Controleer uw wapenrusting
8. Passende vrede
door Herman H. Rocke

- "Sta dan, jullie lende omgord wordend in waarheid en het borstharnas van de rechtvaardigheid aangetrokken* wordend, en de voeten geschoeid wordend in gereedheid van het evangelie van de vrede" (Efe. 6:14,15).

- Dat wat verband houdt met het eerste en tweede deel van ons geestelijk pak van bewapening, is ook toepasbaar op het derde deel. Dat wil zeggen dat er nog niets fundamenteel nieuws is in de oproepen van de apostel. We hebben eerder al aangetoond hoe Paulus, steeds weer, zijn lezers aanspoort bekend te worden met de woorden van waarheid en daarin te blijven, hoe hij zijn best deed de verschillende aspecten van rechtvaardigheid uit te leggen, niet in wijsheid van woorden, maar in goddelijke logica: "... opdat niet het kruis van Christus leeg gemaakt zal worden. Want het woord, het van het kruis, is inderdaad domheid voor die verloren gaan, maar voor ons, die gered worden, is het macht van God"(1 Kor. 1:17,18). Daarom is rechtvaardigheid voor ons de kracht om rechtvaardig te leven, te wandelen in de nieuwheid van leven, ziende dat wij met Christus stierven en dezelfde geest van leven hebben die in Hem verblijft. Met dit in gedachten beveelt de apostel ons: "Jaag rechtvaardigheid na, geloof, liefde, vrede!" (2 Tim. 2:22).

- God vraagt nooit van ons wat Hij niet eerst geeft. In Christus Jezus geeft Hij ons Zijn eigen rechtvaardigheid en alleen dan verwacht Hij van ons dat wij ons presenteren als slaven van rechtvaardigheid voor heiligheid. Dit kunnen we doen aangezien onze geest inderdaad leven is vanwege rechtvaardigheid, in overeenstemming met de wet van de geest van leven in Christus Jezus (Rom. 4:5; 6:19; 8:2,20).

- Op dezelfde wijze zou God niet willen dat wij vrede najagen zonder die ons eerst aan ons gegeven te hebben. "Dan gerechtvaardigd wordend vanuit geloof, zullen wij vrede hebben naar God, door onze Heer, Jezus Christus," (Rom. 5:1). Zo is onze vrede met God gegrondvest op rechtvaardiging. Het verlangen van God's hart wordt niet bevredigd door het feit dat Hij ons Zijn eigen rechtvaardigheid heeft gegeven en ons zo vrij van alle schuld heeft verklaard. Zijn verlangen is ons veel meer te schenken. Hij wil dat wij dicht bij Zijn hart zijn, zo dicht bij Hem als mogelijk is, alsof er nooit enige vervreemding is geweest, of barriŤre of afstand. Hij wil dat wij de vruchten van perfecte verzoening genieten! Eens waren we uitgesloten van het ingaan in Zijn aanwezigheid, nu zijn we gerechtigd op aanhankelijke gemeenschap met Hem.

- Dit wordt uitgedrukt in de goddelijke uitspraak dat Christus niet alleen voor zondaren stierf, maar dat tegelijkertijd God's eigen Zoon stierf voor Zijn vijanden (Rom. 5:10). Dit betekent dat alle vijandschap voorbij is; er is niet langer een "koude oorlog" gaande; nu hebben we perfecte vrede. Zoals het gevolg van rechtvaardiging rechtvaardigheid is, zo is het gevolg van verzoening vrede. In beide gevallen is het God's geschenk dat Hij aan ons presenteert voordat Hij ons vraagt de houding na te jagen waar het voor staat. Dit betekent dat wij geacht worden Zijn gaven zodanig op prijs te stellen dat ze de onze worden en weerspiegeld door ons gedrag. Maar laten wij, voordat wij in details gaan, nog een keer Zijn allerbelangrijkste geschenk aan ons overdenken: Christus' dood.

STEL CHRISTUS' DOOD OP PRIJS!

- Romeinen 6:6 begint met een zeer korte, maar belangrijke zinsnede. "Dit wetend." Wanneer we ons leven overzien, zullen we misschien moeten toegeven dat we vaak wandelen alsof we niet langer wisten wat Paulus hier geschreven had. Daarom zou, in ons geval, dit vers eigenlijk moeten lezen "Dit vergetend dat onze oude mensheid samen met Hem gekruisigd werd." Laten we de God en Vader van onze Heer Jezus Christus loven dat Hij het weet, zelfs als ons geheugen wegslipt. Dit is waarom Hij ons, zo nu en dan, herinnert aan de fundamentele feiten, zoals die weergegeven zijn in de eerste helft van Romeinen zes.

