"Maar ik vrees dat, zoals de slang op die een of andere manier met zijn sluwheid Eva verleidt, hij het denken van jullie zou verderven van de eenvoud en de puurheid die in Christus is.
(2Kor. 11:3;SW)

Er is eenvoud in alle dingen in Jezus Christus. Het is de religie die "geestelijke dingen" ingewikkeld doet lijken en lastig, zo een "geest van slavernij" scheppend. We hebben van onze Vader geen "geest van slavernij" ontvangen, maar in plaats daarvan ontvingen we van Hem "de geest van zoonschap", ons er toe leidend Hem "Abba" te noemen in ons gebedsleven.

"Want jullie hebben niet een geest van slavernij gekregen, om opnieuw vrees te hebben, maar jullie hebben de geest van zoonschap gekregen, door welke wij roepen: ABBA, Vader!"
(Rom. 8:15;SW)

Let er hier, in deze passage van Paulus, op dat we van de geest van onze vader een hartelijke "roep" hebben naar Hem toe, Hem "Abba" noemend, of in hedendaagse termen: Papa!

Het Christendom heeft een beeld van bidden gepresenteerd als ware het een schijnheilig "komen in Gods aanwezigheid," en dan daar met Hem veel tijd en inspanning spenderen , zo pogend Hem te overtuigen van vele dingen.

Velen brengen zelfs hun "gebedslijst" met zich mee, wanneer ze in Zijn "aanwezigheid" komen. Het simpele feit is dat wij al in Gods aanwezigheid zijn; we leven daar. Het is niet de een of andere plaats waarheen we "gaan," het is een plaats waar we gewoon al "zijn". Het is waar we leven en bewegen en ons bestaan hebben.

"Want in Hem leven wij en bewegen wij en zijn wij"
(Hand. 17:28;SW)

Wat is heerlijk zo te "leven" in de Vader. Wat is het verbazingwekkend in Hem te "bewegen". Wat is het verwonderlijk is het ons "bestaan" in Hem te hebben. Ieder van ons heeft het voorrecht te leven in de werkelijkheid van eenheid met onze vader, zoals iedere dag begint en zich ontvouwt. Wat is het een zegen in constante verbinding met Hem te staan, van hart tot hart. Het is voor ons niet nodig een "gesprek" (het "gebed" van de religieuze traditie) op gang te houden om deze gemeenschap en verbinding met Hem te hebben. Hij is al volledig de onze, zeker en veilig gesteld door de aard van God.

Wat vaak wordt voorgesteld als "gebed" is kunstmatig en pretentieus, en velen "bidden breedsprakig"(Luk. 20:47), met "nutteloze herhalingen, ... zoals de natiën. Want zij veronderstellen dat door hun veel zeggen zij verhoord zullen worden."(Matt. 6:7;SW)

Geniet van Vader's aanwezigheid in uw leven, en daaruit voortkomende verbinding die zulk een genieten met zich meebrengt.

"En op gelijke wijze ook helpt de geest onze zwakte, want wat we zouden moeten bidden naar wat passend is, dat hebben wij niet waargenomen, maar de geest zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke kreunen."
(Rom. 8:26;SW)

We kunnen ware rust vinden voor onze zwakheden, zorgen en bezorgdheden in stil geloof, levend in erkenning van Zijn voortdurende aanwezigheid in onze levens, een plaats van geloofsrust in Hem. Het is onze positie en voorrecht gewoon te leven, moment na moment, in Zijn altijd blijvend leven, levend als wie Hij ons heeft gemaakt "in de Geliefde". Dan wordt zelfs onze meest innemende "tussenkomst" alleen een niet uitgesproken schreeuw (onuitsprekelijke kreunen), die komen uit de Geest van onze vader, levend en ademend in ons.

Met zulk een voorziening van onze Vader kunnen we eenvoudig Hem dagelijks genieten, als Zijn geliefde kinderen, "aanvaardt in de Geliefde." We kunnen gewoon stil zijn, en weten dat Hij God is (Psalm 46:10). We kunnen de werkelijkheid aanvaarden van een geloofsrust die God kent als Vader, in iedere omstandigheid en in elke situatie.

