de ziel), en doorgaan het dienstbetoon te leveren dat van hen verwacht werd. Zo vertelde Paulus de heiligen in Korinthe (2 Kor. 12:15) dat hij met genot zou uitgeven en failliet zou gaan ten behoeve van hun zielen. Hij zou al zijn geld uitgeven bij zijn dienen, en er voor zorgen dat zij, bij hun ondersteuning van hem, niet mentaal of lichamelijk zouden lijden.

"Maar een ziels mens ontvangt niet de dingen van de geest van God, want voor hem is het domheid. En hij kan het niet kennen, omdat het op geestelijk wijze wordt beoordeeld" (1Kor. 2:14). De zielse mens is degene wiens geest niet door de geest van Christus is aangeraakt. Nadat dit wel is gedaan heeft hij geestelijk verstand en wordt verondersteld op de geest te reageren. Maar de ziel is niet zo min veranderd als het lichaam. De geest is leven, maar het lichaam is dood. De mens wiens geest zo veranderd is, wordt geacht een geestelijk mens te zijn, maar het lichaam blijft een ziels lichaam, tot de verandering in de opstanding - zie 1 Kor. 15:14. Hoewel het een ziels lichaam is, ook al is de geest leven (aangeraakt door de geest van Christus), zal het lichaam honderden malen meer op de ziel reageren dan op de geest. Maar in de opstanding zal het een geestelijk lichaam worden en helemaal reageren op de geest.

Er zijn vele ziele-vreugden die heel legitiem zijn. Ja, we moeten ze hebben om te kunnen leven. Maar ik stel voor aan te tonen dat heiligen en zondaren op gelijke wijze de vreugden van de ziel krijgen. We moeten niet denken dat we ziele-vreugde zullen krijgen als gevolg van goddelijk dienstbetoon.

Ik heb al laten zien dat eten reageert op de ziel. Paulus laat zien dat heiligen hun voedsel dienen te krijgen door er voor te werken, net zoals zondaren het hunne krijgen. Naar de kerk gaan en goddelijk dienstbetoon leveren is niet het middel om het te verkrijgen. "Indien iemand niet wil werken, laat hem ook niet eten!" (2 Thess. 3:10) wordt gezegd van heiligen, maar ook van zondaren. We hebben zaken als voedsel, drank, geld, huizen, vrienden, sociaal genoegen, enz. nodig, maar laten we niet denken dat we ze zullen hebben omdat we de Heer dienen. Het zijn ziele-vreugden en allen moeten ze op dezelfde wijze verkrijgen.

Het enige opzicht waarin deze ziele-zegeningen komen als gevolg van het aanbieden van goddelijk dienstbetoon, is wanneer de heiligen een predikant of evangelist ondersteunen die zijn tijd aan hen geeft.

Hoe vreemd het ook klinkt, er is maar weinig in het goddelijk dienstbetoon dat wij geacht worden te geven dat lijdt tot ziele-bevrediging. De toewijding die we God schuldig zijn resulteert, wanneer trouw gegeven, in het tegendeel van de redding van de ziel. Wij worden verondersteld voortdurend de ziel op te geven ten behoeve van Christus en de heiligen.

Paulus' eerste hoofdstuk (1 Thess. 1) is een voorbeeld van al zijn schrijfselen. Let op wat we hier vinden: werk, zwoegen, volharding, droefheid, slaven, wachten, enz. Zie het volgende hoofdstuk: lijden, geweld aangedaan worden, een grote strijd, onaangename mannen, niet proberen heerlijkheid van mensen te krijgen, weigeren een last te zijn, de ziel delen met de heiligen, dag en nacht werkend, enz. Dat is de gang van zaken doorheen al zijn brieven.

De vreugde die in dezelfde twee hoofdstukken wordt genoemd is geestelijke vreugde, niet zielse: heilige geest en veel zekerheid, met vreugde in heilige geest, genoegen in het delen van het evangelie en zijn ziel, met andere heiligen. Dit is een voorbeeld van de vreugde van de heiligen. Het is geen mentale of lichamelijke bevrediging en is daarom niet ziels.