- Zo'n herinnering is niet ongebruikelijk, zoals we kunnen opmaken uit de twee brieven aan TimotheŁs, die zeer zeker een ideale dienaar van Christus Jezus wilde zijn, maar net zo menselijk was als wij zijn. Levend, zoals hij deed, in een tijd van politieke onrust, religieuze vervolgingen en persoonlijk lijden, was hij er erger aan toe dan de meesten van ons. Als Paulus' assistent had hij zijn deel aan zwoegen en werken, honger en dorst, in toevoeging aan de dagelijkse druk die veroorzaakt werd door zijn zorg voor alle ecclesias (verg. 2 Kor. 11:27,28). Onder deze spanning vergat TimotheŁs sommige aspecten van God's genade, ook al wordt ons niet verteld welke. Daarom vond de ouder wordende apostel het nodig zijn kind in het geloof eraan te herinneren dat hij God's genadevolle gift opnieuw zou aansteken en zichzelf voeden met de woorden van geloof en van het ideale onderwijs (1 Tim. 4:6; 2 Tim. 1:6).

"DIT WETEND"

- In onze Lexicale Concordantie wordt het Griekse woord voor "voeding" (of "voeden") uitgelegd als het voorzien van de essentiŽle zaken voor groei. Daarom zal er geen groei zijn zolang we sommige noodzakelijke zaken van geloof in ons leven vergeten. Dit wetend, wat God zegt in Romeinen 6:6, is hetzelfde als het op prijs stellen van elk woord er van en het opnieuw aansteken van deze genadevolle gift, dat in Zijn ogen onze oude mensheid samen met Christus gekruisigd werd en dat we samen met Hem stierven en nu wandelen in de nieuwheid van leven. Laten we er een punt van maken dit werkelijk te kennen en laten we onszelf op de juiste wijze regelmatig voeden met zulke essentiŽle zaken als deze (Rom. 6:8,11): "Indien wij nu samen met Christus stierven, geloven wij dat wij ook samen met Hem zullen leven, ... Rekenen jullie zo julliezelf inderdaad doden te zijn voor de zonde, maar levenden voor God in Christus Jezus, onze Heer."

- Al God's uitspraken in de eerste helft van Romeinen zes geloven betekent Christus' dood op zo'n wijze toeŽigenen dat we weten (wat God weet) over onze oude mensheid. Dat wil zeggen dat het in Zijn ogen al samen met Christus gekruisigd was. Om die reden wordt niet van ons verwacht te worstelen met ons eigen bloed en vlees, maar veeleer de kruisiging er van voor waar aan te nemen, want de allesoverstijgende grootheid van God's kracht beschikbaar is voor ons die geloven (Efe. 1:19). Maar zouden we er sowieso niet in slagen Christus' dood op prijs te stellen, dan zullen we ook niet God's rechtvaardigheid en Zijn vrede toeŽigenen.

WORDT DAN IMITATOREN VAN GOD

- Proberen God na te doen is de beste manier om onze volle waardering voor Zijn gaven te tonen. In zijn brieven heeft Paulus ons meer dan voldoende bewijs gegeven dat God, in Christus, genadevol met ons omgaat. Daarom zou er van onze zijde afdoende antwoord moeten zijn, want alle zegeningen zijn gegeven "tot in de lof van de heerlijkheid van Zijn genade, met welke Hij ons begenadigt in de Geliefde" (Efe. 1:6). Maar hoe zouden we de God en Vader van onze Heer Jezus Christus dag na dag voor Zijn genadevolle houding ten opzichte van ons langs de lijnen van Kolossenzen 1:9-12 kunnen loven en er nog steeds niet in slagen genadevol onder onszelf te zijn? Zou iemand ooit volledig God's genade kunnen genieten en tegelijkertijd hardvochtig omgaan met zijn medegelovigen en medemensen?

