"Dezen zijn mopperaars, gaande naar hun verlangens, en hun mond spreekt opgeblazen..."
(Judas 16;SW)
"laten wij niet morren"
(1Kor. 10:10;SW)
"Doet alles zonder morren en redeneren"
(Filip. 2.14;SW)
Klagen is een veelvoorkomend Adamische tijdverdrijf. We mopperen en klagen over het weer, onze banen, onze echtgenoten, onze regeringen, onze financiën - over zowat alles in ons leven. Net als verwende kinderen is ontevredenheid de houding van een ondankbaar hart tegenover de Vader. Onze harten klagen, zaniken en zeuren over van alles en nog wat! Arrrch... Grrr!
Tevredenheid is een zeldzame eigenschap. Dat is al zo sinds het begin. Adam en Eva hadden een overvloed aan rijkdom uit Gods hand om zich heen. Er was maar één ding dat hen werd onthouden: de boom van kennis van goed en kwaad. Maar dat was nu precies datgene waar ze naar verlangden en wat ze wilden. Dit was het enige dat hen weerhield van ontevredenheid: als ze maar konden eten van de vrucht van die boom, dan zouden hun levens compleet en vervuld zijn - zo dachten ze.
Ontevredenheid ligt aan de kern van het Adamitische hart, terwijl tevredenheid het goddelijke werk is voor vernieuwde geest - een hemels leerproces. Het wordt geestelijk geleerd. Paulus vertelt ons dat. Het was zelfs nodig dat onze apostel deze koers van geestelijke instructie voltooide. Laten we toestaan dat dit vers uit Filippenzen 4:11 echt tot ons spreekt:
"Want ik leerde met de omstandigheden waarin ik ben tevreden te zijn".
Paulus schreef aan Timotheüs over de "grote winst" van tevredenheid:
"Nu is de godsvrucht met tevredenheid groot kapitaal, want niets dragen wij in in de wereld, noch zijn wij in staat iets mee te nemen. Maar onderhoud en onderdak hebbend, met deze zullen wij volstaan."
(1Tim. 6:6-8;SW)
Danken is het goddelijk antwoord op ontevredenheid. Alleen geloof van God kan beslag leggen op de grote waarheid dat alle dingen van God komen. Deze bewustwording transformeert menselijk klagen om goddelijke tevredenheid!
"En dit alles is uit God" (2Kor. 5:18;SW)
"Want uit Hem en door Hem en tot Hem is het al" (Rom. 11:36;SW)
"er is voor ons maar één God, de Vader, uit Wie het al is" (1Kor. 8:6;SW)
Hier komt het geloof binnen. De Schrift doet de duidelijke, vrijmoedige uitspraak dat "alle dingen uit God zijn." Daarom zal het geloof de vermetelheid hebben Hem te danken voor "alle dingen" die in het leven voorkomen, en zal, met Job, zeggen:
"...zullen wij het goede ontvangen van de Elohim en zullen wij het kwade niet ontvangen? JAHWEH gaf en JAHWEH nam, de naam van JAHWEH zal gezegend zijn"
(Job 2.10 en 1:21;SW)
Wanneer we klagen over echtgenoten, regeringen, banen, verantwoordelijkheden, zijn we in feite aan het klagen tegen de BRON van "alle dingen". Het is cruciaal dat we ons dit bewust worden: aangezien alles van Vader komt, is al onze ontevredenheid en ons klagen, om mopperen en zeuren, rechtstreeks tegen Hem gericht! Het is gebrek aan geloof in Hem - in Zijn soevereine, liefdevolle controle over Zijn eigen universum.
Wanneer we jammeren over onze vrouw of man, dwars ingaan tegen en spotten met onze president, klagen over en kritiek hebben op onze werkgever, de gang van zaken in onze financiële omstandigheden bewenen, dan zijn deze allemaal in feite tegen God gericht. Herinnert u zich de Adamitische klacht en beschuldiging? "De vrouw die U mij gaf..." (Gen. 3.12).
O, dat Vader ons het geloof mocht schenken om deze zelfde klacht en beschuldiging in onszelf te kunnen horen!
Jaren geleden had een vriend van mij een beetje problemen met de recente houding van zijn dochter. Op een avond, op de weg terug van een Bijbelstudie, in de auto, was ze erg aangedaan en uitte haar oprechte verdriet over haar dankbaarheid. Het was een zeer roerend moment.
Op de vraag aan zijn dochter wat deze plotselinge verandering van hart had veroorzaakt, zei ze dat het een vers was dat ze gelezen had tijdens de Bijbelstudie. De vader was wat verbaasd, want hij kon zich geen discussie over dit onderwerp herinneren. Verder vragend antwoordde ze dat het een vers was geweest dat zei: "niet toegeven aan zeuren." Hoewel haar ontroerende moment voor haar zeer serieus was, kon de dankbare vader er niets aan doen dat hijzelf moest glimlachen.
Hoewel de specifieke woorden "niet toegeven aan zeuren" duidelijk niet in de Schrift te vinden zijn, zijn ze ontegenzeggelijk waar. De geest van zeuren is niet minder onterend naar onze Vader, dan haar houding was tegenover haar vader.
Hier is de grootste les van het leven, waar leven om gaat: Echt Vader in alles vertrouwen, tot aan het punt dat we Hem ook danken voor alles - het "kwaad" en ook het "goed", het "wegnemen" en ook het "geven".
Geloof is de door God gegeven geestelijke moed en kracht om Vader te geloven, niet lettend op de omstandigheden - die gedurfde, allesoverstijgende vrijmoedigheid Hem gewoon boven onze emoties te geloven, boven onze zintuigen, boven onze verlangens - die vermetelheid van geloof om Hem gewoon te geloven!
"Dankt in alles, want dit is de wil van God in Christus Jezus voor jullie"
(1Thess. 5:18;SW)
"altijd dankend voor alle dingen in de naam van onze Heer, Jezus Christus, tot de God en Vader"
(Efe. 5:20;SW)
Lees ook eens "Danken voor alles, is dat mogelijk?"