"Want uit Hem en door Hem en tot Hem is het al. Hem zij de heerlijkheid tot in de aionen. Amen."
(Rom. 11:36;SW)

"in Hem, in Wie ook ons lot werd geworpen, tevoren bestemd zijnde naar het voornemen van Die alles werkt naar de raad van Zijn wil"
(Efe. 1.11;SW)

Dan, en alleen dan, kunnen we ons echt bewust worden van de oproep van Paulus:

"Bidt onophoudelijk!"
(1Thess. 5.17;SW)

Het traditionele concept van gebed is verflauwd door een zeer krappe, religieuze definitie. Het wordt geïdentificeerd door specifieke religieuze formules, ceremonieën, riten, rituelen en taken. In werkelijkheid is het, voor de gelovige, eenvoudig het leven dat God door onze eigen geest en wezen leeft, in liefdevolle eenheid met de Vader door de "eenheid" (2Kor. 13:14) en "smeking" (Efe. 6.18) van Zijn Geest, "volhardend in gebed"(Rom. 12.12).

Gebed is eenvoudig erkennen, genieten en leven in de gemeenschap en eenheid met de Vader's altijd blijvende aanwezigheid; het is Zijn adem in onze breekbare aarden vaten. Geniet Hem!

"Wij dan mogen naderen in vrijmoedigheid tot de troon van de genade, opdat wij barmhartigheid zouden verkrijgen en genade zouden vinden voor passende hulp."
(Hebr. 4:16;SW)

Een troon is een plaats om te regeren. God zit op de Troon van heel de schepping. De "Troon van God" staat bekend als een van heerlijkheid (Jer. 14:21) en majesteit(Hebr. 8:1). Natuurlijk heeft iedere gelovige nagedacht over de deze aspecten van Gods heerschappij - die is verbazingwekkend en overvloedig heerlijk en majesteitelijk.

Niet alleen is de omvang van Gods Troon heerlijk en majesteitelijk, onze tekst onthult dat de aard er van die van "genade" is. Dat is een verbazingwekkende onthulling, want Gods heerlijke en majesteitelijke heerschappij over Zijn schepping is er een van genade - "de Troon van genade".

Hoevelen weten echt dat "genade" het echte karakter is van de Goddelijke Troon? Velen denken mogelijk aan Gods Troon als aan een troon van wraak, maar in de Schrift is dit soort terminologie niet te vinden. In plaats daarvan vinden we dat "de Troon van genade" is.

O, wat is ons beeld van God scheef getrokken! Gods Troon is een plaats waar we "vrijmoedig" mogen komen. Is uw beeld van de Vader er een dat u toestaat de vrijmoedigheid te hebben om in de aanwezigheid van Zijn troon te komen? Of, als u aan Zijn Troon denkt, denkt u dan aan timide, schaamtevol, met vrees ineenkrimpen? Hoe verschrikkelijk heeft zo'n beeld goddelijke aanpassing nodig!

Hoevelen weten dat Gods Troon in feite straalt met Zijn onverdunde "genade" en "mededogen?" Niet alleen zien we dat Gods Troon er een van "genade" is, en dat we er "vrijmoedig" naar toe mogen komen, maar we leren ook dat het daar is, bij Zijn Troon, dat we "barmhartigheid zouden verkrijgen en genade zouden vinden" wanneer we het nodig hebben. Men hoeft niet te pleiten voor de genade van Zijn hof, want het straalt al Zijn genade en barmhartigheid uit.

Het feit is dat we behoeftige mensen zijn. We zijn zo ontworpen door onze Schepper. En wat denkt u dat zulke behoeftigen zouden krijgen van de Troon van God? Toorn, wraak? Nee, het is niet de "Troon van toorn", maar de "Troon van genade," waar we onze Vader's eindeloze "barmhartigheid" en grenzenloze "genade" vinden!

Wat een troon!

Wat een barmhartigheid en genade!

Wat een Vader!