EEN NORMAAL ANTWOORD

- Wanneer we hierover nadenken zullen we toegeven dat God niets meer van ons vraagt dan een normaal antwoord dat Zijn hart tevreden zal stellen zoals het dat van ons verwarmt. Hoe meer we nadenken over het woord van het kruis in al haar kostbare details, des te meer zullen we de kracht van God ervaren die onlosmakelijk verbonden is met enige van Zijn gezegende gaven. Hoe meer we nadenken over Zijn genade en Hem gedurende de jaren er voor loven, des te meer nadrukkelijk wordt ons verlangen ons deze gave toe te eigenen, op een manier waarop ze werkelijk de onze wordt, zodat ook onze eigen houding geregeerd wordt door genade, dankzij de kracht van God!

- Op dezelfde wijze, hoe meer we het feit op prijs stellen dat Christus van ons houdt en Zichzelf voor ons opgaf, een offer aan God, des te meer zullen ook wij in liefde willen wandelen als God's geliefde kinderen en navolgers, te danken aan de kracht van God (Efe. 4:32-5:2). Op dezelfde wijze, hoe dichter wij komen bij een volledige bewustwording van de verschillende aspecten van rechtvaardigheid waarin God voor ons voorziet, des te meer zullen we het ons toeŽigenen totdat we zo verslaafd zijn geraakt aan rechtvaardigheid dat zelfs de geringste geur van onrechtvaardigheid van onze kant ons zal doen gruwen, dankzij de kracht van God.

HOE VREDE TOE TE EIGENEN

- Met het oog op de vijandige houding van de Tegenstander en de geestelijke krachten van boosaardigheid temidden van de hemelingen, zouden we niet in staat zijn te staan of te weerstaan vanwege ons hemelse lotdeel, ware het niet voor God's beloften dat we bekrachtigd zullen worden in de Heer en in de macht van Zijn kracht die ons via verschillende kanalen is gegeven. Waarheid en rechtvaardigheid zijn er twee van, vrede is de derde. Hier wordt weer onze volledige medewerking uitgenodigd, zoals opgemaakt kan worden uit de zorgvuldige bewoording: "jullie voeten geschoeid met de bereidheid van het evangelie van vrede."

- Waarom is "vrede" zo belangrijk dat God het tot onderdeel van de wapenrusting maakte die Hij voor ons voorziet? De reden hiervoor is uitgebreid verklaard in de eerdere jaargangen van dit magazine, waar drie antwoorden worden aangeboden.
- (1) We zouden ons God's geschenk van verzoening toeŽigenen en zo permanente vrede met Hem hebben.
- (2) We zouden de vruchten van God's verzoening met onze medemensen verwachten en een houding van permanente vrede aannemen ten opzichte van anderen - zondaren en heiligen.
- (3) We zouden ons als ambassadeurs van Christus moeten beschouwen, geschoeid met de bereidheid van het evangelie van vrede. In deze capaciteit smeken wij: "Wij smeken ten behoeve van Christus: Word verzoend tot God!"(2 Kor. 5:20).

- De volgende citaten zijn genomen uit UNSEARCHABLE RICHES, jaargang 31, beginnend bij pagina 371, en jaargang 23, pagina 389.

VREDE DOOR HET KRUIS

- Vijandschap is binnen gekomen door de intrede van dood en zonde. Heel de mensheid, zonder uitzondering, is van God vervreemd. Het is meer dan waarschijnlijk dat deze wanklank, in verschillende graden, de hele schepping heeft aangetast. Vrede maken tussen God en Zijn onvriendelijke schepselen is de grootste van alle prestaties. In deze wereld van strijd en twist is de rol van vredemaker een moeilijke en ontmoedigende. Twist komt door trots. Ondanks het schaamtevolle verslag van de mensheid sinds het begin van de geschiedenis, zijn de mensen trots op wat ze zijn en wat ze bereikt hebben en wat ze bezitten.... Maar hartevrede komt alleen door Christus' lijden en schaamtevolle, smadelijke dood.

- Het kruis, die schandelijke, beruchte, beledigende paal, de meest onfatsoenlijke dood die een mens maar kan bedenken, waar zwakte en schaamte samenwerkten om de Hoge en Heilige Zoon van God te onteren, daar was waar vrede werd gemaakt voor allen die vervreemd waren, waar de wereld met God verzoend werd. Met dit als basis zal de Zoon al God's vijanden met Hem verzoenen wanneer de aionen hun loop hebben volbracht. In het kruis zien we de uiterste waardeloosheid van de mens alsook het allerhoogste vertoon van de liefde van God. Verzoening werd bereikt door de onthulling van God's liefde in het diepste vertoon van menselijke haat.