Niet populair zijn, vervolgingen, lijden, begluurd worden, wachten, benauwdheden, vasten, honger, koude, dat waren de ziele-ervaringen van de trouwe heiligen in de dagen van Paulus. Het Christendom had het punt gemist. Wat zal ons populair maken? Wat schrijft de wijsheid van mensen voor? We moeten op de dingen van de aarde gericht worden. Degene die niet vervolgd wordt moet het wel bij het juiste eind hebben. We moeten vol vrolijkheid zijn en geen angsten, koude, honger enz. verduren. Dat doen is dwaas; laten we dit alles vermijden. Zo denkt de religieuze wereld en zo handelt de religieuze wereld.

in 1 Korinthe 1 berispt Paulus de heiligen voor het gebruiken van hun religie om het genieten van de ziel te koesteren. Ze beroemden zich op het behoren tot partijen. Indien zij alleen gelaten zouden zijn, zouden ze denominaties gevormd hebben zoals "Paulinischen" en "Christenen." Geen van deze was de naam die God voor Zijn kerk had uitgekozen. Zijn naam er voor was "de kerk van God" (zie vers 2). Zich verheugend in deze namen zouden de heiligen al spoedig niet-broeders zijn geweest, maar het zou psychologisch en niet geestelijk zijn geweest, omdat de grootste vreugde die heiligen ooit in dit leven hebben ervaren de vreugde van het behoren tot een sekte was. Niet velen zijn tevreden als zij niet ergens bij horen. Waarom? Omdat zij geestelijk zijn? Nee, omdat zij ziels zijn. "Ik ben methodist," of "Ik ben baptist," of "Ik ben een primitive baptist," is de roem van duizenden geweest. Alleen al het feit van het behoren bij een sekte die door mensen is opgericht, zoals alle denominaties dat zijn, veroorzaakt een roepen, tranen van vreugde, extase die onbeschrijfelijk is. En toch is dit alles psychologisch. Het kan geen geestelijke vreugde zijn, wanneer het iets is dat God niet heeft opgeroepen. Elk soort "religie," of die nu heidens of "Christelijk" is, veroorzaakt vreugde. Het is iets dat een beroep doet op de neiging van de mens om ergens bij te horen. De zogenaamde "Holy Roller," wanneer hij alle reden en zin verliest in een wilde extase van vreugde over zijn religie, gaat slechts een klein beetje verder op dezelfde weg die alle sektarische heiligen nemen wanneer zij psychologische vreugde vinden in het bij een sekte behoren. Het is gewoon vreugde van de ziel en niet van geest. Dat zij er eerlijk over zijn maakt het des te meer te betreuren.

Aangezien de ziel verbonden is met het vlees en niet zozeer met de geest, en aangezien het een erkend feit is dat ALLE religie mensen blij zal maken, is het dan niet verstandig te stoppen en te overwegen of onze vreugde ziels of geestelijk is? Het is een feit dat veel van de vreugde die tijdens opwekkingen wordt verkregen psychologisch is. Veel van het goede gevoel dat veroorzaakt wordt door het horen van prediking, zonder de vraag te beantwoorden of de waarheid nu wel of niet recht gesneden is, is een ziels gevoel, niet een geestelijk genoegen.

Wat weet u van vervolging? Bent u wel eens impopulair geweest bij de massa? Houdt u vast aan de waarheid die er voor zorgde dat Paulus vervolgd werd? Worden mensen gewaarschuwd niet naar u te luisteren? Houden mensen iedere stap van u in de gaten in de hoop dat ze u op een fout kunnen betrappen? Als dat het geval is, dan weet u wat het is God te dienen op een manier die regelrecht tegengesteld is aan de ziel. In zulk dienstbetoon is er geestelijk genoegen, maar niet zoveel er van dat dit het zieleverlies overtreft. Uw grootste genoegen is het uit te zien naar de tijd waarin u met Christus zal zijn in de opstanding en u volheid van genoegen zal hebben in Zijn aanwezigheid.

Indien u genoeg bevrediging krijgt uit uw religie zodat u tevreden bent met de huidige, boze aion, en de komst van de Heer u niet veel doet, dan mag u er zeker van zijn dat uw religie psychologisch is en niet geestelijk.

Indien u staat op geestelijke werkelijkheden en psychologie in toewijding afwijst, dan zal u erg eenzaam worden. De wereld wil een religie van hilariteit, populariteit. psychologie, sekten, aardse dingen, enz.

Ik heb geen bezwaar tegen de juiste hoeveelheid ziele-genoegen. U heeft het nodig, zoals voedsel, kleding, kameraadschap, enz.; maar ik maak wel bezwaar als u deze dingen uw doel maakt bij het dienen van de Heer. In Zijn dienst wordt u verondersteld uw genoegen in Hem te vinden, blijdschap bij het zien van geestelijke groei van heiligen. Negentig procent van de vreugden van religie zijn die welke de ongeredden kunnen genieten, en inderdaad ook genieten, net als de heiligen, omdat zij een beroep doen op de ziel. Dit zijn zielse vreugden.

Als u er zeker van wil zijn dat uw vreugden geestelijk zijn, vergelijk ze dan met die van Paulus, onze apostel. Hij vond nooit vreugde in sektarismen, denominaties, waterdoop, huizen van ontmoeting, verenigingen, elk soort van ritueel, of enige fase van goddelijke religie die niet voor de heiligen van het lichaam van Christus bedoeld was.




www.hetbestenieuws.nl