AL ONZE TROTS VERBRAND

- Het kruis onthult als een lichtflits het hart van de mens. Hij Die er aan hing was de Toetssteen waarmee alle dingen getest zullen worden. Toen Hij onder Zijn volk verscheen manifesteerde de mensheid zichzelf zoals ze werkelijk is. Hij had verwelkomd, geŽerd en aanbeden moeten worden. Door de veroordeling van de Enige Die verdiende te leven heeft de mensheid zichzelf veroordeeld, en verzegelde ze haar eigen doodsoordeel. Door de schaamtevolle kruisiging van de Heer der heerlijkheid maakte de mens duidelijk dat zij, niet Hij, de verachtte dood verdienen. O, dat we allen zouden leren wat we werkelijk zijn in het licht van het kruis! Dit zal alle trots wegbranden en de weg naar vrede voorbereiden. En zo komt de verzoening. Het kruis zal allen in het stof doen bijten, en hun harten voor de Godheid nederig maken en hen voorbereiden voor de onthulling van Zijn liefde.

- Maar indien het kruis alleen zou onthullen wat in de mens is, dan zou het het ras niet verzoenen, maar het veeleer vernietigen. God zij dank dat het ook onthult wat in God is! Het is de volste onthulling van Zijn liefde. Daarin scheen Hij de kant van de mens te kiezen. In plaats van Zijn Geliefde van hun haat te redden, zond Hij vuur van boven in Zijn botten. Hij maakte Hem tot zonde Die geen zonde kende. Hij verliet Hem in plaats van degenen die Zijn ongenoegen verdienden. De goddelijke alchemie die het Slachtoffer van menselijke haat omvormde in het Offer voor hun zonden is bijna te wonderlijk voor menselijk denken.

DE BLIJVENDE KRACHT VAN HET KRUIS

- Het kruis was de diepste crisis in de geschiedenis van het universum, een unieke, niet geŽvenaarde gebeurtenis in de annalen van de tijd. Nooit is er iets gebeurd dat zo'n uitgesproken effect had op de wereld. Het zal een vervreemd universum omvormen in liefhebbende aanbidders. Het is een permanente, blijvende kracht die nooit zijn potentie zal verliezen. Vandaag slaagt het kruis er in de wereld te verzoenen en hen te verzoenen die de verzoening ontvangen. Maar dit zal zeker niet de kracht er van uitputten. Het zal de basis zijn van alle zegen in de toekomende aionen en zal bij de voleinding onsterfelijkheid en vrede brengen aan allen. De dood kan haar loop niet stoppen, want Christus, de Eerstgeborene, stond op en allen voor wie Hij stierf (en Hij stierf voor ALLEN!) zullen Zijn leven delen wanneer de dood uiteindelijk zal zijn afgeschaft.

HET BLOED VAN CHRISTUS

- Het bloed van Christus is een zeer beeldend beeld van de permanente kracht van Zijn lijden. De ziel, het gevoel (niet het leven) van het vlees is in het bloed. In de oude dagen werd dit ťťn maal per jaar gesprenkeld in het heilige der heiligen, op de dag van verzoening en het behield voor een periode van twaalf maanden de kracht van het offer. Zo is het ook met het lijden van Christus. Gode zij dank is het voorbij, maar de kracht er van is blijvend. Het is vandaag werkzaam en het zal nooit z'n kracht verliezen. Het bloed blijft, als het ware, in het heiligste in de hemel, om te getuigen van Zijn offer.

HET BLOED VAN ZIJN KRUIS

- Maar het bloed van Zijn kruis gaat nog veel dieper. Alleen in Kolossenzen 1:20 hebben we deze opmerkelijke uitdrukking. Het is niet slechts een literaire variant, maar een bewuste poging onderscheid te maken tussen de dood van God's Zoon en de manier waarop. Dit wordt gedaan omdat we hier niet alleen de redding of de rechtvaardiging van allen hebben, maar de verzoening van het universum. Het is niet zozeer een vraag van zonde, alswel van overtreding en vijandschap. In feite houdt deze passage zich alleen bezig met redding voor zover het inbegrepen is in verzoening. Vrede wordt gemaakt door het bloed van Zijn kruis. Het bloed is een herinnering aan het permanente er van.

- Het bloed herinnert ons niet slechts aan Zijn dood en lijden, maar aan de schande en vijandschap van de mensheid, en aan de duisternis en afstand van God die door Hem werd verdragen vanwege de kruisiging. Steniging zou de dood gebracht hebben, maar zou veel van het lijden en de vloek van de Godheid voorkomen hebben die rustte op de Ene Die aan een boom gehangen werd. De schitterende waarheid dat allen met God verzoend zullen worden is niet alleen gebaseerd op het lijden en de dood van Christus, maar speciaal op de verachtelijke vernedering die in de wijze van Zijn dood is inbegrepen, gekoppeld aan de vloek die het van bovenaf deed neerkomen.

- De schreeuw van de verheven Lijder: "Mijn God, Mijn God, waartoe hebt U Mijn verlaten?" vindt z'n antwoord in het kruis. Met enige andere vorm van dood zou God Hem niet verlaten hebben. Hij zou Zich eerder tegen Zijn moordenaars gekeerd hebben. Het zou de afstand en vervreemding tussen God en Zijn schepselen alleen maar hebben doen toenemen. Het zou vijandschap gemaakt hebben, niet vrede. Maar omdat Hij vrijwillig Zichzelf onder de vloek van God plaatste ten behoeve van Zijn vijanden, was verzoening het gevolg.

- Maar laten we noteren dat in Kolossenzen 1:20 het kruis als bij wijze van spreken wordt ingebracht. Het is de basis van verzoening, zeker, maar het is niet alles wat Hij zal doen om het universum terug te brengen bij God. Op deze basis zal Hij al Zijn toekomstig werk van heersen en oordelen voortzetten, van opwekken en levendmaken van de doden. Al Zijn toekomstige daden zullen dit grootse doel voor ogen hebben en wij zullen ons deel hebben aan Zijn werk in de uiteindelijke en effectieve propaganda. Om deze reden lezen we in Kolossenzen 1:20 over het bloed van Zijn kruis, want de blijvende kracht er van zal het middel zijn dat ons ter beschikking zal staan bij het naar buiten brengen van blijvende vrede.

NIET VECHTEN MET ONZE MEDEMENSEN

- Een van de moeilijkste lessen die wij moeten leren is het feit dat we niet met onze medemensen moeten vechten. Er moet geen conflict zijn, geen beetpakken van mensen, geen worstelen met hen die binnen ons bereik zijn. Aan dit negatieve gebod is nooit van harte gevolg gegeven. De heiligen hebben in hun aardse contacten maar zelden de sandalen van het evangelie van vrede gedragen. De grote waarheid van de verzoening van de mensheid werd bij de Reformatie niet heroverd. Er was alleen een vage visie op Romeinen drie en vier en een weigering het vijfde hoofdstuk binnen te gaan.

NIET VECHTEN MET ONS EIGEN VLEES

- Noch is er het gevecht met ons eigen vlees. Het is een fatale vergissing te proberen het vlees te onderschikken. het is nutteloos te streven tegen onze fysieke neigingen. De gezindheid van het vlees is de dood; laten we het daarom voor dood houden. het kan niet onderschikt worden. Laten we daarom ophouden er ook maar iets van te verwachten of om het te verbeteren. Het vlees lust tegen de geest en de geest tegen het vlees. De enige succesvolle oplossing tegen hun oppositie is het vlees uit te hongeren, het in de plaats van de dood te stellen, het aan het kruis te nagelen. Zij die van Christus zijn kruisigen het vlees met haar passies en lusten. Het vlees is niet gelijkwaardig aan de geest. Wij hebben kracht en gezag over het vlees, zodat we ons nooit zouden moeten verlagen er als gelijken tegen te streven. We moeten het veroordelen tot de verachtelijke paal.

DE SANDALEN VAN VREDE

- De sandalen van de bereidheid van het evangelie van vrede geven ons de positieve kant van de waarschuwing van de apostel dat het niet aan ons is te worstelen tegen bloed en vlees. Het is een zeer moeilijke les om te leren. Er is zoveel wrijving met onze medemensen, ze zijn zo uitgesproken in hun vijandschap met God, dat het moeilijk is Zijn houding ten opzichte van hen te handhaven en te weigeren de ongelovige te weerstaan. Toch is dit essentieel voor onze hemelse strijd. Wanneer deze bedeling eindigt en de volgende begint, zullen de tonelen allemaal verschoven worden. Dan zullen onze hemelse tegenstanders verdreven zijn en zal God Zijn houding ten opzichte van de mensheid veranderen van vrede naar verontwaardiging. Laten we, tot dan, onze oorlogsvoering niet in gevaar brengen door hen te prikkelen met wie Hij vrede heeft.

BEREIDHEID

- De mening is wijd verbreid dat al het werk van de Heer hier en nu gedaan zal worden, en vanwege de urgentie van de situatie wordt meer nadruk gelegd op het verkondigen van het evangelie in z'n eenvoudigste vorm dan in Hem te groeien Die het Hoofd is, Christus. Dan zijn er anderen die niet langer van hot naar haar rennen, noch weggedragen worden door elke wind van leer, die regelmatig een gebrek aan bereidheid tonen in het verkondigen van het evangelie van vrede, gelegen of ongelegen, omdat God, naar hun mening, hen die Hij tevoren bestemd heeft toch wel zal roepen. Beide groepen, echter, slagen er niet in het belang van het levenslange trainingsprogramma in te zien dat God voor al Zijn heiligen opgesteld heeft.

- In Zijn oneindige wijsheid heeft Hij de volgorde van stappen vastgelegd die genomen moeten worden. Bekendheid met het woord van waarheid komt eerst, het toe-eigenen van rechtvaardigheid is de volgende logisch stap, en alleen dan zouden we moeten proberen te wandelen in de bereidheid van het evangelie van vrede, en zo hen verzoenen die door de geestkrachten gebruikt worden die menselijke zaken besturen.

- Na afdoende voorbereiding voor een aardse baan of beroep, kunnen we er mogelijk zulke experts in zijn geworpen dat we niet langer de fundamenten er voor hoeven te bestuderen. Misschien willen we op de hoogte gehouden worden van de laatste ontwikkelingen op ons gebied, maar anders is de periode van training voorbij, aangezien we nu voortdurend onze kennis toepassen in onze baan of beroep, en onze uitwerking er van zal mogelijk redelijk of goed zijn, soms zelfs uitstekend.

- In het dienstbetoon van de Heer zijn de dingen echter nogal anders. Hij zal er op toezien dat in de toekomende aionen ook wij experts zullen zijn in het tentoonspreiden van de rijkdommen van God's genade aan het hemelse publiek dat nu voor het overgrote deel vijandig is ten opzichte van ons. Maar tot die dag zullen we geen experts zijn, maar eerder leerlingen. Zolang we in dit lichaam van vernedering zijn zullen we nooit volledig bedreven zijn in de eerste stap (het woord van waarheid kennen en er in blijven), noch in de tweede (rechtvaardigheid toe-eigenen), en zeker niet in de derde (experts worden in de bereidheid van het evangelie van vrede); maar het zou ons niet mogen weerhouden van steeds weer door deze stappen heen te gaan, zolang we leven.

- Zelfs Paulus deed een beroep op zijn lezers dat zij tijdens elk gebed en verzoek voor hem zouden bidden dat hem bij elke gelegenheid het uitdrukkingsvermogen gegeven zou worden bij het met vrijmoedigheid openen van zijn mond, het geheim van het evangelie bekend makend, de verzoening. En daarbij verzocht hij hun gebeden dat God voor hem een deur van het woord zou openen om het geheim van Christus te spreken.

- Voor zover het de bereidheid van het evangelie van vrede betreft is de apostel een uitstekende leerling geweest, aangezien hij zich ten volle bewust was van zijn beperkingen en de grenzeloze kracht van zijn Heer. Paulus' ogen ware niet langer blind voor de wil en doelstelling van God als ze mogelijk eerder waren geweest voorafgaand aan zijn aanvankelijke training in ArabiŽ (Gal. 1:15-17). In feite, echter, was deze training nooit voltooid zolang hij in leven was, slavend voor zijn Heer en ook de zwakte en niet afdoendheid van zijn vlees ziende, alsook zijn gebrek aan de juiste kwalificaties. Daarom zei hij dat Christus hem had opgedragen het evangelie te verkondigen, "niet in wijsheid van woorden, opdat niet het kruis van Christus leeg gemaakt zou worden." Zijn verkondiging was niet met superioriteit van woord en wijsheid, maar veeleer in zwakte, vrees en veel beven; niet met de overtuigingskracht van menselijke wijsheid, maar met vertoon van geest en van kracht, zodat het geloof van gelovigen niet in wijsheid van mensen zou zijn, maar in de kracht van God (1 Kor. 1:17; 2:1-5).

- Wat kan er, onder deze omstandigheden, anders verwacht worden van een oprechte leerling dan zwakte, vrees en beven? Maar zodra en zolang we ons bewust zijn van onze eigen beperkingen, zijn we inderdaad klaar voor onze opleiding in de dienst van de Heer. Laten we nooit vergeten dat het gedrukte Woord van God ons niet voorziet van een gemakkelijke "correspondentie opleiding," waar we ťťn of twee onderwerpen die ons aangenaam schijnen ter hand nemen en een paar uurtjes opzij zetten voor hun regelmatige of onregelmatige studie. De methode van de Heer is anders. Hij traint ons terwijl we aan het werk zijn, zoals Hij dat met Paulus deed. En dit zal doorgaan zolang we in dit lichaam van onze vernedering zijn. Hoewel we leerlingen zijn, zijn we reeds God's ambassadeurs, hoewel de meesten van ons, zoals de apostel, een ambassade in ketenen bezitten, die in het geval van Paulus letterlijk was. Maar bij ons kan het de een of andere individuele handicap zijn.

- Als ambassadeurs zijn we vreemdelingen in een vreemd land dat er een andere manier van leven op na houdt, in overeenstemming met de aion van deze wereld, in overeenstemming met de overste van het rechtsgebied van de lucht. Wanneer ambassadeurs proberen trouw te zijn aan hun regering thuis, zullen ze niet erg welkom of populair zijn in het vreemde land. Aan het einde van zijn loopbaan was Paulus zelfs in zijn eigen ecclesias in Klein AziŽ niet langer welkom, zoals in Efeze, Laodicea en Kolosse, waar zijn laatste brieven hadden rondgegaan, of Derbe, Lystra en Ikonium, die ooit "stabiel in het geloof" genoemd waren (Hand. 16:5). Toen de ouder wordende apostel de dood tegemoet zag, schreef hij aan TimotheŁs: "dat al degenen die in Asia zijn van mij afgekeerd werden." Maar in diezelfde brief zegt hij: "Ik heb de ideale strijd gestreden, ik heb de loopbaan tot een einde gebracht, ik heb het geloof bewaard."(2 Tim. 1:15; 4:7). De liefde van God was in zijn hart uitgegoten geworden en hadden hem er toe aangezet anderen lief te hebben, vriend en vijand, nooit zichzelf verkondigend, maar Christus Jezus, de Heer van Wie hij slaaf was (2 Kor. 4:5). Hier hebben we het beeld van een geketende ambassadeur, een eenzame apostel, en toch een ideale slaaf van zijn Heer, die altijd had klaar gestaan om de orders van zijn Heer op te volgen.

- Hieruit kunnen we opmaken dat het kennelijk gebrek aan succes niet te wijten is aan God's afkeuring, of aan het falen van de leerling of zijn gebrek aan geloof, zoals sommigen veronderstellen. Het is niet het succes dat telt bij de Heer, maar veeleer de bereidheid. En wat kunnen we anders verwachten van een gehandicapte ambassadeur dan bereidheid? Het is aan de Heer hem uitdrukking te schenken bij het met vrijmoedigheid openen van zijn mond, zodat hij de verzoening bekend kan maken. Het is aan de Heer om een deur voor het Woord te openen, zodat hij het geheim van Christus kan spreken. Het is de Heer Die de tijd vaststelt voor zijn leerlingen om de verzoening aan te kondigen, Die voorziet in gelegenheden om het Beeld van de onzichtbare God te verkondigen, de Eerstgeborene van alle schepselen, het Hoofd van het Lichaam, de Eerstgeborene uit de doden, Christus, Die vrede met allen zal maken, door het bloed van Zijn kruis.

- "De voeten geschoeid met de bereidheid van het evangelie van vrede." Nu zien we dat God deze zin zorgvuldig gevormd heeft zodat het zowel bij Paulus' als uw en mijn zaak past. Het is de bereidheid die bij de Heer telt, de houding van vrede die past bij de ideale slaaf, of hem nu zien in het beeld van een gehandicapte ambassadeur of als een niet succesvolle leerling. Afsluitend zouden we willen citeren uit Unsearchable Riches, jaargang 26, beginnend op pagina 121 en jaargang 16, pagina 65.

HET EVANGELIE VAN VREDE

- Wij voeren oorlog met een evangelie in de hand. Dit lijkt wel het vreemdste deel van onze wapenrusting. Welke plaats kunnen de sandalen van vrede hebben in het conflict met geestelijke krachten van boosaardigheid? Het is duidelijk dat er geen wapenstilstand, geen vrede met hen kan zijn. Het evangelie van vrede is niet voor de tegenstander, maar voor onze medemensen. Het is de verzoening die God de Smeker van de zondaar maakt, die er op staat dat God vrede met hen heeft, wat ons ambassadeurs van de hemel voor de mensheid maakt. Het is het verloren evangelie. Hier leren we van de effecten er van op de wereld van boze geesten.

- In het beeld kan het niet makkelijk zijn om te zien hoe zulke sandalen enige bescherming zouden bieden. Als we de feiten overdenken wordt het veel duidelijker. Het evangelie is ons punt van contact met de wereld. Als de mensheid ook maar het geringste vermoeden zou hebben van de grote waarheid dat God verzoend is, dat Hij weigert enig conflict met hen te hebben, dan zou het de geestenwereld beroven van de beste medestander die ze heeft. Zoals het nu is zijn de boze mensen de werktuigen van boze geesten, en zijn ze tegen ons opgesteld, zodat het vaak moeilijk is niet met hen in botsing te komen, met wie wij niet zouden worstelen. Nu het evangelie van vrede in het Christendom praktisch onbekend is, hebben de heiligen hun standplaats gewijzigd. In plaats van vrede te verkondigen vertegenwoordigen zij God alsof Hij met de mensheid oorlog voert, boos en vijandig. Ze hebben ijzeren schoenen aan. De geesten zijn in staat hen door de ongelovige wereld te verwonden, een wereld die gecontroleerd wordt door het hoofd van het rechtsgebied van de lucht.

ALLE VIJANDEN ZIJN POTENIňLE VRIENDEN

- Het doet God altijd een genoegen als Zijn heiligen Hem imiteren in Zijn laatste onthulling van Zichzelf. Onze karakters zouden overeen moeten komen met de waarheid die wij verkondigen. De schitterende boodschap van de ultieme verzoening van allen met God is de krachtigste beweging naar vrede. We zien naar alle mensen als potentiŽle vrienden. Wij verwelkomen en verwachten de tijd waarin alle vijandschap en alle verschil zal verdwijnen en het een verzachtend en heilzaam effect zal hebben op onze huidige gedrag in de mate waarin het onze harten heeft gegrepen.

- Groot als God's genade is in het evangelie, hoe buitengewoon overvloedig is de uitstroom er van naar hen die de verzoening ontvangen hebben en verzoend zijn! Wij moeten Hem imiteren, niet alleen in onze houding naar Zijn vijanden, maar in het bijzonder naar hen die Hij als Zijn vrienden heeft aangenomen. Het is hier waar wij allen falen. Het is hier waar wij grenzen plaatsen aan Zijn gunst.

- Het hoogste bewijs van een nauwe eenheid met God is niet een hooghartig vasthouden aan de waarheid en een afscheiding van allen die het niet zo zien als wij. We moeten ons best doen op correcte wijze het woord der waarheid te snijden, maar we moeten ook ons best doen de eenheid van de geest te behouden in de band van vrede. Maar al te vaak wordt de waarheid ten onder gehouden in haat. Waarheid in liefde is de sleutel naar de goedkeuring van God en naar de harten van Zijn heiligen.

- In deze dagen van afvalligheid moet de waarheid maar al te vaak ongewild en niet welkom zijn, zelfs door de heiligen. Maar waarheid, in liefde, heeft een kracht die moeilijk te weerstaan is. Waarheid, in liefde, is soms stil, uit vrees te beledigen. Ze is vaak verdrietig, maar ze slaat nooit terug. Bovenal snijdt ze niet, zoals Petrus, de oren af van hen die tegenwerken, want ze wacht geduldig op de tijd waarin oren genezen zullen worden, niet beschadigd. Laten wij, die geloven in de uiteindelijke wederverzoening en huidige verzoening, ons geloof aanvullen met een zeer genadevolle en liefdevolle uitoefening van de genade die wij ontvangen hebben, in ons contact met de wereld en met Zijn geliefde heiligen!.

Door naar deel 9


Dit artikel werd hier geplaatst met toestemming van
©Concordant Publishing Concern
en mag niet zonder toestemming van deze worden overgenomen
in druk of op het internet.